Back to the roots 5

Terug naar mijn geboorteplaats Ahiolo.

Vanaf Huku Kecil is Ahiolo nog maar anderhalf uur lopen. Het is nu reeds namiddag en, om voor donker in Ahiolo te kunnen zijn, moeten wij flink doorstappen. Geen probleem…..
De weg van Huku Kecil naar Ahiolo is een mooi verharde weg, die langzaam omhoog loopt.
De uitdrukking “de laatste loodjes wegen het zwaarst”, is hier zeker van toepassing. Na een steile klim zien we om de bocht een groot grasveld, waar de kinderen aan het voetballen zijn.
En daarachter, de kerk in aanbouw… Ahiolo…hier ben ik, na 45 jaren, terug van weggeweest.

Ahiolo…..mijn geboorte dorp

De kinderen stoppen met voetballen en kijken ons nieuwsgierig aan. Menas vertelt hun wie wij zijn en zo lopen wij verder het dorp in. Wij worden verwelkomd door de Kepala Desa (dorpshoofd) en de Kepala Dusun, Hanoch Latekay, een petekind van mijn vader, die ook naar hem is vernoemd. Bij Bu Hanoch zullen wij logeren.
Ook hier, zijn wij met open armen ontvangen.

Het huis van Bu Hanoch Latekay, hier overnachten wij

Van het dorpshoofd hebben zij een visserslamp (Petromax) geleend om ’s avonds het huis te verlichten. Normaal gebruiken zij een olielampje met een pitje. Het aansteken van Petromax gaat niet erg vlot, zij weten n.l. niet precies hoe het werkt. Thuis in Merauke was Petromax aansteken één van mijn dagelijkse taken, en zo door veréénde kennis hoeven wij ’s avonds niet in het donker te zitten.
De temperatuur in Ahiolo daalt in de avonduren sterk, tot zelfs 14 graden Celcius.

We slapen op een mat op een balai-balai (houten slaapplaats) zonder matras, en konden daarom niet zo snel in slaap vallen. De volgende dag ondanks een minder goede nachtrust zijn wij vroeg op.

Na het ontbijt lopen wij door het dorp naar de pancurang. Waar de bewoners hun water komen halen. Het water wordt door “bamboe-pijpen” vanuit een bergstroom naar het dorp geleid. Het water is schoon en koud.In een lange bamboe-pijp van ongeveer 2,5 meter lang, halen de dorpsbewoners dagelijks hun water.

Pancurang

Onze komst in Ahiolo heeft heel veel indruk op hun gemaakt. Dat wij, helemaal van de andere kant van de wereld, wereld van weelde en rijkdom (in hun ogen), moeite nemen om naar dit bergdorpje te komen ? Dat is voor hun ondenkbaar. De meeste mensen, die uit Ahiolo weg zijn gegaan, komen of brengen hun vrouw en kinderen nooit terug om het dorp te laten zien.
Tijdens onze wandeling in het dorp worden we hartelijk begroet en toegesproken alsof we één van hun zijn. En … dat is ook zo……..immers Ahiolo is ook mijn dorp !!

Bekijk hier de foto’s

Naar startpagina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s