Geschiedenis van Nila-TNS eilanden 3

Link met het onderwerp: “mijn vader komt uit Nila”

Herhuisvesten op Zuid Seram.
In februari en maart 1978 verschenen er een groot aantal marinevaartuigen voor Teon, Nila en Serua. Zij werden op last van de Indonesische autoriteiten gestuurd om de bevolking in zijn geheel over te brengen naar Zuid-Seram in de nabijheid van het dorp Makariki. Meer dan 500 km. verder weg.


Een ooggetuige registreerde deze operatie als volgt: ” De mensen waren bang en angstig. Velen vluchtten de bossen in. Zij werden echter achterhaald door de Mariniers die in grote getale waren meegekomen. Ze waren aardig en beleefd, maar maakten ons duidelijk dat weigeren om mee te gaan niet werd geaccepteerd. We werden eerst naar Wulur op Damar gebracht en van daaruit naar Zuid-Seram. Vele waardevolle bezittingen moesten we achterlaten. Jong en oud, man en vrouw huilden van emoties. We zochten troost bij elkaar. Er werd geen maleis gesproken”.

” Pemukiman Penduduk TNS Maluku, suatu Proyek Kemanusian”. Hierin wordt de herhuisvesting van de TNS-bevolking beschreven op het eiland Seram.
De schrijvers plaatsen deze gehele operatie in het teken van opbouw en menselijkheid.
Het zou vooral gaan om de belangen van de TNS-bevolking in de toekomst veilig te stellen. Ze beëindigden het artikel dan ook met de volgende passage: ” Kini mereka sudah boleh hidup tanpa rasa bahwa gempa gunung berapi se-waktu2 bisa terjadi. Hidup dengan tenang, aman, dan tentram, sebagaimana warga negara Indonesia lainnya di dalam tanah airnya sendiri dari Sabang sampai Merauke. Berusaha membangun suatu kehidupan baru di pulau Seram alias pulau ibu, dengan semangat baru dan harapan baru pula menuju masa depan yang lebih baik”. (aldus: Sinar Harapan 17-03-1978).


Volgens de officiële woordvoerders van de Republiek Indonesia, werd tot deze grootscheepse operatie overgegaan in het belang van het volk. Binnen een tijdsbestek van enige maanden tot een jaar zou er een geweldige vulkaanuitbarsting plaatsvinden, waardoor de eilanden in de Bandazee ten onder zou gaan. De werkelijkheid is echter altijd anders. Tot nu toe heeft er nog géén vulkaanuitbarsting of iets dergelijks plaats gevonden. Het verhaal begint in 1974.

De regering in Jakarta stuurt een wetenschappelijk team bestaande uit geologen en vulkanologen naar de TNS-eilanden voor een onderzoek naar de aard en gesteldheid van de vulkanen. Het team concludeerde in haar “niet in de openbaarheid verschenen rapport”, dat de eilanden op een niet al te lange termijn in de Bandazee zouden verdwijnen.
Het jaar daarop verschenen ambtenaren van de provinciale voorlichtingsdienst om de bewoners te informeren over deze “gevaarlijke” situatie. De mogelijkheid om zich te hervestigen op Seram werd toen al voorgesteld. Dit alles zou op basis van vrijwilligheid geschieden. Verblijf op de eilanden zou op eigen verantwoordelijkheid geschieden.
In 1976 werden de bewoners opnieuw bezocht. Ditmaal ging het om een team bestaande uit sociaal-economische wetenschappers die de leefbaarheid van de TNS-eilanden nader moesten onderzoeken. In 1977 werd aan de bevolking gevraagd op vrijwillige basis mee te werken aan de plannen voor herhuisvesting. De bevolking reageerde niet enthousiast.
Er meldden zich geen vrijwilligers aan. In afwijking van de eerdere toezeggingen en plannen, werden de bewoners op nieuwjaar 1978 formeel op de hoogte gebracht van de maatregelen. Iedereen diende zich klaar te maken voor vertrek naar Zuid-Seram.

Het beleid van de Molukse overheid. Het herhuisvesten van een heel onderdistrikt (kecamatan) is voor Molukse begrippen uniek. Het met veel pretenties en ambities uitgevoerd project is met veel mysterie en mist omgeven. Tot nu toe wordt er nog slechts gesproken over “herhuisvesting”. Over evacuatie wordt niet langer gesproken.
Uit gesprekken met beleidsmedewerkers van de Provincie wordt slechts gewezen op de mogelijke vulkaanuitbarsting op de eilanden.

Op informeel nivo wordt nog gewezen op een aantal andere faktoren:
* Overbevolking van de eilanden. Gewezen is reeds op het aantal inwoners per km2. Maar dit speelde ook in het verleden en heeft zich altijd op spontane wijze opgelost.
* De onleefbaarheid. De gezondheidssituatie tekent zich bijzonder gunstig af ten opzichte van de rest van Indonesië. Overvloed aan voedsel en een evenwichtig voedingspakket garandeert dit ook voor de toekomst. Slechts infrastructurele problemen zijn er, maar dit geldt voor de gehele provincie Maluku.
* Gevaren ten gevolge van vulkanisme. Voorts is nog gewezen op mogelijke vulkanische processen, zoals het opspuwen van zwaveldampen en andere giftige gassen, zouden een direct gevaar opleveren voor de bevolking.Uit de beschikbaar gestelde rapporten kan niet worden opgemaakt dat deze gevaren reeël zijn, noch valt hieruit op te maken dat dergelijke processen, alsmede mogelijke uitbarstingen zullen plaatsvinden.

Meer duidelijkheid wordt verschaft bij het doornemen van de “repelita” (beleidsplannen). Een van de werkplannen werd opgesteld aan de hand van het onderzoek van het sociaal- economische team, welke in 1976 werd verricht op de TNS.
Dit rapport kreeg de pakkende titel ” Pemukiman kembali Penduduk Kecamatan TNS .” (de terugkeer van de TNS-bevolking door resettlement).
Dit plan zou passen in het kader van haar beleid om het grote eiland Seram te ontsluiten en te exploiteren.

Het eiland kent een grote economische potentie, maar is slechts dun bevolkt.
Vier ontwikkelingsprocessen lopen daarbij in het oog.


Trans Seram Highway

Deze zijn:
* Transmigratie/migratie/resettlement. Zoals bekend zijn deze vormen een van de prioriteiten van de Indonesische overheid voor wat betreft het oplossen van overbevolkingsproblemen in Indonesië (Java en Bali), anderzijds als stimulering van regionale ontwikkeling in de transmigratie gebieden. Seram is een ontvangstgebied voor transmigratie. Officieuze cijfers spreken over een aantal van 10.000 transmigranten die een toekomst op Seram moeten vinden. Een groot deel van hen zal in West-Seram (Kairatu, Piru) en Zuid-Seram (Masohi, Waipia) geplaatst worden. Deze gebieden zullen worden ontsloten door een van de twee wegen die in het kader van de trans-Seram-highway worden aangelegd.

* Industrialisering. Het laatste decennium is hard gewerkt aan de industrialisatie van Seram. Een belangrijke stimulans daartoe is de triplexindustrie in Waiserisa. Deze fabriek vormt een belangrijke schakel in de keten van hout- en verwerkingsfabrieken die te zamen als complex de grootste van Azië dient te worden. (Passo op Ambon, Surabaya op Java en een aantal op Kalimantan). Op korte termijn zal ook in de nabijheid van Waipia een houtfabriek worden gebouwd. Ten noorden hiervan is men al sinds enkele jaren bezig hout te kappen (deze wordt verscheept naar Waiserisa).

* Agro-industrie. In de vorige repilita (1984-1989) is het voornemen geuit om te komen tot grootschalige landbouwarealen. Deze agro-industrie zou zich grotendeels moeten toeleggen op exportgewassen. In verschillende streken van Indonesië is er reeds een start mee gemaakt. Dit systeem verloopt via het zgn. ‘Pir-bun systeem’, waarbij vaak ook transmigranten worden ingeschakeld.

Het systeem komt erop neer dat migranten een aantal ha. krijgt toegewezen.
Zij kunnen dit stukje land kultiveren. De oogsten biedt men aan bij een verwerkingsindustrie, die vervolgens de prijs vaststelt.
Dit systeem wordt ook wel vergeleken met het koloniale kultuurstelsel, daarin werden ook de risiko’s op de primaire producenten afgewenteld en waren zij met handen en voeten aan de ‘estate’ gebonden.
Een vergelijkbaar systeem is ook in Waipia toegepast. Hierbij ging het om het fokken van konijnen, varkens en runderen.
Er liggen thans plannen klaar om over te gaan tot exploitatie van sago op grond van de voorstellen van prof. Flach.
In Kairatu vindt dit reeds op kleinschalig nivo plaats.

* Bestuurlijke reorganisatie. De komende vijf jaar zal de Molukken op bestuurlijk niveau drastisch gereorganiseerd worden. Hierbij vervult de stad Masohi (nabij WaiPia) een centrale rol.
Masohi zal de hoofdstad van de Molukken worden en de stad Ambon zal moeten uitgroeien tot onderwijs- en handelscentrum van Maluku.
Dit heeft tot gevolg dat duizenden ambtenaren naar Masohi en omgeving zullen verhuizen.
In het licht van deze achtergrond zal de resettlement van de TNS-bevolking moeten worden geplaatst.? Hiermee is de vraag, waarom juist de TNS-bevolking is gekozen om aan genoemde processen deel te nemen niet beantwoord.

Geruchtencircuit
In het geruchtencircuit wordt nogal eens gewezen op een aantal andere motieven.
We noemen ze zonder dat we deze op de juiste waarde kunnen inschatten.?
Naast zwavel zou de TNS-eilanden over een aantal andere grondstoffen beschikken waaronder uranium?.
De TNS-eilanden zouden van militair strategisch belang zijn, vanwege haar gunstige ligging ten opzichte van “onrusthaarden” (Irian Jaya en Oost Timor).?
Een derde lezing is dat de wateren rondom de TNS aan Japanse visserijbedrijven in concessie zijn gegeven.? De afgelopen jaren zijn er wel verschillende boringen verricht en zelfs zou op 2 km van het Seruadorp Waru, naar olie zijn geboord.?
Wat hiervan allemaal waar is, is niet te zeggen. Maar de waas van mysterie en mist, welke door de overheid zelf in stand wordt gehouden maakt de stroom van speculatie en geruchtvorming mogelijk.

De herhuisvesting was een feit.

Naar Geschiedenis van Nila-TNS eilanden 4

Naar Startpagina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s