Oma Tien en opa Bantji Lekranty 60 jaar getrouwd (2)

Door: Ephraïm Patty

Loosdrecht, 5 januari 2008

60_jaar_klHet waren drukke dagen: het samenzijn van hun naaste familie tijdens hun huwelijksjubileum, het feest voor alle anderen dat twee dagen later plaatsvond, kerst en oud en nieuw. Ze hebben ervan genoten, vertellen oma Tien en opa Bantji, maar ze genieten nu toch ook wel weer van de rust. Het is dan ook een prima moment om nog even terug te komen op de verhalen van hun kleinkinderen.

Want in hoeverre klopt het beeld dat zij van hun oma en opa hebben eigenlijk?

“Ik heb mijn vrouw inderdaad ontmoet bij haar buren in Makassar”, vertelt opa Bantji glimlachend. Hij kwam in die tijd geregeld bij die familie langs omdat het ook een marine gezin was.
“Haar broer werd in eerste instantie boos op zijn zusje, hij kende me niet en wilde niet dat ze met mij omging.” Toch trouwden ze al een jaar na die eerste ontmoeting, die in 1946 plaats had gevonden.
In 1951 vertrokken ze met de boot Atlantis naar Nederland. “We woonden eerst twee jaar in Nijmegen voor we naar Medemblik gingen. Daar zaten we zo’n acht maanden”, vertelt oma Tien.

“En op 28 augustus 1953 kwamen we in dit huis in Loosdrecht te wonen.”
Opa kijkt haar lachend aan. “Je weet ook alles” Oma gaat onverstoorbaar verder met haar verhaal. “We konden ook naar Amsterdam, maar dat hoefde niet voor mij. Veel te druk. En we moesten dan ook in een flat gaan wonen.”
Den Helder was ook een optie. Maar het was niet zo dat er daar geen plek meer was, zoals haar kleinkinderen dachten. “Dat vond ik gewoon te ver.”

De eerste jaren in Nederland waren erg zwaar, vooral voor oma Tien.
“Ik zat inderdaad veel alleen thuis, omdat opa vaak weg was met de marine.
Ik kan me nog herinneren dat opa na een lange tijd weer terug kwam uit Curaçao, waar hij een tijd gestationeerd was.
Een van onze kinderen, Pierre, was toen twee jaar en noemde zijn vader steeds ‘oom’.
Hij herkende hem gewoon niet meer”. In die beginperiode in Nederland voelde het voor oma Tien soms net alsof ze in een gevangenis zat.
“Ik snapte niks van de taal, het was koud, opa was vaak varen en ik zat maar thuis met Lineke en Eddy.”

Kleinkinderen

Maar na verloop van tijd begon ze toch haar draai te vinden.
Oma Tien moet lachen als ze hoort dat haar kleinkinderen opa vooral vroeger best streng vonden. “Hij is niet streng voor zijn kleinkinderen hoor, wel voor zijn kinderen.” Opa Bantji vindt het ook wel meevallen. “Maar soms waren ze gewoon ontzettend druk, dan bleven ze maar door de kamer rennen.
Ze hielden pas op als ik dan heel hard riep, dat klopt.”

Ze hebben geprobeerd hun kleinkinderen veel bij te brengen over hun achtergrond. “Het is voor hen belangrijk om te weten waar ze vandaan komen.”
Het echtpaar heeft in die zestig jaar veel meegemaakt. Het zwaarste moment was inderdaad het verlies van hun oudste zoon Eddy, vertelt oma. Voor even valt er een stilte in de woonkamer. “Maar God heeft voor iedereen een pad uitgekozen.
Dat hebben we te accepteren”, zegt opa.
De kleinkinderen hadden het goed toen ze zeiden dat hun gezin het mooiste is wat het huwelijk heeft voortgebracht.

“Ik geniet van momenten als deze”, zegt oma. “Rustig thuis zitten met opa, onze kinderen en kleinkinderen die af en toe langs komen. Daar ben ik God heel dankbaar voor.” Opa knikt instemmend, terwijl oma verder praat. “We mogen dan niet rijk zijn qua geld, maar ik voel me wel heel rijk dankzij mijn gezin.”
Ze moet glimlachen als ze hoort dat haar kleindochter al zei dat ze dat zou zeggen.
“Maar het is echt zo.”

Naar Startpagina

2 Reacties op “Oma Tien en opa Bantji Lekranty 60 jaar getrouwd (2)

  1. Ondanks dat ik na de lagere schooltijd – Eikenrodeschool Loosdrecht – geen contact meer heb gehad met Eddy deed de ontdekking dat hij lang geleden is overleden mij erg veel. Zo maar een kruis achter zijn naam bij de klassefoto die ik onlangs tegen kwam. Dat was erg schrikken. Waarom? Omdat ondanks de lange tijd geleden ik mij Eddy heel goed als klasgenoot herinner. Een ontzettend leuke, ingetogen maar vrolijke klasgenoot. Ik mocht hem erg graag en ben daarom blij dat hij hopelijk door zijn 2 kinderen voortleeft. In ieder geval in mijn gedachten.
    Peter Onstenk
    Maarssenbroek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s