Bruiloft van Nona & Jan Piter

De Bruiloft van Putu Victoria Maria Risamasu (Nona) en Jan Piter Hutahaean op zaterdag 25 februari 2006.

(door: Aryatti – nicht van de bruid)

Erg interessant om mee te maken, want totaal anders dan we gewend zijn !!

Om 15.00 uur was de kerkdienst; we waren ruim op tijd dus van tevoren konden we nog even de familie begroeten. Erg leuk. De dienst, daarvan  verstonden Mau, MC en ik weinig van – alhoewel, ik had m’n ma als tolk naast me.
Maar op zich was het een leuke dienst, leuker/boeiender dan een doorsnee-Molukse kerkdienst uit NL. Niet van die zeurderige langzame tranentrekkerliedjes, maar opgewekte, vrolijke gospelachtige liederen. Makkelijk om mee te zingen.
Er traden ook 3 koortjes/zanggroepjes op, en ook zij zongen mooi!

De dienst-opbouw kun je vergelijken met wat je van amerikaanse tv-programma’s kent: bij binnenkomst speelde het orgel de Wedding March (a la Love Letters), na ’t wisselen van de ringen zei de dominee in het Maleis zoiets van  ‘you may now kiss the bride’, en daarna moesten ze officieel van plaats verwisselen (man en vrouw dus).

Na de dienst begon de fotoshoot. Voor zo ongeveer alle aanwezigen. Het leek wel een fotosessie bij de wedding van Maxima en Alex !!!
Bruidspaar, Bruidspaar met ene ouders, dan met andere ouders, dan met alle 4-de ouders, dan met dominee, dan met ds en kerkenraden, met fam.Hutahaean, met fam Risamasu, en…..met fam Risamasu / Lekransy yang datang all the way dari Negeri Belanda enz enz.

Bruidspaar met alle 4-de ouders

Daarna kreeg iedereen een ‘lunchbox’ met pasteitje & soesje en toen gingen we vast naar de feestzaal. die moest nog in orde gemaakt worden, dus van 17.00 tot 19.00 uur zaten we op stoeltjes te wachten en te wachten en af en toe weg te dommelen en weer te wachten. Gelukkig was het lekker warm buiten (pffff…..) en waren er muggen dus we hadden wat te doen (muggen wegslaan).

Om 19.00 uur werden wij geroepen (wij=de Belanda Delegation) – we horen bij de Risa-kant en moesten het bruidspaar begeleiden naar het podium in de feestzaal. Hun bruidsauto stond 10 meter verderop geparkeerd; daar stapten zij in, en 10 m verder, voor de ingang van de zaal, stapte Jan Piter uit. *klik* hij moest omlopen om officieel Nona uit de auto te helpen *klik* en toen liepen zij naar binnen en wij erachter aan met de hele familie.

Toen: speech door vertegenwoordigers van de 2 families, (toespraken), toen een lied, en toen (weer Amerikaanse stijl) werden alle jongelui uitgenodigd om voor het podium te gaan staan (MC, Mau en ik zijn niet gegaan !!!), en toen gooiden Nona en Jan Piter het (grote! zware!) bruidsboeket over hun schouder de zaal in. Gevangen door een neefje van mij van een jaar of 18. Duurt nog wel ff voor hij gaat trouwen….

Daarna werd het buffet geopend, MEGAveel eten en drinken en toetjes… Het was een lopend buffet (‘all you can eat’) en het was een staande receptie (erg fijn op hoge hakken als je zere voeten hebt). Het eten (vraag maar aan tante Ien en MC) was HEEEEET (want de paprikastukjes bleken (na het te hebben fijngekauwd) bij nader inzien toch rawitstukjes te zijn). De rijst, soep en sateh waren ‘veilig’ dus daar hebben Mau en ik ons op gestort.

Onder het eten begon fotosessie 2. Weer met jan en alleman, incl. mensen die er niet waren bij de kerkdienst. Nadat je op de foto bent geweest, groet je het bruidspaar en word je min of meer geacht naar huis te gaan. Dus hoe meer foto’s er gemaakt waren, hoe  leger de zaal werd. Uiteraard was ook de Belanda Delegatie weer aan de beurt. Door die fotosessies wel weer een woord geleerd, “Senyum” betekent “Glimlachen!!” *klik*

Indonesische gewoonte....de gastvrouw eet als laatste......

Er was live muziek/zang tijdens de receptie, en eigenlijk g��n dans. Maar tante Emmy laat dat natuurlijk niet op zich zitten en zette de Katredji in!!
Erg grappig, uiteindelijk kwamen zelfs de wederzijdse ouders mee doen en ook Nona en Jan Piter. funny funny.
toen had men de smaak te pakken en kwam er een sessie Yospan-voor-gevorderden. De moeders (tante Em tante Liz tante Ien hebben ijverig hun best gedaan )

Tegen die tijd was de zaal toch echt wel erg leeg, en gingen ook wij naar huis. Zouden taxi bellen, maar mijn neef Nus bood aan om ons in een busje naar het Hotel te rijden. Tante Ien en oom Annis liftten mee en namen van ons hotel een taxi naar oom Uta’shuis.

huize Matakupan....Jl.Kemanggisan...Slipi...Jabar...

Bekijk hier de foto’s Foto’s © Ahiolo

Naar Startpagina

10 dagen Kuta (Bali)

Tien dagen in Kuta (Bali)
Maandag 27 febr.: begon ons tiendaags verblijf in Kuta – Bali. We hebben om naar Bali te vliegen, gebruik gemaakt van een binnenlandse vlucht met Adam Air een “nieuw” Indonesische prijsvechter, die in Zuidoost Azie naar 30 verschillende bestemmingen vliegen. De maatschappij is van plan dit jaar nog Kuala Lumpur, Perth en Phnom Pehn volgend jaar in haar vluchtschema op te nemen. AA heeft haar verouderde ‘Boeing 737’, vervangen met de ‘Airbus A320’.

Voor ons verblijf in Kuta hebben wij via het internet, kamers in hotel Bakungsari gereserveerd. Een eenvoudig balinees familie hotel. De gebouwen staan om het zwembad, met mooie tuin met veel bloemen en planten. Van het hotel is ongeveer tien minuten lopen naar het strand en het centrum van Kuta.

Hotel Bakungsari

Naast het hotel staat Warung Nikmat, een eetgelegenheid, waar niet alleen de Balinezen, maar ook toeristen zelfs vanuit Sanur hier komen eten. Het is erg goedkoop (plaatselijke prijs) en lekker.
‘s-Middags is het heel druk.

Bij Restaurant Mini, andere kant van het hotel, kan je het allerlekkerste Chinees eten krijgen, de kok Pa Udin, een Javaan. Pa Udin kookt alles wat je vraagt ter plekke en binnen enkele minuten krijg je ze op tafel.
Zijn restaurant is altijd vol, niet te verwonderen er zijn slechts vier tafels voor 16 personen.

Achter het hotel (30 meter) heb je een “echte” Chinees restaurant met Chinese eettafel, voorzien van een draaiplateau. Hier is het eten natuurlijk ook heerlijk, Vis, garnalen en kreeften kan je zelf uit een aquarium “bestellen”. Het aparte is van dit restaurant: “No Tips, please”.

Pa Udin en zijn dochter van Restaurant Mini

Naast dit restaurant heb je Kuta Spa & Salon, waar je jezelf kan laten verwennen met manicure, pedicure, body-, facialmassage, body scrub, aroma therapy en je haar laten verzorgen.
Tegenover het hotel een laundry, ‘s-morgens brengen, ‘s-middags ophalen en voor een paar Euroduppies…..
Heb je tussendoor trek in Pisang Goreng (pisgor = gebakken bananen) of satèh kambing of – ayam, ze zijn allemaal voor het hotel te krijgen.

Zelfs een mini-supermarkt met een ATM in de winkel (veilig pinnen dus..) is in de buurt (naast Kuta Spa & Salon).  Tegenover restaurant Mini heb je in de supermarkt een ruimte waar je kan internetten. Hier kan je ook de saldo van je Indonesische pulsar (telefoonkaart) opwaarderen. Voor de onderlinge telefonische communicatie is het handig om een Indo-tel.kaart te kopen, het kost immers bijna “niets”.

Samen met het personeel van Spa Salon

Alle attributen voor een relaí vakantie zijn hier aanwezig. Geen wonder dat veel gepensioneerde Nederlanders hun weg naar Bakungsari weten te vinden. Zij komen hier twee à drie maanden overwinteren.
Tien dagen met z’n allen hier blijven, zonder enige verplichtingen….. wat heerlijk.
De meeste highlights van Bali hebben wij allemaal ooit gezien, dus dit wordt een vakantie van shoppen, op strand zitten/liggen/wandelen, laten verwennen in de salons, in het zwembad “hangen”….zonnen…lezen…slapen….lekker eten……..

MC, Ineke en ik hebben besloten om elke ochtend op strand te gaan joggen. Stipt 06.00 uur staan wij klaar voor het hotel….eerst rustig wandelen naar het strand dan ongeveer 6 km joggen en langzaam uitlopen naar het hotel. Helaas, werden wij soms overvallen door bijna stormachtige tropische regenbui. Gelukkig is het niet koud zoals in Nederland. In zulke gevallen moeten wij helaas onze missie staken en zo snel mogelijk naar het hotel zien te komen.

Dat het veel regent is het niet vreemd, het is immers nog regentijd, volgens de autochtone bevolking, heeft het al lang moeten eindigen: de Goden zijn in de war.
De regen zal dan pas stoppen als zij haar (slacht-)offers heeft gekregen. De zee heeft in elk geval haar (slacht-)offers genomen: een Nederlandse man
J.W. Boagaerts van 62 jaar en een Nederlandse vrouw F. Falicena van 81. Zij zijn door de sterke onderwaterstroom de zee in gesleurd. De Pospol Air Kuta (waterpolitie) heeft de beide slachtoffers uit het water gehaald, De heer Boagaerts ademde niet meer en mw. Falicena heeft ondanks de goede verzorging haar laatste adem geblazen in het Bali International Medical Centre.

De Warta Bali (dagblad) vermeldt dat er tientallen huizen en tempels door de harde wind zijn vernield. In sommige dorpen zijn er bomen ontworteld en huizen ontdakt. Gelukkig is het slechts bij materiële schade gebleven. Behalve regen en harde wind steeg ook het zeewater.

Bijna elke avond regent het en op één van de dagen regent het zelfs de hele dag.
De mooie hoteltuin van Bakungsari komt onder water te staan, men probeert door allerlei manieren het water af te voeren; de afwateringssysteem van Kuta is hierop niet berekend.
Een heidens karwei, als men niet over de nodige ‘tools’ beschikt.

Voor ons brengt de regen, een mooi gelegenheid om de plaatselijke salons aan de nodige inkomens te helpen. Daar momenteel voor hun komkommertijd is, worden wij extra in de watten gelegd.
De malls bezoeken, zoals de Discovery shopping mall en Bali Galeria is ook een goede alternatief, alleen moet je wel rekening houden met “overweight” van je bagage.

Een natuurlijke attractie, die Kuta bij mooi weer kan bieden is: de Zonsondergang (MC bedankt voor de tip).
De autochtone bevolking lopen niet graag in de zon, zelfs wordt er parasol/-plu gebruikt om de zon van je gezicht af te houden.
Zonnen, is helemaal van de zotte…alleen de “westerlingen” doen dat. Hier, beter gezegd in Azië, geldt nog steeds de stelregel: hoe lichter de huidskleur is, hoe mooier. (Een belangrijke schoonheidsproduct is daarom ook de ‘pemutih’, waarmee de dames hun gezicht bij het opmaken ‘wit maken’).

Maar bij mooi weer, tegen het vallen van de avond, komen zij in grote getale naar Kuta-beach. Dan gaan ze op strand zitten, rujak (hete fruitsalade) kopen en eten of in groepen zitten kletsen. De strandverkoopsters proberen nog wat van hun waar aan de man/vrouw te brengen, de drang om te verkopen is verminderd .
De massagedames en harenvlechtsters proberen nog hun laatste klant van de dag te helpen.
Al deze activiteiten rondom het zonsondergang gebeuren in een wat langzame tempo, begrijpelijk, na een lange warme dag.
Intussen blijft men naar de zon kijken tot Hij of Zij ? ondergaat….en vredige rust…….

…….voor ons de tijd om te kijken waar wij zullen eten. Reserveren, hoeven wij niet …..de meeste restaurants zijn leeg. Bedienend personeel en de koks staan te wachten totdat er klanten binnen komen, want dan, dan kunnen zij aan de slag……. Na de bomaanslagen heeft de Australische regering nog steeds géén positieve reisadvies voor Bali gegeven. Bovendien is het immers nog “laagseizoen”. Komende maanden zal het zeker wel drukker worden…..ondanks alles ………… blijft het eten ons goed smaken………………

Een tip: goed tegen de dorst “Air jeruk panas” (warme geperste citroensap met water en suiker)

Donderdag 9 maart 2006, samen vliegen wij terug naar Jakarta. De zes Indo-gangers gaan verder met de KLM naar Amsterdam. Wij, Ineke en ik blijven nog in Jakarta tot de 15e maart.

Bekijk hier de foto’s Foto’s © Ahiolo

Naar Startpagina