Vakantie Indonesië 2006

Donderdag 16 maart 2006 om 06.20 uur landde het Cathay Pacific (‘Airline of the Year 2006’) vluchtnummer CX 271 op Schiphol. Wat het einde van onze vakantie moet zijn, werd verlengd met 45 minuten. Normaal zijn we gewend om zo, door de douanepost te lopen, ging deze keer niet op.

Alle koffers en handbagages moeten gecontroleerd worden. Een lederen tas, als cadeau gekregen, was de oorzaak van dit oponthoud. De dienstdoende douanier kon niet vaststellen van wat voor soort leer die tas is gemaakt. Na een langdurige overleg met zijn collega’s mogen wij uiteindelijk met onze hebben en houden naar huis gaan.

Deze keer zijn wij met in totaal acht personen op vakantie. De keuze om naar Indonesië te gaan is eigenlijk reeds bepaald door een geplande huwelijk van Nona Risamasu in Jakarta op zaterdag 25 februari 2006.
Vijf van de Indo-gangers willen voorafgaand aan de bruiloft nog enkele bezienswaardigheden in de buurt van Bogor en Bandoeng bezoeken.

Marie Christine stretching op strand van Kuta

Deze vijf Indo-gangers zijn Emmy, Liz, Marie-Christine, Aryatti en Maurice. Tjak, de derde mannelijke deelnemer, moet zijn artistieke talent ( als koorzanger) nog in Rome (St. Pieterskerk) ten gehore brengen. Hij zou zich later bij de groep vervoegen.
Ineke en ik hebben de bovengenoemde bezienswaardigheden reeds enkele keren bezocht en besluiten daarom later (de  23e februari) pas naar Jakarta af te reizen.

Spontaan werd toen na het overleden van mijn broer Paul besloten om samen met elkaar op vakantie te gaan. Samen hebben we veel verdriet gedeeld en willen dat ook doen in vreugde. Achteraf, kan iedereen beamen dat dit een heel goed besluit was….een aanrader dus….

Het volgende verslag komt van Marie-Christine, over de dagen vóór de bruiloft.

Hier Jakarta !! Gisteren 24 febr. 2006, weer aangekomen in downtown Jakarta na een paar dagen rondtrekken….

Hier een klein overzicht.
Dinsdag 21 febr. : Jakarta City tour, alle Nederlandse overblijfselen gezien.. Best interesting… Jalan Jalan.. kwamen er achter dat deze vijf bruine mensen best wel een bezienswaardigheid zijn in deze stad… althans waar wij waren.. Eten in Café Batavia en daarna via de Sunda Kelapa haven door naar Bogor….

Toeristische info: Jakarta, een miljoenen- bruisende hoofdstad van Indonesië. ‘A city that never sleep’, 24 uurs economie met haar 12 miljoen inwoners. Jakarta is gesticht op de plaats van de voormalige peperhaven Sunda Kelapa, aan de monding van de Ciliwung rivier. De oude haven, die vanuit de 17e eeuw, is nog steeds in gebruik. Hier liggen de pinisi-schoeners, houten zeilboten, die nog steeds tussen de grote Indonesische eilanden varen. Ze vervoeren cement, andere bouwmaterialen naar deze eilanden en nemen op de terugweg o.a. hout mee. Het lossen en laden wordt nog steeds door de sjouwers (bacok-bacok) die als kunstenaars met hun zware last, over de wiebelige loopplanken weten te balanceren.
Een stad, die rijk is aan VOC en dus koloniale historisch verleden. Daarnaast treft men hier veel interessante musea en antieke markten ook niet te vergeten de moderne malls, veel restaurants, eetgelegenheden noem maar op een stad waar je uit kan leven.

De haven Sunda Kelapa

Woensdag 22 febr.:  s ochtends de botanische tuin van Bogor, bagooooeees sekali… heel mooi en heel veel jalan jalan.. Grappige is dat overal waar wij komen, wij de enige toeristen zijn… daarna door over de Puncak pass (hoejan kras, dus lekker kunnen tukken in de auto) naar Malabar. Malabar is een Thee plantage gesticht door ene Meneer Bosscha (tante Liz aan gids: ada ibu Bosscha? tidak? ohhh homo…) Wij sliepen naast zijn oude huis. Malabar ligt erg hoog, dus erg kkkkoud… maar super daar!!! Wat is Java toch mooi! Natuurlijk wederom de enige toeristen… ach geeft niets…

De geschiedenis van de theeplantages wordt goed beschreven in het boek ‘Heeren van de thee’ van Hella Haasse.

Uitzicht vanuit de Puncak

Toeristische info: De botanische tuin, Kebun Raya Indonesia. Vroeger, in de tijd dat de stad nog bekend stond als Buitenzorg, heette deze tuin: ’s Lands Plantentuin. Deze werd in 1817 geopend door Nederlanders. In de uitgestrekte tuin (van ongeveer 87 hectare groot) met glooiende grasvelden, lotusvijvers en boomgroepen groeien tegenwoordig meer dan 15.000 soorten planten en bomen en er zijn speciale kassen met meer dan 5.000 soorten orchideeën uit Indonesië en andere tropische streken. O.a. te bekijken de Havea Brazilliensis, een rubberboom die oorspronkelijk uit Brazilië stamt en de grootste bloem ter wereld: de Rafflesia, die alleen maar bijzonder is vanwege zijn formaat. Daarnaast is de geur gewoon vies te noemen en heeft de plant geen bladeren of steel.

Donderdag 23 febr.: theeplantage, fabriek (kwamen erachter dat ze o.a. voor Pickwick en Albert Heijn produceren) en door naar Bandung.. Daar gekeken in Jeansstreet (jalan jalan) en gereden door de buurten waar de Nederlandse huizen stonden.. Ook al is het nu een drukke stad, ik zie wel waarom ze het vroeger het Parijs van Java noemden… Tante Emmy en Ar gingen toen op bezoek bij oom Johnny (helaas niet thuis) en Mau ging voetbal kijken (Ajax champions league) en mama en ik gingen naar de stad..

Bandung gebouw uit de koloniale tijd

Het centrum van Bandung is gebouwd in Art deco style.. Niet zo goed onderhouden als in Miami, maar toch echt wederom super!! mooie oude gebouwen gezien, broodjes gekocht in een bakkerij genaamd: het Snoephuis! waar zo alles in originele staat hebben bewaard.. (ik vroeg wijzend op een koekje dat leek op een bokkepoot: apa itu? toen zei de mevrouw: itu bokkepoot…tja…) ‘s-avonds laat kregen wij nog bezoek van de familie Risamasu.

Vrijdag 24 febr.: vroeg op om naar de vulkaan Tangkuban Prahu te gaan.. wij als eerste toeristen die boven kwamen hebben als enige, geloof ik de vulkaan nog kunnen zien.. daarna kwam er dikke dikke mist opzetten…. door naar een thee huis met uitzicht over de stad… en daarna naar een koffiefabriekje, met de nadruk op JE… wel heeeeel leuk..

… nog ff door de stad gelopen om door te gaan naar het station..
met de trein (op tijd!) naar Jakarta.. Daar kregen wij ruzie met de Jakartaanse taxi bevolking…(over de prijs) uiteindelijk verloren…
…en terug naar hotel.. waar om 20.00 uur de audiëntie begon… eerst familie Marantika, die wij een brief van opa Bantji gaven, daarna BangBam (ofzoiets… ) oude buurjongen van mijn moeder.. was een leuk weerzien.. en toen oom Annis, tante Ien, oom Uta en tante Suci! gezelligheid, gezelligheid dus!

Zaterdag 25 febr.: ik heb mijn workout er weer opzitten en ga zo ff jalan jalan… sopping, sopping……. straks….. naar bruiloft !

Naar Startpagina

Bruiloft van Nona & Jan Piter

De Bruiloft van Putu Victoria Maria Risamasu (Nona) en Jan Piter Hutahaean op zaterdag 25 februari 2006.

(door: Aryatti – nicht van de bruid)

Erg interessant om mee te maken, want totaal anders dan we gewend zijn !!

Om 15.00 uur was de kerkdienst; we waren ruim op tijd dus van tevoren konden we nog even de familie begroeten. Erg leuk. De dienst, daarvan  verstonden Mau, MC en ik weinig van – alhoewel, ik had m’n ma als tolk naast me.
Maar op zich was het een leuke dienst, leuker/boeiender dan een doorsnee-Molukse kerkdienst uit NL. Niet van die zeurderige langzame tranentrekkerliedjes, maar opgewekte, vrolijke gospelachtige liederen. Makkelijk om mee te zingen.
Er traden ook 3 koortjes/zanggroepjes op, en ook zij zongen mooi!

De dienst-opbouw kun je vergelijken met wat je van amerikaanse tv-programma’s kent: bij binnenkomst speelde het orgel de Wedding March (a la Love Letters), na ’t wisselen van de ringen zei de dominee in het Maleis zoiets van  ‘you may now kiss the bride’, en daarna moesten ze officieel van plaats verwisselen (man en vrouw dus).

Na de dienst begon de fotoshoot. Voor zo ongeveer alle aanwezigen. Het leek wel een fotosessie bij de wedding van Maxima en Alex !!!
Bruidspaar, Bruidspaar met ene ouders, dan met andere ouders, dan met alle 4-de ouders, dan met dominee, dan met ds en kerkenraden, met fam.Hutahaean, met fam Risamasu, en…..met fam Risamasu / Lekransy yang datang all the way dari Negeri Belanda enz enz.

Bruidspaar met alle 4-de ouders

Daarna kreeg iedereen een ‘lunchbox’ met pasteitje & soesje en toen gingen we vast naar de feestzaal. die moest nog in orde gemaakt worden, dus van 17.00 tot 19.00 uur zaten we op stoeltjes te wachten en te wachten en af en toe weg te dommelen en weer te wachten. Gelukkig was het lekker warm buiten (pffff…..) en waren er muggen dus we hadden wat te doen (muggen wegslaan).

Om 19.00 uur werden wij geroepen (wij=de Belanda Delegation) – we horen bij de Risa-kant en moesten het bruidspaar begeleiden naar het podium in de feestzaal. Hun bruidsauto stond 10 meter verderop geparkeerd; daar stapten zij in, en 10 m verder, voor de ingang van de zaal, stapte Jan Piter uit. *klik* hij moest omlopen om officieel Nona uit de auto te helpen *klik* en toen liepen zij naar binnen en wij erachter aan met de hele familie.

Toen: speech door vertegenwoordigers van de 2 families, (toespraken), toen een lied, en toen (weer Amerikaanse stijl) werden alle jongelui uitgenodigd om voor het podium te gaan staan (MC, Mau en ik zijn niet gegaan !!!), en toen gooiden Nona en Jan Piter het (grote! zware!) bruidsboeket over hun schouder de zaal in. Gevangen door een neefje van mij van een jaar of 18. Duurt nog wel ff voor hij gaat trouwen….

Daarna werd het buffet geopend, MEGAveel eten en drinken en toetjes… Het was een lopend buffet (‘all you can eat’) en het was een staande receptie (erg fijn op hoge hakken als je zere voeten hebt). Het eten (vraag maar aan tante Ien en MC) was HEEEEET (want de paprikastukjes bleken (na het te hebben fijngekauwd) bij nader inzien toch rawitstukjes te zijn). De rijst, soep en sateh waren ‘veilig’ dus daar hebben Mau en ik ons op gestort.

Onder het eten begon fotosessie 2. Weer met jan en alleman, incl. mensen die er niet waren bij de kerkdienst. Nadat je op de foto bent geweest, groet je het bruidspaar en word je min of meer geacht naar huis te gaan. Dus hoe meer foto’s er gemaakt waren, hoe  leger de zaal werd. Uiteraard was ook de Belanda Delegatie weer aan de beurt. Door die fotosessies wel weer een woord geleerd, “Senyum” betekent “Glimlachen!!” *klik*

Indonesische gewoonte....de gastvrouw eet als laatste......

Er was live muziek/zang tijdens de receptie, en eigenlijk g��n dans. Maar tante Emmy laat dat natuurlijk niet op zich zitten en zette de Katredji in!!
Erg grappig, uiteindelijk kwamen zelfs de wederzijdse ouders mee doen en ook Nona en Jan Piter. funny funny.
toen had men de smaak te pakken en kwam er een sessie Yospan-voor-gevorderden. De moeders (tante Em tante Liz tante Ien hebben ijverig hun best gedaan )

Tegen die tijd was de zaal toch echt wel erg leeg, en gingen ook wij naar huis. Zouden taxi bellen, maar mijn neef Nus bood aan om ons in een busje naar het Hotel te rijden. Tante Ien en oom Annis liftten mee en namen van ons hotel een taxi naar oom Uta’shuis.

huize Matakupan....Jl.Kemanggisan...Slipi...Jabar...

Bekijk hier de foto’s Foto’s © Ahiolo

Naar Startpagina

10 dagen Kuta (Bali)

Tien dagen in Kuta (Bali)
Maandag 27 febr.: begon ons tiendaags verblijf in Kuta – Bali. We hebben om naar Bali te vliegen, gebruik gemaakt van een binnenlandse vlucht met Adam Air een “nieuw” Indonesische prijsvechter, die in Zuidoost Azie naar 30 verschillende bestemmingen vliegen. De maatschappij is van plan dit jaar nog Kuala Lumpur, Perth en Phnom Pehn volgend jaar in haar vluchtschema op te nemen. AA heeft haar verouderde ‘Boeing 737’, vervangen met de ‘Airbus A320’.

Voor ons verblijf in Kuta hebben wij via het internet, kamers in hotel Bakungsari gereserveerd. Een eenvoudig balinees familie hotel. De gebouwen staan om het zwembad, met mooie tuin met veel bloemen en planten. Van het hotel is ongeveer tien minuten lopen naar het strand en het centrum van Kuta.

Hotel Bakungsari

Naast het hotel staat Warung Nikmat, een eetgelegenheid, waar niet alleen de Balinezen, maar ook toeristen zelfs vanuit Sanur hier komen eten. Het is erg goedkoop (plaatselijke prijs) en lekker.
‘s-Middags is het heel druk.

Bij Restaurant Mini, andere kant van het hotel, kan je het allerlekkerste Chinees eten krijgen, de kok Pa Udin, een Javaan. Pa Udin kookt alles wat je vraagt ter plekke en binnen enkele minuten krijg je ze op tafel.
Zijn restaurant is altijd vol, niet te verwonderen er zijn slechts vier tafels voor 16 personen.

Achter het hotel (30 meter) heb je een “echte” Chinees restaurant met Chinese eettafel, voorzien van een draaiplateau. Hier is het eten natuurlijk ook heerlijk, Vis, garnalen en kreeften kan je zelf uit een aquarium “bestellen”. Het aparte is van dit restaurant: “No Tips, please”.

Pa Udin en zijn dochter van Restaurant Mini

Naast dit restaurant heb je Kuta Spa & Salon, waar je jezelf kan laten verwennen met manicure, pedicure, body-, facialmassage, body scrub, aroma therapy en je haar laten verzorgen.
Tegenover het hotel een laundry, ‘s-morgens brengen, ‘s-middags ophalen en voor een paar Euroduppies…..
Heb je tussendoor trek in Pisang Goreng (pisgor = gebakken bananen) of satèh kambing of – ayam, ze zijn allemaal voor het hotel te krijgen.

Zelfs een mini-supermarkt met een ATM in de winkel (veilig pinnen dus..) is in de buurt (naast Kuta Spa & Salon).  Tegenover restaurant Mini heb je in de supermarkt een ruimte waar je kan internetten. Hier kan je ook de saldo van je Indonesische pulsar (telefoonkaart) opwaarderen. Voor de onderlinge telefonische communicatie is het handig om een Indo-tel.kaart te kopen, het kost immers bijna “niets”.

Samen met het personeel van Spa Salon

Alle attributen voor een relaí vakantie zijn hier aanwezig. Geen wonder dat veel gepensioneerde Nederlanders hun weg naar Bakungsari weten te vinden. Zij komen hier twee à drie maanden overwinteren.
Tien dagen met z’n allen hier blijven, zonder enige verplichtingen….. wat heerlijk.
De meeste highlights van Bali hebben wij allemaal ooit gezien, dus dit wordt een vakantie van shoppen, op strand zitten/liggen/wandelen, laten verwennen in de salons, in het zwembad “hangen”….zonnen…lezen…slapen….lekker eten……..

MC, Ineke en ik hebben besloten om elke ochtend op strand te gaan joggen. Stipt 06.00 uur staan wij klaar voor het hotel….eerst rustig wandelen naar het strand dan ongeveer 6 km joggen en langzaam uitlopen naar het hotel. Helaas, werden wij soms overvallen door bijna stormachtige tropische regenbui. Gelukkig is het niet koud zoals in Nederland. In zulke gevallen moeten wij helaas onze missie staken en zo snel mogelijk naar het hotel zien te komen.

Dat het veel regent is het niet vreemd, het is immers nog regentijd, volgens de autochtone bevolking, heeft het al lang moeten eindigen: de Goden zijn in de war.
De regen zal dan pas stoppen als zij haar (slacht-)offers heeft gekregen. De zee heeft in elk geval haar (slacht-)offers genomen: een Nederlandse man
J.W. Boagaerts van 62 jaar en een Nederlandse vrouw F. Falicena van 81. Zij zijn door de sterke onderwaterstroom de zee in gesleurd. De Pospol Air Kuta (waterpolitie) heeft de beide slachtoffers uit het water gehaald, De heer Boagaerts ademde niet meer en mw. Falicena heeft ondanks de goede verzorging haar laatste adem geblazen in het Bali International Medical Centre.

De Warta Bali (dagblad) vermeldt dat er tientallen huizen en tempels door de harde wind zijn vernield. In sommige dorpen zijn er bomen ontworteld en huizen ontdakt. Gelukkig is het slechts bij materiële schade gebleven. Behalve regen en harde wind steeg ook het zeewater.

Bijna elke avond regent het en op één van de dagen regent het zelfs de hele dag.
De mooie hoteltuin van Bakungsari komt onder water te staan, men probeert door allerlei manieren het water af te voeren; de afwateringssysteem van Kuta is hierop niet berekend.
Een heidens karwei, als men niet over de nodige ‘tools’ beschikt.

Voor ons brengt de regen, een mooi gelegenheid om de plaatselijke salons aan de nodige inkomens te helpen. Daar momenteel voor hun komkommertijd is, worden wij extra in de watten gelegd.
De malls bezoeken, zoals de Discovery shopping mall en Bali Galeria is ook een goede alternatief, alleen moet je wel rekening houden met “overweight” van je bagage.

Een natuurlijke attractie, die Kuta bij mooi weer kan bieden is: de Zonsondergang (MC bedankt voor de tip).
De autochtone bevolking lopen niet graag in de zon, zelfs wordt er parasol/-plu gebruikt om de zon van je gezicht af te houden.
Zonnen, is helemaal van de zotte…alleen de “westerlingen” doen dat. Hier, beter gezegd in Azië, geldt nog steeds de stelregel: hoe lichter de huidskleur is, hoe mooier. (Een belangrijke schoonheidsproduct is daarom ook de ‘pemutih’, waarmee de dames hun gezicht bij het opmaken ‘wit maken’).

Maar bij mooi weer, tegen het vallen van de avond, komen zij in grote getale naar Kuta-beach. Dan gaan ze op strand zitten, rujak (hete fruitsalade) kopen en eten of in groepen zitten kletsen. De strandverkoopsters proberen nog wat van hun waar aan de man/vrouw te brengen, de drang om te verkopen is verminderd .
De massagedames en harenvlechtsters proberen nog hun laatste klant van de dag te helpen.
Al deze activiteiten rondom het zonsondergang gebeuren in een wat langzame tempo, begrijpelijk, na een lange warme dag.
Intussen blijft men naar de zon kijken tot Hij of Zij ? ondergaat….en vredige rust…….

…….voor ons de tijd om te kijken waar wij zullen eten. Reserveren, hoeven wij niet …..de meeste restaurants zijn leeg. Bedienend personeel en de koks staan te wachten totdat er klanten binnen komen, want dan, dan kunnen zij aan de slag……. Na de bomaanslagen heeft de Australische regering nog steeds géén positieve reisadvies voor Bali gegeven. Bovendien is het immers nog “laagseizoen”. Komende maanden zal het zeker wel drukker worden…..ondanks alles ………… blijft het eten ons goed smaken………………

Een tip: goed tegen de dorst “Air jeruk panas” (warme geperste citroensap met water en suiker)

Donderdag 9 maart 2006, samen vliegen wij terug naar Jakarta. De zes Indo-gangers gaan verder met de KLM naar Amsterdam. Wij, Ineke en ik blijven nog in Jakarta tot de 15e maart.

Bekijk hier de foto’s Foto’s © Ahiolo

Naar Startpagina

5 dagen Jakarta e.o. (1)

Op bandar Sukarno-Hatta worden we opgehaald door Uta en Suci (Uta is neef van Ineke en Suci is zijn vrouw) en rijden nu naar Jakarta. Het verschil in temperatuur met Kuta is duidelijk te merken. Over het algemeen is het in Jakarta warmer dan elders in Indonesië.
Het is donderdag 9 maart 2006, we slapen in ons eerder toegewezen kamer bij Uta en Suci thuis. In de kamer is er geen airco. Een fan (een elektrische ventilator) moet het zware werk maar doen om ons wat verkoeling te geven (wat niet helemaal lukt).

vlnr: Ineke, Annis, Budi, Suci,Muna en mas Bambang

Deze paar dagen in Jakarta willen wij gebruiken om de wat “minder bekende” bezienswaardigheden van Jakarta te bezoeken. Na uitgerust te hebben van onze vlucht uit Denpasar, rijden wij naar het Attractiepark Ancol. De officiële naam is “Taman Impian Jaya Ancol”. Dit reusachtig pretpark, ligt direct aan zee en is daardoor een aangenaam toevluchtsoord voor de Jakartanen, wanneer het in de stad te heet wordt. In het park is te vinden een achtbaan, bowlingbaan, golfbaan, reuzenrad, verschillende kermisattracties, “Dunia Fantasi”  à la Disneyland en Sea World. Wij zijn naar de “Sea World” gegaan en hebben genoten van de Dolfijnen-, Zeeleeuwen- en Nijlpaard show.

De volgende dag, gaan wij naar de zus van Suci, Budi en zullen bij haar een nachtje slapen. Budi en haar man Bambang hebben een groot huis, met een grote tuin eromheen met verschillende fruitbomen er op. Mangga-, guave-, papaja- en rambutanbomen. Een paar rambutanbomen, staan vol met rijpe trossen rambutans. Het was heerlijk smullen, vers van de boom geplukt dan in de mond…..mmmm……er zijn twee soorten rambutans. De ene is erg zoet en de andere wat zurig (zoetzuur)…wel lekker, vooral als je ze bij warm weer eet, goed tegen de dorst….

Voordat wij bij Budi komen bezoeken wij eerst de Taman Margasatwa Ragunan (Dierentuin van Ragunan). Het terrein van de zoo is zoooo groot, dat bezoekers met hun auto’s binnen mogen. Wij hebben natuurlijk ……. lopend gedaan. De Sumatraanse olifanten, Australische walibi’skijken ons nieuwsgierig aan.

Komodovaranen uit het eiland Komodo

Om komodovaranen te bewonderen, hoef je helemaal niet naar de eilanden Komodo, Rinca of West-Flores te gaan. Ze zijn hier ook in grote groep aanwezig, lui liggend in de zon…. en ongevaarlijk….maar o wéé als je ongesteld bent….
Volwassen varanen zijn tussen 170 en 180 cm lang, en wegen ongeveer 35 tot 55 kg. Op de onherbergzame eilandjes tussen Flores en Sumbawa leeft de drie meter lange Komodovaraan. Een prehistorisch monster waarvan de westerse wereld het bestaan tot 1911 niet kende.

Pusat Primata Schmutzer
Het paradepaardje of misschien beter gezegd, “paradeaapje” van de dierentuin is Pusat Primata Schmutzer (Het Primaten Centrum). De Apenheul van Indonesië. Dit centrum is een geschenk van mw. Puck Schmutzer, een dierenliefhebster en stichting Gibbon, aan het Indonesisch volk.

Het centrum biedt verschillende faciliteiten zoals: Bioscoop, bibliotheek educatiegrot voor de kinderen allemaal in het teken van de primaten. Door een tunnel van 250 meter in de grot kan men lopen, terwijl men het idee krijgt zelf in een oerwoud te zijn. Op verschillende gedeelten van de grot zijn er glazen wanden gemaakt, waardoor men hierdoor de velerlei soorten apen kan observeren.

Helaas toen wij er waren, schaamden de meeste apen zich, om voor ons te verschijnen. Ook de grootste gorilla Kumbo, Kihi, Komu en Kidjoum allen gedoneerd door één van de Engelse dierentuinen, laten het afweten. De brulapen, daarentegen brengen apetrots hun “gebrul” ten gehore. Een indrukwekkend geluid, vooral wanneer het zich recht boven je bevindt.
In de bijbehorende expositieruimte wordt informatie over stichting Gibbon gegeven en van papier-maché gemaakte gorilla’s tentoon gesteld…….

Lubang Buaya
Zaterdag 11 maart, na het ontbijt nemen wij afscheid van Budi, Bambang en Muna. Vandaag willen wij de Lubang Buaya en Taman Mini bezoeken.
Ter herdenking aan de slachtoffers van Lubang Buaya is in deze wijk een monument opgericht, dat de zeven vermoorde officieren voorstelt.

In de nacht van 30 september op 1 oktober 1965 vond in Jakarta een couppoging plaats (G-30-S, Gerakan 30 September, de “30 september-beweging”), die aan de communisten wordt toegeschreven (Partai Komunis Indonesia, PKI).
Zes generaals en één andere hoge officier zijn nabij Lubang Buaya op gruwelijke wijze gemarteld en gedood, en daar in een waterput gegooid.
Ook generaal Nasution, toen zeer belangrijk en machtig, tegenwoordig ambteloos dissident, had moeten sterven, maar hij ontkwam. Daarvoor in de plaats stierf zijn vijfjarig dochtertje dat min of meer per ongeluk door vijf kogels werd geraakt.

Als gevolg van deze coup ontstond er een haatcampagne tegen PKI, die aan honderdduizenden mensen het leven heeft gekost. Er werd niet nauwkeurig bekeken of een eventuele verdachte wel betrokken was bij de coup; wanneer men vermoedde dat iemand communist was, was dat voldoende om hem over de kling te jagen. Nu nog zitten vele mensen in hechtenis als gevolg van de gebeurtenissen na 1 oktober 1965. Voor het overgrote deel is betrokkenheid nooit bewezen, ook niet met betrekking tot de duizenden die inmiddels in gevangenschap zijn gestorven.

Als direct gevolg van de coup is generaal Soeharto aan de macht gekomen, nadat hij de couppoging met succes in de kiem had gesmoord. Heel geleidelijk, nam hij alle functies van Soekarno over, die ervan verdacht werd op de hoogte te zijn geweest en ermee te hebben ingestemd.
Vanaf 1966 tot 21 mei 1998, was Soeharto officieel president. In juni 1970 stierf Soekarno.

In het naast gelegen museum worden de gruweldaden van PKI in maquette vorm uitvoerig nagemaakt en ten toon gesteld, opdat dit niet meer kan gebeuren. Ook alle informaties over de vermoorde zes generaals en een hoge officier zijn daar te vinden…..

“Naast de waterput waarin de zeven officieren werden gegooid, groeide een durianboom. Elk jaar als het vruchtentijd is, komen er slechts zeven durians uit.” aldus een volksverhaal………

Bekijk hier de foto’s Foto’s © Ahiolo

Bekijk hier de reportage over de rol van de Nederlandse pater Joop Beek in De Coup van ’65

Naar Startpagina

5 dagen Jakarta e.o. (2)

Taman Mini Indonesia Indah.
Miniatuurpark van het mooie Indonesië, meestal kortweg aangeduid met Taman Mini en ook wel met de afkorting TMII, is een park in het oosten van Jakarta, waarin een overzicht gegeven wordt van de vele culturen in Indonesië en andere aspecten van het land.

Wijlen mevrouw Suharto: Siti Hartina (ibu Tien) heeft tijdens haar bezoek aan Disneyland haar inspiratie opgedaan om dit park aan te leggen. Het park beslaat 120 hectare en bestaat onder meer uit kleinere parken en tuinen, zoals het Taman Burung (vogelpark), waarin volieres staan met allerlei vogelsoorten, een insectentuin, bloementuin en orchideentuin, diverse musea en een kunstmatig aangelegd meer.

In tegenstelling tot de Nederlandse Madurodam, waarin gebouwen in het klein zijn nagebouwd, zijn deze in Taman Mini meestal op ware grootte te zien.
Zo, kan men de typische woningen van Dajaks, Bataks, Javanen, enzovoorts aantreffen waar men ook in kan rondlopen.
Ook religieuze gebouwen zoals een moskee, kerken en tempels zijn op ware grootte aanwezig.
Bepaalde zaken zijn wel op kleinere schaal weergegeven in het park. Voorbeelden hiervan zijn de Borobudur en de wat grotere eilanden van de archipel zoals Kalimantan, Java en Sulawesi, die in het meer als kleine eilandjes te herkennen zijn.

Omdat het park groot is, zijn er verschillende toegangspoorten. Men kan op verschillende manieren door het park heen ‘reizen’, er is een klein soort skytrain, van waaruit men hoog boven het park een goed overzicht van de verschillende onderdelen kan krijgen. Verder zijn er gewone treintjes die over het terrein rijden, en kan men ook verschillende soorten taxi’s nemen.

Het is de 4e keer dat wij in Taman Mini zijn, elke keer bezoeken wij een gedeelte van de Taman Mini. Deze keer hebben wij gekozen voor: Taman Akuarium Air Tawar (het zoetwater aquarium) en Museum Serangga & Taman Kupu (torren-en vlindersmuseum) en het Keong Mas theater. In het Keong Mas theater worden drie dimensionale beelden van Indonesische panorama vertoond, (a la Imax Rotterdam).

(Roze) villa van Uta en Suci

Op adem komen in Cipanas
De laatste drie dagen in Indonesië hebben wij doorgebracht in Cipanas.
Uta en Suci hebben hier hun 2e huis staan in een villapark. De Indonesiërs noemen een villapark in goed Indonesisch Real Estate (uitspreken zoals het staat), engels woord voor ontroerende goederen.
Cipanas (warm water) Ci betekent in het Javaans, zoals op Ambon wai, water of rivier, ligt tussen Puncak pass en Bandung. De heuvel, waarop de villa’s zijn gebouwd heet Bukit Cipendawa.

De meeste eigenaars van deze villa’s wonen in Jakarta. In de weekeinden of met de feestdagen komen ze hier om de warmte en de “drukke” stad te ontvluchten.
Een verademing als je door het park loopt: géén verkeer, géén smog alleen maar rust en frisse, gezonde lucht. De temperatuur overdag is ongeveer 20 graden Celcius en ’s avonds……heeft men dekens nodig bij het slapen.
Het park grenst aan de achterkant aan een dorp, waar je groenten, voordat ze naar de markt worden gebracht en eten uit de warungs kunt kopen. Voor alle andere (grote) boodschappen kan men naar het centrum van Cipanas gaan, dat op ongeveer 3 km van het park ligt.

Twee villa’s tegenover elkaar met gemeenschappelijke zwembad

Hier, rusten wij dan uit voordat wij aan de lange vlucht naar Nederland beginnen.
Een wandeling in en om het park behoort tot mijn dagelijks ritueel. Praten met de mensen van de plantsoenendienst, de bewakers of soms met de mensen uit de desa. Ik voel me echt een gepensioneerde man.

Taman Bunga Nusantara
Dinsdagochtend 14 maart gingen Uta en ik naar Taman Bunga Nusantara (bloementuin Nusantara) in Desa Kawungluwuk.
In dit dorp worden er langs de hele route naar de bloementuin, heel veel bloemen en planten te koop aangeboden. Een openlucht Europatuin Centrum. Uit Jakarta, Bogor en Bandung komen de tuinliefhebbers hier hun planten halen, soms vrachtwagenvol.

De mascotte van de bloementuin is een Zwarte Gans of Cygnus

Deze bloementuin is een landbouwkundig educatief object, dat op 10 september 1995 door ex-president Suharto werd geopend.
De tuin is 23 ha. groot en is verdeeld in verschillende internationaal georiënteerde tuinen zoals: De Franse- Amerikaanse-tuin en tuin uit de Middellandse zee gebieden. Verder zijn hier ook een rosarium, Balinese tuin, Taman Labyrinth (doolhof), Taman Palem (palmentuin) en Taman Air (watertuin) te zien.

Binnen deze bloementuin heeft men een Taman Imajinasi (een soort fantasie tuin) voor de kinderen gemaakt. De kinderen kunnen paard rijden, carten, uit de visvijver hengelen, met een mini trein rijden enz…m.a.w. kindvriendelijk genoeg …om er met het hele gezin de hele dag door te brengen, Zelfs aan een Lokasi Piknik (piknick veld) is ook aandacht gegeven.
Als u wat te vieren heeft, kan de organisatie zorgen voor: tenten, stoelen, tafels catering, voor 100 tot 3.500 gasten met of zonder muziek.

Als mascotte voor deze bloementuin is gekozen voor een Zwarte Gans of Cygnus. Zwarte ganzen hebben een goed lichamelijk gestel, waardoor zij heel snel buiten hun eigen omgeving kunnen aanpassen en vermenigvuldigen. Opdat ook de fauna en flora in de bloementuin Nusantara, snel een harmonieus eenheid vormen met de omgeving.
Vreemd genoeg, dat deze bijzondere bloementuin (nog) niet bekend is bij de buitenlandse toeristen.

Woensdag 15 maart: Wij willen natuurlijk onze vlucht CX 271 met Cathay Pacific naar Amsterdam niet missen, daarom zijn we op tijd uit Jakarta vertrokken. De files in Jakarta is een nationaal probleem, Het duurt drie kwartier om tot de tolweg te komen, bij geen file een kwartiertje. Twee en half uur voor het vertrek zijn wij bij de vertrekhal. Tijd genoeg om afscheid te nemen van Uta en Suci en om in te checken.

De koffers komen bij de kofferscontrole en incheckenbali probleemloos door (ondanks overweight van zeven kilo’s). Om de koffers wat lichter te maken, hebben wij de “zware” dingen zoals boeken, potjes en pannen in onze handbagage-tassen gedaan, deze tassen worden immers niet gewogen…..
….tot dat wij in Amsterdam kwamen, toen moest alles toch nog aan de douane controle onderwerpen……eind goed, al goed….tot de volgende keer……

Bekijk hier de foto’s Foto’s © Ahiolo

Naar Startpagina