Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (1).

Maandag 14 juli 2008 – Dag 0

De Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen van Nijmegen, of kortweg “de (Nijmeegse) Vierdaagse”, begint al sinds
jaar en dag op dinsdag, en eindigt met de Intocht op vrijdag.
Toch zou de Vierdaagse de Vierdaagse niet zijn zonder de voorafgaande maandag.

Op maandag melden de wandelaars zich aan en halen ze hun startkaarten op, samen met een plastic tasje vol ‘goodies’: snoepjes, petjes, krantjes… allemaal zwaar gesponsord uiteraard.


Mijn startbureau 40-G

Na het bezoekje aan het startbureau mengt men zich in de massa, op zoek naar oude bekenden, wandelmaatjes van voorgaande jaren of kijkt men of vrienden die zich in een stoere bui hebben ingeschreven, ook daadwerkelijk zijn komen opdagen.
Een uitgelezen kans om – nog kwiek en energiek – op je gemakje mensen te kijken, een hapje en een drankje te nuttigen en te genieten van de muziek en de gezellige sfeer. Nu kan het nog – nu ben je nog niet moe!

Nadat m’n vader [30km] en ik [40km] in ons hotel in Cuijk hebben ingecheckt, nemen we het stoptreintje naar Nijmegen om onze startkaarten te halen. Al bij het station komen we de eerste bekende tegen: neef André [50km]. Samen lopen we naar “De Wedren” – de plek waar het allemaal gebeurt: het aan- en afmelden, de start en de finish, en op vrijdag (daar doen we het uiteindelijk voor) het ophalen van de medaille. De sfeer is meteen al goed merkbaar: iedereen is (nog) goed gehumeurd.


Pa & Oom Annis op de Wedren

Als we na het aanmelden een zitplekje in het feestgedruis gevonden hebben, duurt het niet lang totdat de volgende bekenden ons komen vergezellen: Nynke [40km], Willem [50km] en Willems moeder [30km] (onze hotelgenoten/wandelgenoten) en even later oom Annis [30km].

Van de Wedren gaan we de stad in: Nynke & co strijken neer op een terrasje, oom Annis gaat een parkje bekijken waar hij al jaren langs heeft gelopen maar nooit in is geweest, en pa en ik doen nog wat laatste boodschapjes.

Eenmaal terug in het hotel zijn we behoorlijk uitgeput – oh jee, dat belooft wat! De Vierdaagse is nog niet eens begonnen…
Na een hazenslaapje en een laat diner gaan we slapen; maar éérst zet ik m’n wekker…

Dinsdag 15 juli 2008 – Dag 1

…en om stipt 03.30 uur gaat die wekker af en wordt mijn nachtrust wreed verstoord!
Maar ja – ik heb hier zelf voor gekozen, dus met pijn en moeite sleept dit avondmens zichzelf uit bed… Ik tref Nynke bij het ontbijt, en samen nemen we de shuttlebus van het hotel naar Nijmegen. Service van het hotel – ideaal!
Op de Wedren helpt een beker dampende koffie mij enigszins te ontwaken. Ondertussen sluiten wij ons aan in de rij om onze registratiekaart te laten scannen.

“Een goed begin is het halve werk”, dus als je het zo bekijkt, zijn we na dag 1 eigenlijk al op de helft!) De hele dag zijn de weergoden ons goed gezind geweest: nog vóór 8 uur ’s ochtends lopen we in onze T-shirtjes rond. Af en toe staat er een behoorlijke wind, maar nooit wordt het echt koud. Een groot deel van de ochtend lopen we zelfs onder de (strak)blauwe hemel en de gouden zon! Later wordt het bewolkt en wat benauwder, maar het is nog steeds ideaal wandelweer. Ik teken gráág voor 4 van zulke dagen!

We hebben de eerste BN’ers al gespot: Harm Edens (loopt daar rond als presentator voor TV Gelderland) en Giel Beelen (staat met een wagen van 3FM langs de route).

Nyn en ik lopen zo lekker dat we pas na een uur of 3 (=na 17km) voor het eerst een korte rust-, rek- en strekpauze inlassen. In Elst houden we onze grote pauze: al sinds 1999 kun je bij de Molukse woonwijk een Indonesische soep (‘soto’ genaamd) nuttigen, en met de opbrengst steunt men projecten op Ambon (een van de Molukse eilanden in Indonesië). Bij de soto-rust sluiten oom Annis en pa zich bij ons aan, en samen vervolgen wij onze weg.


Soto eten in Elst

Ook dit jaar laten de toeschouwers ons niet alleen: overal langs de route wordt er voor ons geklapt, worden we aangemoedigd, en krijgen we af en toe een meelevende blik toegeworpen. Er valt zóveel te zien en te beleven onderweg, dat wij (en dan vooral Nynke als ‘Vierdaagse Virgin’ – ze loopt dit jaar voor ‘t eerst) geen tijd hebben om de vermoeidheid te voelen. En heel eerlijk gezegd komt het ook geen een keer zover dat we het echt zwaar hebben. Zelfs de beruchte dijk (de Oosterhoutsedijk tussen Oosterhout en Lent, waar het voor veel mensen in 2006 flink mis ging) zijn we over voordat we het goed en wel doorhebben.

Als we de dijk eenmaal over zijn, is het nog maar 2 kilometer tot de finish. Om 14.30 uur zijn Nynke, Willem en ik binnen (mijn vader een 20-tal minuten eerder, oom Annis neemt z’n tijd om te genieten en volgt wat later).

Door de verschillende starttijden voor de ’40-ers’ (Nynke en ik starten vroeg, Muriel en haar kennissen starten ‘laat’) hebben we onderweg alleen via sms contact met Muriel. Ook hun eerste dag loopt voorspoedig, en zij arriveren ongeveer een half uur na ons bij de finish.
Na een gezamenlijke toast op het einde van Dag 1 nemen we de shuttle terug naar ons hotel.
“1 down, 3 to go!”

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 0 & 1)

Naar Startpagina

Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (2).

Woensdag 16 juli 2008 – Dag 2

starttijd dag 2

03.30 uur – het begin van de tweede dag. Voor veel mensen, mijzelf inclusief, staat Dag 2 bekend als een zware dag: een aantal saaie stukken parcours, 2 keer door dezelfde plaats (Wijchen)… Kortom, een dag bij uitstek om te testen of je – naast fysiek – ook mentaal sterk genoeg bent voor deze uitputtingsslag.
Van tevoren heb ik Nynke dan ook al gewaarschuwd, en vol angst en beven begeven wij ons naar de start. Nee hoor, zo erg is het niet… Ikzelf zie wel enigszins op tegen het stuk rond/in Wijchen; Nynke is vooral erg benieuwd hoe deze dag haar zal vergaan.

Het startritueel begint al te wennen: koffie – aansluiten in de rij – registratiekaart scannen – en dan door een haag van uitgefeeste, aangeschoten/dronken en zeer vrolijke (wakkere!) studenten aan de tocht beginnen.

Het stralende weer van gisteren houdt helaas voor ons geen stand: we zijn nog maar net Nijmegen uit als de eerste spetters regen op ons neerdalen. In eerste instantie gedragen we ons nog als bikkels: ‘Van die paar spatjes regen smelt je heus niet…’, maar uiteindelijk verandert het wandelpeloton toch in een massa van paraplu’s en ritselende poncho’s. Echt hard regenen doet het niet, maar er valt genoeg voor iedereen, laten we maar zeggen!

Dag 2 wordt ook wel “De dag van Wijchen” genoemd, en dat hebben we geweten! Als 40’ers wandelen we van Nijmegen via het dorpje Alverna Wijchen binnen (hoera, we zijn in Wijchen). Nog voordat de vreugde goed en wel bekoeld is, passeren we het bord ‘Einde bebouwde kom’. (Doe Maar zou zingen: “Is dit alles? Oehoehoehoe…”). Dan volgt er een saai stuk parcours waar geen einde aan lijkt te komen… Geen of nauwelijks mensen langs de kant om je aan te moedigen (dat wat gisteren alleen maar ‘leuk’ leek, blijkt vandaag opeens belangrijk te zijn!), geen muziek om je voort te slepen, en enkel bomen en weiland als afleiding. Ook de groepen militairen, waar je je aan kunt optrekken, zijn er niet: die slaan al eerder af.
Nynke probeert nog hoopvol: “Kijk, daar is de bocht al! We zijn vast al halverwege het saaie stuk.” Ach, beginnersfout…geeft niets hoor Nyn!!! ) Want na die bocht volgt nóg een bocht, en nóg een, en nóg een, en nóg een…

Dan zien we uiteindelijk in de verte de bewoonde wereld liggen. Hè gelukkig, het volgende dorp! “Welkom in Wijchen”. Oh. Alweer. Dus dit bedoelen ze met ‘mentale uitdaging’. Hmm. Nou ja, niets aan te doen, dus we zetten ons beste beentje maar voor. Algauw zien we bordjes “Centrum”. Aha – dat klinkt goed: doorgaans zijn de dorpscentra erg gezellig en leuk om doorheen te wandelen! Langzaam klimmen we uit ons mentale dalletje. Er staan weer ‘fans’ langs de kant, er klinkt weer muziek en: het is droog! Al keuvelend lopen we verder. Totdat we, een half uurtje later (of zo voelt het) wéér een bordje “Centrum” moeten volgen. Huh? Zo groot is Wijchen toch niet? Nog weer wat later moeten we elkaar eraan herinneren dat we onderweg zijn naar Wijchen Centrum. Jee! Hebben ze dat centrum naar het volgende dorp verplaatst of zo?!?

Gelukkig bereiken we vlak voor we Wijchen weer uit moeten dan toch nog het centrum. Daar rusten we bij de Omroep Gelderland Uitpufplek. Willem komt daar ook, maar blijft er nog wat langer bijkomen. Als Nyn en ik onze weg willen vervolgen sluit m’n vader zich bij ons aan. Gezellig!

Wat doet men eigenlijk als het ergens zó saai is? Dan slaan de creatieve breinen op hol en worden er allerlei liedjes bedacht… Een kleine ‘bloemlezing’ van wat we zoal de revue hebben horen passeren:
“We hebben een clubje opgericht voor mensen met een lelijk gezicht, je hoort erbij! Je hoort erbij!”
“Dat wist ik niet en bovendien: dat kan ik zonder bril niet zien…”
“When my granddaddy was a hundred and seven – he walked the Nijmegen Marches on his way to heaven”
“We’re the Swedes, the mighty Swedes, way better than Norway, baby Norway!”

Na Wijchen wandelen we door Beuningen en Weurt terug naar Nijmegen. Allemaal leuke straten met vrolijke mensen en gezellige muziek. Vooral in Nijmegen is het feest in de straten goed losgebarsten. Gelukkig maar, want de kilometers die we al in de benen hebben, beginnen zwaar te wegen. Of zoals Nynke bij onze rust zei: “Ik voel me nu zoals ik dacht dat ik me gisteren rond deze tijd zou voelen.”
Tot onze verbazing / verrassing is het ‘alleen’ de vermoeidheid die het ons lastig maakt, en doen onze spieren zonder klagen hun werk.


De vrolijke noten  van het dweilorkest

Rond 14.45 uur melden we ons af, en strijken we op een bankje neer – om daar het komende uur niet meer van op te staan… Althans: dat geldt voor Nynke en mij. M’n vader bruist nog van de energie – is het de jarenlange Vierdaagse-ervaring of het feit dat hij ‘maar’ 30km hoeft te lopen? In elk geval kan hij bij de muziek van het dweilorkest niet stil blijven zitten, en zien we hebben opeens in polonaise voor onze neus langslopen.

Ook vandaag ontmoeten we Muriel en haar (wandel)kennissen Huig en Piet weer op de Wedren. Samen rusten we wat uit onder het genot van een drankje. Nynke, Muriel en ik sluiten onze wandeldag af als “webcam babes”… Op verzoek van mijn nicht Mireille gaan we naar de 4daagse-webcam elders op het plein. Mireille zit via 4-daagse tv  te kijken en kan ons live (nou ja, met enkele seconden vertraging) zien en horen. Zo weet ze zéker dat het nog goed gaat met ons ).  Als bewijs heeft ze foto van haar computerbeeldscherm gemaakt.

Webcam_ary_zwaai_3Morgen starten wij ‘laat’, hopelijk samen met Muriel & co. Dat wordt heerlijk uitslapen!!! De wekker zal pas om 04.30 uur afgaan…wat een luxe ….

“2 down, 2 to go!”

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 2)

Naar Startpagina

Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (3).

Donderdag 17 juli 2008 – Dag 3

Vandaag starten wij zoals gezegd een uurtje later. Een uur en 1 minuut later, om precies te zijn…  Wat ons vooral opvalt, is dat het (uiteraard) al behoorlijk licht is, dat er veel meer mensen tegelijkertijd starten en het startritueel daardoor aardig vertraagd wordt, en ook dat er bijna geen militaire groepen in onze buurt lopen.
Goede les voor volgend jaar dus: probeer vroeg te starten!

Dag 3 is een leuke, gezellige dag. De route voert ons door een reeks dorpjes: Malden, Mook, Plasmolen, Milsbeek, Breedeweg, Groesbeek, Berg en Dal.
En in het ene dorpje is de sfeer haast nog leuker dan in het andere dorpje. De fans zitten weer massaal als ‘klapvee’ langs de route, net als wij gewapend met poncho’s en paraplu’s “voor het geval dat”.
Wat die fans betreft, wil ik er eentje uitlichten: Davy (zie foto) zit met z’n ouders élke dag van de Vierdaagse aan de kant de wandelaars aan te moedigen. Jaar in, jaar uit. Weer of geen weer!

Wel, na een frisse start en een paar warme zonnige uren, is “voor het geval dat” inderdaad het geval: wat begint als gemiezer breidt zich uit tot een volwaardige regenbui. En zo trekt de Poncho-Plu-Parade van dorp naar dorp. Het schijnt overigens erg plaatselijk geweest te zijn; terwijl Muriel en ik in onze charmante poncho’s op Teletubbies-wannabe’s lijken, hebben Nynke en Willem – een kwartier of zo achter ons – geen druppel regen. Om jaloezie te voorkomen, zorgen de weergoden ’s middags voor regen in het hele Vierdaagse-gebied.

Dag 3 is ook de dag van de Zeven Heuvelen. Voor sommigen daarom een gevreesde dag, maar als je het mij vraagt vallen de klimpartijen reuze mee. Ja, je merkt drommels goed dat het heuvel op, heuvel af gaat. Ze zijn echter ook weer voorbij voordat je het doorhebt. De truc is, om afleiding te zoeken (liedjes zingen, gek doen, …) en / of je op te trekken aan anderen, bij voorbeeld een peloton soldaten. Al marcherend, klappend en zingend kom je er wel!

Om 15.15 uur melden Muriel, Huig, Piet en ik ons af op de Wedren. Nynke volgt een half uurtje later, en Willem niet lang daarna. Mijn vader ligt tegen die tijd allang in bad in het hotel… Om kwart voor 2 is hij binnengekomen.
Ook oom Annis is vandaag vroeger dan wij binnen; een uur of half 3 als ik me niet vergis.

Wij hebben – na bad/douche/massage – goede moed verzameld voor morgen.
Over het algemeen mogen we niet klagen over onze fysieke toestand. Willem heeft het bij tijden wel zwaar, maar slaat zich er goed doorheen; bij de rest van ons blijft het bij gevoelige spieren, benen, tenen. Geen blessures, gewoon overbelasting (niet vreemd, na zoveel dagen x zoveel kilometers…).

Morgen gaan we er weer voor! Na regen komt zonneschijn – toch?
“3 down, 1 to go!”

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 3)

Naar Startpagina

Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (4).

Vrijdag 18 juli 2008 – Dag 4

03:30 uur. Voor de vierde dag op rij word ik wreed in mijn slaap verstoord door het alarm van m’n gsm. De vierde dag! De dag van Cuijk, maar bovenal: de dag van de Intocht! ”We zijn er bijna, we zijn er bijna…” – maar nog niet helemaal. Nog helemaal niet zelfs: we hebben nog 40 (eigenlijk 42-komma-nog-wat) kilometers voor de boeg. Maar: met de Intocht en de finish in het vooruitzicht togen wij vol goede moed (en half slapend) naar de Wedren.

Img_1077Nynke en ik starten vandaag weer vroeg. Terwijl de caffeïne langzaam de slaap uit mijn systeem verdrijft, worden ook onze spieren wakker. Elke ochtend zijn we wéér ietsje strammer, en duurt het wéér iets langer voordat we met ‘volle kracht vooruit’ gaan. Maar we gaan vooruit. Gelukkig maar. Al snel, na hooguit een kilometer, kijken wij uit naar de eerste aanmoedigers: twee collega’s van Nynke hebben het plan opgevat om zich donderdagavond in het Vierdaagsefeestgedruis te storten, en ons dan de volgende dag bij het Radboud te komen aanmoedigen. We weten echter niet exact waar ze zullen staan, en als Nynke een aantal keren tevergeefs heeft gebeld (voicemail – die liggen zeker nog op één oor…) zijn we het Radboud al voorbij. Jammer.
Wat later krijg ik een ‘helder’ moment (die caffeïne heeft z’n tijd nodig): bedoelden die collega’s de Radboud Universiteit (die we zojuist gepasseerd zijn) of het Radboud Ziekenhuis (waar we vanmiddag op de Via Gladiola langs zullen komen)?? We besluiten dat laatste – dan hebben we weer een doel voor ogen!

Bij het wandelen van de Nijmeegse Vierdaagse word je behalve lichamelijk, ook geestelijk op de proef gesteld. En dan bedoel ik niet alleen dat je een ‘draadje los’ hebt zitten als je überhaupt hieraan wilt beginnen… De eerste dagen kom je met goed getrainde benen en spieren een heel eind. Op dag twee hebben we echter ook al gemerkt dat het tussen de oren ook goed moet zitten. En dan is daar dag vier. Als je zó ver gekomen bent, wil je het uitlopen ook. Hoe dan ook.
Nog geen 5 kilometer onderweg, passeren we een groep Britse kadetten, tieners nog. Voorop loopt een meisje dat links en rechts door haar groepsgenoten ondersteund wordt. Ze mankt, en de tranen staan klaar om over haar wangen te rollen. Nog ruim 35 kilometer te gaan… Wat mag zíj trots zijn als ze over de finish komt! Áls ze over de finish komt.

Met het eerste dorp (Overasselt) in de verte, beginnen ook de wolken te huilen. Eerst zachtjes, maar algauw worden het dikke druppels en veranderen we met z’n allen weer in een Poncho-Plu-Parade. Het mag de pret niet drukken, en we wennen er maar aan. Volgens nicht Marie, die trouw de buienradar voor ons in de gaten houdt, wacht de volgende bui ons al op.

Na Overasselt gaan we een dijk op waar sommigen als een dijk tegenop zien… Nynke en haar mede-Vierdaagse Virgins zijn nog “blissfully unaware” zoals dat in het Engels zo mooi heet, oftewel ze hebben nog geen idee wat hen te wachten staat, maar de volgende keer zullen zij hetzelfde denken als ik nu: oh jee, dit is de Dijk Zonder Eind! Een dijk langs de Maas, en onder andere omstandigheden erg mooi om overheen te lopen.

Alleen: met duizenden wandelaars voor en achter je, en met tientallen kilometers in de benen, wordt het net een iets ander verhaal. Dit is namelijk een dijk met bochten.
Een stuk of 15 bochten. Zover als je vooruit kunt kijken, zie je wandelaars.
‘Dáár moeten we naar toe!’ denk je. Je weet echter ook dat zij slechts één of twee bochten voor je uit lopen (…en we zijn nog niet van de dijk af, nog lange niet, nog lange niet…). En de brug die we in de verte zien is letterlijk nog een brug te ver.

Zo wordt andermaal het deel tussen onze oren geactiveerd en zoeken we afleiding: grapjes maken, liedjes zingen, kletsen… het maakt niet uit, als het maar werkt.
Achter mij loopt een Hollandse man in het Engels met een meisje te praten. Het meisje ziet er Iers uit, vind ik. Ze hebben het over Nederlandse muzikanten, en trots vertelt de man dat Nederland met “Ding-a-dong” ooit het Eurovisie Songfestifval gewonnen heeft. “Do you know the Eurovisie Songfestival?” Zegt het meisje: “Yes, my country won 7 times…” Ze is dus inderdaad Iers.


Als afleiding: ‘schaapjes tellen ?’

Ik raak met haar aan de praat; ze komt uit County Clare (West-Ierland) en blijkt met 4 anderen van de Ierse Belastingdienst mee te wandelen. Ze loopt voor het eerst en vertelt dat ze het vanaf gisteren zwaar heeft. ‘Down there’ (ze wijst naar haar voeten) gaat het nog wel, maar ‘up here’ (ze wijst naar haar hoofd) heb ik het moeilijk. Ik vertel haar hoe leuk het wel niet op deze dijk is, en dat ze vooral moet genieten van al die mooie bochten… “Je klinkt niet overtuigend”, zegt ze, maar ze moet er wel bij lachen. Alle afleiding mag, als het maar werkt…en opeens zijn we bij de brug (A73 over de Maas).

Bruggen zijn leuk als ze langs of over een snelweg gaan. Met z’n allen zwaaien we net zo lang totdat de automobilisten en vooral vrachtwagenchauffeurs gaan toeteren. Hoe langer de toeter, hoe beter, en elke toeoeoeoeoeoeoeoet wordt dan ook met gejoel ontvangen. Nogmaals: als we maar afleiding hebben

De A73-brug is tevens de brug naar het leuke gedeelte van deze dag. Te beginnen met het dorpje Linden. Elk jaar kiest Linden een thema uit, en versieren de dorpsbewoners hun hele dorp (straten, tuinen, huizen en zichzelf) volgens dat thema. Het dorp is dan één groot openluchttheater. Dit jaar is het thema Muziek. De Lindenaren zijn weer erg creatief geweest. Ik kan het allemaal gaan omschrijven, maar onder het motto “een foto zegt meer dan duizend woorden”.


Brandend zand

Na Linden houdt Nynke regelmatig contact met haar ouders. Zij zullen in Cuijk op ons wachten en moeten natuurlijk weten of we daar al bijna zijn. In eerste instantie schatten wij in dat we tussen 10 en 11 uur wel in Cuijk zullen zijn. Al snel blijkt dat íets te optimistisch te zijn. Maar: na Linden hoeven we alleen nog door Beers en dan lopen we al richting Cuijk. Een en ander duurt toch een heel klein beetje langer dan gehoopt, en rond kwart voor 12 (!) worden we door Nynkes ouders welkom geheten in Cuijk.

We mogen even bijkomen op hun stoeltjes en worden verwend met chips en Extran. Zij wachten nog tot Willem is langsgeweest en zullen dan de trein naar Nijmegen pakken. Willem loopt dus ‘ergens’ achter ons, en zo ook Muriel & co. Het is de bedoeling dat wij hen nog ergens zullen treffen, want Muur, Nyn en ik willen met z’n drietjes in onze speciaal ontworpen T-shirts de Intocht beleven. In Mook komen we elkaar inderdaad tegen – lopen zij zo snel of lopen wij langzaam?? – en geef ik Muriel haar T-shirt. Daarna scheiden onze wegen zich weer even, en lopen Nyn en ik met z’n tweeën van Mook door Molenhoek naar Malden. (voor de oplettende lezers: deze dorpen passeerden gisteren inderdaad ook al de revue, maar dan in omgekeerde volgorde)

Voorbij Malden voegen wij ons weer bij Muriel, Huig (vergezeld van vrouw, zoon en schoondochter) en Piet, en gehuld in onze designer shirts (ahem…) maken wij ons op voor onze Intocht, onze Grande Finale. Dat die wordt ingeluid met regen, kan ons niet deren. ”We zijn er bijna, we zijn er bijna...” – en nu écht.
Want voor ons strekt de Sint Annastraat zich uit. Traditioneel wordt die op Dag 4 omgedoopt tot Via Gladiola (‘gladiolenstraat’). Nijmegen (‘Noviomagus’) behoorde vroeger tot het Romeinse Rijk, en uit die tijd stamt de uitdrukking ‘de dood of de gladiolen’. De gladiool, qua vorm lijkend op een zwaard, staat symbool voor de overwinning!

De Intocht over de Via Gladiola is bedoeld als het hoogtepunt van de afgelopen vier dagen, en dat is het ook. Toch is het een beetje dubbel: als je met een grote groep mensen tegelijk door de ‘erehaag’ van toeschouwers loopt, is de sfeer het best en het leukst – maar dan is ook het wandeltempo het laagst. En slenteren (want daar komt het wel op neer) is verschrikkelijk als je net zó’n eind gelopen hebt. Met een constant tempo is het ’t beste vol te houden, maar een constant tempo is er nu niet bij. Wij lopen namelijk naast een grote groep politieagenten. Een corps uit Nederland voorop, daarachter Suriname, Groot-Brittannië en Zwitserland. En grote groepen, hoe gezellig ook, houden de boel op en drukken de andere wandelaars aan de kant. Oplossing: de groep inhalen (gaat niet – te veel mensen voor je) of de groep voor laten gaan (gaat ook niet – te veel mensen achter je). Dus: slenteren.


Muriel – Aryatti – Nynke

We doen ongeveer anderhalf uur over de laatste 5 kilometer, waarvan een kwartier over de laatste paar honderd meter. Het slenteren is dan overgegaan in schuifelen. Nou ja, hoe langer het duurt, hoe langer we van het applaus kunnen genieten, zullen we maar denken!
En applaus is er meer dan voldoende; van rijen en rijen onbekenden die de moeite genomen hebben om ondanks het weer urenlang langs de kant te zitten. Maar ook van bekenden: een oom, een paar tantes, een hele serie nichtjes zie ik staan. De collega’s van Nynke hebben inderdaad bij het Radboud Ziekenhuis gestaan, maar zijn al rond half 2 teruggegaan naar hun camping. Jammer. Wel zien we Muriels moeder en even verderop Nynkes ouders. Bekende gezichten langs de kant – dat doet je écht goed!!

Om half 5 komen wij de finish over, en trots gaan we naar onze startbureaus om ons voor het laatst dit jaar af te melden en om onze beloning op te halen. Voor mij is dat het nummertje 3 om op mijn medaille te bevestigen. Ongeveer een half uur na ons bereikt ook Willem de finish.

Pa en oom Annis zijn dan allang binnen; zij hebben respectievelijk hun nummertjes 26 en 20 al om half 2 opgespeld. Het is een prettig vooruitzicht te weten dat het vroeg finishen iets is wat blijkbaar met de jaren komt… Laten we het volgend jaar maar uitproberen!!

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 4)

Naar Startpagina

Impressie van de 6e Molukse Ouderendag 2008

Stil genietend, voor zich uit kijkend naar het podium, waarop demonstratie ‘ouderen in beweging’ plaats vond, zit hij daar.
Een Molukse man, naar schatting moet hij over de 80 jaar oud zijn. “Dag Om” zeg ik “Om rasa senang, Om bisa datang disini ?”. Ambonese oudere mannen voelen altijd vereerd om met oom aangesproken te worden. Dat schept immers gelijk een band.
Ik vraag hem in het Ambonees of hij blij is om hier te kunnen komen. “Ia nyong, ini katong pung hari, kalau beta seng sakit beta selalu mau datang”  zegt de hoog bejaarde oom. (Ja, dit is onze dag, als ik niet ziek ben wil ik altijd komen).
Hij is één van de Molukse ouderen, die van uit heel Nederland met de bus naar de Molukse Ouderendag in de Veluwehallen te Barneveld is gekomen. Ze zijn heel vroeg van uit het Almelo vertrokken om op tijd hier te zijn.

Zes jaar geleden, organiseerde Stichting Pelita voor het eerst de Molukse Ouderendag. Deze ontmoetingsdag, die bedoeld is voor de 55-plussers, is voor de Molukse ouderen niet meer weg te denken.  Voor sommigen is het hun jaarlijkse uitje.
Elk jaar neemt het aantal bezoekers toe. De organisatie moet zelfs een maximale bezoekersaantal vaststellen (i.v.m. de brandveiligheid van de locatie). De belangstelling voor deze dag is enorm, ook door de ‘jongeren’. Via het Molukse Radioprogramma: Suara Maluku doet men een oproep aan de ‘jongeren’ om alléén te komen als begeleider.

Dames Tifagroup uit Nijverdal

Vandaag, zaterdag 28 juni 2008, is het zover. Het programma begint om 11.00 uur en duurt tot 18.00 uur.

Verschillende sprekers en Molukse artiesten staan op het programma. In de aangrenzende zalen is er gelegenheid om elkaar te ontmoeten, samen te eten en te drinken en als het allemaal te veel wordt, dan kan men in de rust-zaal op adem komen.

H.ou.J.S.T.D. band

In de grote (sport)hal is er geen vrije stoel meer te vinden, slechts nog enkele zitplaatsen op de tribune. Hier vinden de meeste activiteiten plaats. De dag wordt geopend door Tifagroep uit Nijverdal. De sprekers komen aan het woord. Tot de sprekers behoren de directeur van Stichting Pelita mevrouw Harriet Ferdinandus en burgemeester Jansen van Krimpen aan den IJssel.  De heer Jansen vertelt enthousiast over hun project op de Molukken. Met zijn vrouw is hij op de Molukken geweest, ter illustratie besluit hij zijn speach door enkele zinnen in het Maleis te zeggen.

Dat Molukkers van muziek en dansen houden, is alom bekend. Vandaag krijgen ze volop de kans om te genieten. Voordat de band met de eerste akkoorden speelt, staan ze al op de dansvloer…. en dan, allemaal de zeer populaire Poco-poco doen. Dat is een soort line-dans. In Indonesië geintroduceerd en geliefd gemaakt door de bands uit Papua, onder de naam Jospan, een afkorting van Josim Pancar. Josim is een Papua dans. Later werd Jospan omgedoopt tot Poco-Poco, wat meer moderner en Indonesischer klinkt. (Lees ook de Reacties)

Voor de muzikale omlijsting zijn groepen van verschillende genres gecontracteerd. Dus variatie genoeg. Van de H.ou.J.S.T.D. Band, Frans Salawanej, Zangkoor uit Assen tot Vocalgroup Nunusaku uit Capelle aan den IJssel en als verassing, helemaal uit Jakarta Gerson & Friends.  Naast dit muzikaal geweld genieten we ook van Dames Tifagroep Nijverdal, de demonstratie Beweging voor Ouderen door de ouderen uit Moordrecht. Ook de jeugd uit Breda is van de partij. Onder naam Taupou Manaia Toma laten ze ons hun schitterende Auana Hula dans zien. Vooral met hun soepele heupbewegingen, krijgen ze  het publiek uit hun dak.

Nel Lekatompessy

En tot slot entertainment van de hoogste plank. Nel Lekatompessy neemt het publiek mee met haar sketches terug, naar voor hun herkenbaar verleden: de Woonwijken. Dat doet ze door een fietstocht te maken van de ene woonwijk naar de andere. En dat doet ze helemaal in het Ambonees. Nel is verhalen-vertelster en actrice van Moluks afkomst, ze is actief in het Theatergroep Delta.

De sfeer die hier heerst, is niet te beschrijven. Overal blije gezichten, druk gepraat, herkenning, omhelzingen…. Het was meer dan een reünie, want ook nieuwe vrienden worden gemaakt. Het is één hele grote familie bij elkaar…
“Molukse Ouderendag, een onvergetelijke dag, wat een feest …. Amatoooo sampai tahun depan …….. (tot ziens en tot volgend jaar)”

Hieronder klikken om de foto’s te bekijken   Foto’s © Ahiolo
Molukse Ouderendag 2008

Naar Startpagina

2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (1)

Dinsdag, 17 juni 2008 16.00 uur.
Het Waagplein zag er uit als op elk doordeweekse middag bij mooi weer. De terrassen van de Alkmaarse uitbaters waren druk bevolkt. Mensen, die na hun werk nog even van het mooie weer wilden genieten, wat gebruiken voordat ze naar huis gingen.

Het was aan niets te merken, dat er hier vanaf 17.00 uur ruim 4000 wandelaars zich moesten aanmelden voor de 2e PlusWandel4Daagse 2008 – Alkmaar.


Het Waagplein

Het Waagplein werd naarmate het 17.00 uur naderde voller en voller, deze keer waren het wandelaars, die zich lieten zien. Binnen een half uur had de organisatie, Le Champion, 5-tal kraampjes neergezet en de wandelaars konden zich aanmelden en kregen hun stempelkaart voor de 1e dag van 2e PlusWandel4Daagse 2008 – Alkmaar. Ook wij kregen onze stempelkaart en gingen terug naar onze tijdelijke verblijfplaats in Noord-Scharwoude. Deze 4-Daagse hadden we gepland als trainingstocht voor de Walk Challenge China 2008. We hadden ons ingeschreven voor de afstand van 25 km per dag.

Le Champion
Le Champion, is de organisatie, die ook  verantwoord is voor: de Dam tot Damwandeltocht, Egmond Wandel Marathon en Wandel 4-daagse in Ubud Bali  (i.s.m. The Advanced Travel Partner.)
Jaarlijks organiseert LC meer dan tweehonderd evenementen op fiets-, hardloop- en wandelgebied. M.a.w. een organisatie met veel ervaringen.

Dag 1 woensdag 18 juni – Duinen- en Strandroute
Sportpark de Meent was onze startplaats voor de 1e dag.  Elke dag starten we van een andere locatie in Alkmaar. Zo konden we veel meer van Alkmaar en omgeving zien. Vandaag liepen we de Duinen- en Strandroute.

Stipt 08.30 uur gaf gedeputeerde van provincie Noord Holland, de heer Jaap Bond het startschot en verklaarde de 2e Wandel4Daagse, voor de 25 km wandelaars, voor geopend.


Gedeputeerde Jaap Bond gaf het startschot

Heerlijk Noord Holland
Jaap Bond:” Ik wens u een prettige wandeling door het mooie Noord-Hollandse landschap”. Uiteraard promootte hij de provincie Noord Holland.”  Jaap Bond verder: “Het thema van onze provinciale promotiecampagne, ‘Heerlijk Noord-Holland’, sluit heel mooi aan bij wat de wandelaar wil: gewoon een lekker gezond drankje om de dorst te lessen. En als je dan weet dat, dat lekkers ook nog uit je eigen provincie komt, dan is dat des te mooier.” Hiermee doelde hij de  biologische en streekproducten, die we bij de promotiestand in Bergen konden proeven en de aardbeien, die de wandelaars op de 4e dag aangeboden kregen van de provincie Noord-Holland.

Kleine 2000 wandelaars  bewogen zich als een lange slang door het polderlandschap van Egmondermeer naar Egmond aan den Hoef.
Het Egmondermeer werd in1564-1565 drooggelegd door Lamoraal, de graaf van Egmond. In Egmond aan den Hoef wandelden we langs de Slotruïne, waar het standbeeld van de graaf van Egmond staat.

Karmel-Klooster
Voor de ingang van Noord-Hollands Duinreservaat zagen we Karmel-klooster. Het karmelietessenklooster was sinds 1997, niet meer in gebruik door de nonnen. Het is daarna verbouwd tot huisartsenpraktijk en woningen voor particulieren. Een muur schermt het gebouw de tuin en de oorspronkelijke zusterbegraafplaats van de buitenwereld af.

Het Noord-Hollands Duinreservaat is zo’n 5.300 hectare groot en daarmee één van de grootste natuurgebieden van Nederland. Het gebied is 20 kilometer lang, gemiddeld  2,5 km breed en strekt zich uit van het dorp Wijk aan Zee tot aan de Schoorlse Duinen. Elke kilometer in het gebied is weer anders, met specifieke planten- en diersoorten. Door deze bijzondere mooie duinen, via de ‘Bloedweg’ wandelden we naar Egmond aan Zee.  Overal waar we langs liepen was de sfeer erg goed.

Jaepie-Jaepie
Op de boulevaard trok een indrukwekkend beeld mijn aandacht. Zo te zien een zeeman, met een pijp in de mond, kurken zwemvest aan en touwen in beide handen. Het beeld straalde kracht, doorzettingsvermogen en liefde uit. Het was Jacob Glas (1832-1910) beter bekend als Jaepie-Jaepie, de held van Egmond. Eén van de belangrijke mannen van de Egmondse Reddingsstation. Vanaf 1860 heeft hij, als roeier later als bootsman met primitieve middelen van toen maar liefst 170 mensenlevens gered.

Strandwandeling
We liepen langs de vuurtoren, via de Noord-Boulevard en bij de Boulevard afgang Bellevue kwamen we op het Noordzeestrand.

Hier begon onze 5 km lange strandwandeling naar Bergen aan Zee. De strand-wandeling viel ons wel mee. Gelukkig was het mooi weer, de lucht zag er mooi blauw uit met hier en daar wat wolken. De Zuidwesten wind was onze goede bondgenoot, omdat we in de Noordelijke richting wandelden, liepen we met de wind mee.

In Bergen aan Zee vervolgden we onze wandeling over  de wandelpaden door het Noord-Hollands Duinreservaat en het Bergerbos naar het Centrum van Bergen. Het centrum was vandaag het feestelijke middelpunt waar alle wandelaars samenkomen. Het  was erg gezellig. Zonnige terrassen met muziek, uitdeelpost, wat betekende dat de wandelaars verwend werden door de sponsoren,  stempelpost, en natuurlijk de promotiestand van ‘Heerlijk Noord Holland’.

Hiervandaan  wandelden we  terug door het poldergebied van Egmondermeer naar sportpark de Meent in Alkmaar.


Biefstukpaddestoel

Foto’s © Ahiolo
Alkmaar – Alcmaria tijdens de 2e Plus Wandel4Daagse 2008
2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (1e dag)

Naar Startpagina

2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (2)

Dag 2 donderdag 19 juni – Schermerroute
De 2e dag startten we vanuit Sportcomplex De Hoornse Vaart in Alkmaar-Noord.
De feestelijke middelpunten voor vandaag waren het museum Broeker Veiling in Broek op Langedijk en Park van Luna in Heerhugowaard, waar alle wandelaars samenkomen.

Vanaf de start liepen we door Oudorp naar de karakteristieke bruggen over de Hoornse Vaart , de Kerkbrug en de Kippenbrug . Hoe ze aan de naam kippenbrug kwamen ? “Omdat de loopbrug smal was, konden slechts 2 personen naast elkaar lopen. Men liep dus meestal als ‘kippen’ achter elkaar. Zo was de ‘bijnaam’ Kippenbrug ontstaan.
Reeds bij de Kerkbrug ontstond er een file. Honderden lopers wilden allemaal zo snel mogelijk het mooie molengebied van Oudorperhout in. Ik nam even de tijd om van het mooie uitzicht te genieten. Een prachtig uitzicht: molens met op de achtergrond de opkomende zon.


De Kerkbrug over de Hoornse Vaart

Helaas was het maar voor even, een half uur later voelden we de eerste druppels op onze gezichten. Intussen liepen we al over de Westfriese Omringdijk naar Oterleek. Het regende steeds harder, net nog geen tropische regenbui. Dus hier viel dan de 60% regen, die Piet Paulusma gisteren voorspelde, de 40% droog moest nog komen. Gisteren op het strand, was de wind nog onze bondgenoot. Nu, nu werkte zij ons flink tegen.
Leger van wapperende regencapes, in verschillende kleuren, slingerden over de dijk en landweggetjes naar onze eerste stempelplaats in Oterleek. De aandacht aan de bekende Molen De Otter in Oterleek en het karakteristieke centrum van dit dorp was er nauwelijks.

De Stad van de Zon

‘We wilden naar de Stad van de Zon’  in Heerhugowaard, misschien was het daar die ‘missing’ 40%. Een valse hoop, in de Stad van de Zon was het even nat als elders in de Schermer.
De Stad van de Zon is een nieuwe wijk aan de zuidkant van Heerhugowaard, grenzend aan Alkmaar en Langedijk.  Op ca. 120 hectare grond worden 2900 woningen en voorzieningen gebouwd. De locatie wordt vervlochten in een recreatiegebied Park van Luna van ruim 177 hectare groot.
Heerhugowaard, de Stad van de Zon wilden we snel achter ons hebben en stapten stug door naar de volgende stempelpost. Blik, naar strak vooruit; we hoorden slechts onze voetstappen op het natte wegdek en geritsel van de regencapes.


Twee leden van de Trio Buena Vista

Park van Luna
Aan deze ‘mentale dip’ komt al heel snel een einde.
Plotseling hoorden we in de verte, vrolijke tropische Caribische klanken, wat betekende dat daar de stempelpost moest zijn. Feestplaats Park van Luna, behalve tropische muziek werden we getrakteerd op heerlijke zoete watermeloen.  De Trio Buena Vista, zweepte de wandelaars op met hun muziek en daagde de wandelaars uit tot een dansje. Wat een sfeer ! Het was heel erg gezellig, maar we moeten toch nog verder.

We wandelden eerst richting Heerhugowaard Noord, toen namen we de onverharde Westdijk naar Broek op Langedijk. Inmiddels was de voorspelling van Piet Paulusma uitgekomen: “In de middag opklaringen”. ‘Heerlijk, de regencape kon opgeborgen worden’.


Het Museum Broeker Veiling in Broek op Langedijk

Museum Broeker Veiling
In Broek op Langedijk, was de stempelpost in het Museum Broeker Veiling. We mochten door het museum lopen en bij de uitgang werden de wandelaars lunchpakket aangeboden door de heer de Boer en zijn medewerkers. Als je dan ‘dank u wel’ zei, was gelijk hun antwoord: “Graag gedaan Super de Boer”. Het was erg druk om in het museum te komen. Daarom namen we een alternatieve route naar de uitgang van het museum om onze stempel en lunchpakket te  halen.

Voor 1887 verkochten de tuinders zelf hun groenten. Schippers, handelaren en tuinders komen dan samen, maar was men veel tijd kwijt aan het onderhandelen over de prijzen. Op 29 juli 1887, was de aanvoer van tuinbouwproducten gering.
De bloemkool was schaars en prijzig maar er was veel vraag naar. Dirk Jongeling uit Zuid-Scharwoude was één van de tuinders, die naar de Bakkersbrug (naast het huidige veilinggebouw) kwam om daar de schippers te ontmoeten. Veel schippers boden hem een goede prijs, maar Dirk wilde de hoogste prijs voor zijn waar.
Eén schipper J. Dirkmaat, gaf hem een tip. Hij zei: ”Je moet ze veilen, dan geef je ze aan de hoogste bieder”. En zo werd er in Broek op Langedijk voor het eerst in Nederland geveild per afslag.


Het mooie molengebied van Oudorperpolder

Sint Pancras
Op de terugweg liepen we door het landelijke dorp Sint Pancras. Een ‘vreemde’ naam voor een Westfriese dorp. Dorp Sint Pancras is genoemd naar de heilige Pancratius. Pancratius (290-304) was een christelijke heilige. De legende vertelde dat Pancratius, een jongen uit Phrygië was, die op 14-jarige leeftijd in Rome martelaar werd.
In een poging om het christendom voorgoed te vernietigen eisten de keizers Diocletianus en Maximianus dat iedereen verplicht was om te offeren aan de Romeinse goden, bij weigering hiervan volgde de doodstraf.  Pancratius weigerde.

VSM

Een wandeling door de VSM-kruidentuin was een’must’ ten opzichte van één van de vele sponsoren van de Plus Wandel4Daagse. Jammer genoeg waren niet alle planten in bloei.  In de tuin was een hulppost ingericht, waar de wandelaars de blaren konden laten prikken of zich laten masseren.

VSM is een afkorting van vena saphena magna. De ‘vena saphena magna’ is een grote oppervlakkige ader die aan de binnenzijde van het been verloopt. De meeste spataders aan het been betreffen de VSM of haar zijtakken. VSM staat voor een natuurlijke weg naar genezing en herstel. VSM zorgt daarom voor de ontwikkeling, productie en het beschikbaar stellen van natuurlijke geneesmiddelen en gezondheidsproducten.
Van oudsher is VSM specialist in homeopathische en fytotherapeutische (plantaardige) geneesmiddelen.

Na het boezoek aan VSM-kruidentuin liepen we door het mooie molengebied van Oudorperpolder terug naar het Sportcomplex De Hoornse Vaart.

Foto’s © Ahiolo
2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (2e dag)

Naar Startpagina

2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (3)

Dag 3 vrijdag 20 juni – Limmerroute.
Winkelcentrum ’t Loo in Heiloo is deze dag het feestelijke middelpunt waar alle wandelaars van de 7,5 km, 15 km en 25 km samen komen. Het DSB-Stadion stond op de 3e wandeldag centraal voor de wandelaars, immers de start en finish vonden hier plaats.

DSB-Stadion & AZ
Het DSB-Stadion is het nieuwe voetbal-stadion van AZ Alkmaar, het stadion heeft een capaciteit van 17.000 toeschouwers.  In 2006 werd het stadion opgeleverd, maar er liggen nu alweer plannen klaar om het stadion te gaan uitbreiden naar 40.000 en nog verder in de toekomst naar 60.000 toeschouwers.


‘het heilige gras’ van AZ Alkmaar

Parkeerplaatsen genoeg, zo kon ik de auto ‘voor de deur’ parkeren. We waren vrij vroeg, waardoor we nog snel in het stadion op onderzoek konden gaan. Ontvangstruimte (receptie) op de 1e etage, restaurants, VIP ruimtes. Vanuit de VIP ruimte even een blik geworpen op ‘het heilige gras’ van AZ Alkmaar.

AZ staat voor Alkmaar ’54 en FC Zaanstreek. Omdat de beide clubs, in 1967 gezamenlijk meer toekomst zagen in het betaalde voetbal, fuseerden de twee profclubs dat jaar tot AZ’67.
In 1972 zorgden de broers Klaas en Cees Molenaar voor de financiële injectie.
De miljonairs speelden ooit zelf voor KFC (voorloper van FC Zaanstreek) en hadden in korte tijd een florerend bedrijf in huishoudelijke artikelen uit de grond gestampt, Wastora. Ze wilden maar een ding: met AZ’67 naar de top.

AZ Alkmaar  acteert in de Nederlandse Eredivisie onder leiding van coach Louis van Gaal. 

Warming Up
Buiten het stadion naast de startplaats,  stond een wagenpodium. Op het podium stond een jonge dame van Sport- en Health Center Body Action uit Alkmaar. Ze nodigde de wandelaars uit om voor de wandeling een ‘goede’ Warming Up te doen. Immers, na twee dagen wandelen waren de spieren natuurlijk stijf en stram geworden.
De wandelaars reageerden positief hierop. Op het ritme van bijpassende muziek begon ze met de warming up……acht..zeven.. zes.. vijf … vier …drie ..twee…een…. De warming up duurde ongeveer tien minuten…. startklaar voor de 3e dag……

Een knal klonk uit het startpistool en de massa zette zich langzaam in beweging.
Over het terrein van het stadion, onder de viaduct door, over het bedrijventerrein Boekelermeer-Zuid naar Akersloot. We wandelden door het mooie polderlandschap van Groot-Limmerpolder. Het slechte weer van gisteren was men al lang vergeten. Vandaag is het goed wandelweer, de wandelaars zagen er vrolijker uit, men had meer tijd voor elkaar en genoot meer van de wandeling en omgeving.
Polderlandschap van Groot-Limmerpolder

Na onze ‘stempelstop’ in Akersloot, volgden we het Noord-Hollandpad, die ons leidde langs het Alkmaarder- en Uitgeestermeer.  Wat een fraaie uitzicht over het water.

Gemaal 1879
Aan de Fielkerweg, buiten het dorpskern van Akersloot bezochten we het (Polder) Gemaal uit 1879. Hier had in de 19e eeuw de Zuidermolen gestaan. Samen met de Noordermolen dienden ze om de waterpeil in de Groot-Limmerpolder op peil te brengen en houden.
Het overtollige water werd in de Alkmaardermeer uitgeslagen.

(Voor de techneuten) In het begin werd de pompinstallatie (vijzel) door een stoommachine aangedreven, maar na 40 jaar dienst werd de stoommachine vervangen door elektrische aandrijving. In 1990 is het gebouw en de installatie vervangen door een automatisch werkend en eventueel op afstand aangestuurd poldergemaal.

Het 111 jaar oude gebouw was toen rijp voor de sloop. Vanaf dat moment was aan de restauratie van Gemaal 1879 begonnen met het doel om er een museum van te maken.
Het in ‘romantisch classicisme’ stijl opgetrokken gebouw is nu te bezoeken, waar men de 3 à 4 maal wisselende expositie van beroeps- of amateur kunstenaars kan bekijken.

We vervolgden onze wandeling naar Limmen. In Limmen werden we wederom ‘verwend’ door de dames van de uitdeelpost. Le Champion krijgt hiervoor alle lof toe.

Kapel Onze Lieve Vrouwen Ter Nood

Toen we Limmen uit liepen en in Heiloo kwamen zagen we aan de kant van de weg een bescheiden kraampje. Op een klein stuk papier stond geschreven: ‘gratis gewijd water’.
Tegenover het kraampje, aan de overkant van de weg zag ik een kapel. Op een bord van Gemeente Heiloo las ik dat hier ‘Het bedevaartscomplex  van Onze Lieve Vrouwen Ter Nood’ is.  Het complex bestaat uit een Calvarieberg, een Bedevaartskapel, een Kruiswegstaties, een Genadekapel met atrium en waterput en een Willibrordusbeeld.


Runxputte

De oorsprong van het Bedevaartscomplex ging terug tot in de Middeleeuwen, want al 1409 stond een Mariakapel en was er een put met geneeskrachtige water, de Runxputte. Runxputte was een van de 49 plaatsen in Nederland waarin Maria op  een bijzondere wijze werd vereerd.

In 1573, tijdens het beleg van Alkmaar, werd het vernield. In de 18e eeuw leefde de belangstelling voor het oord weer op, maar de overheid werkte tegen en in 1830 definitief verboden. Begin 20ste eeuw waren de waterput en de fundamenten van de kapel teruggevonden wat leidde tot een nieuwe bloei van het bedevaartsoord.

Het water, dat ons werd aangeboden kwam uit Runxputte. Hier klikken  als u het verhaal over deze bedevaartsplaats wilt lezen.

Zoals eerder aangekondigd, het ‘Winkel’centrum ’t Loo in Heiloo was inderdaad een feestelijke middelpunt.  Voor de wandelaars waren er tafels en banken klaar gezet, waar we onze rust konden ‘pakken.-  Er was natuurlijk ook muziek en uitdeelpost.
De dames hadden hier de kans waargenomen om toch nog even een kijkje te nemen in het Winkelcentrum.


Koetsierwoning op het Landgoed Nijenburg

Vanaf de stempelpost Heiloo tot de finish was het nog maar 5 km. We namen daarom de nodige tijd om uitgerust aan de laatste klus voor vandaag te beginnen. Eerst wandelden we  in het Heilooër Bos en door Landgoed Nijenburg. Het Landgoed bestaat uit een landhuis uit 1709 met een koetshuis, portierswoning, een tuin, bossen, stolp- boerderijen en weilanden. Dan, toen we het landgoed achter ons lieten, liepen we over de snelweg A9 en via het bedrijventerrein terug naar DSB-Stadion.
Portierswoning op het Landgoed Nijenburg

Foto’s © Ahiolo
2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (3e dag)

Naar Startpagina

2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (4)

Dag 4  zaterdag 21 juni – Geestmerambachtroute
De laatste dag van de tot nu toe schitterende wandeldagen. Op de, op 2e dag na, hadden we steeds goed wandelweer gehad. Le Champion had wederom haar organisatorische-prestaties overtroffen.  Op het terrein van het startbureau ‘Sportcentrum Oosterhout’ aan de Vondelstraat in Alkmaar, stonden de wandelaars te trappelen om te vertrekken. In tegenstelling tot de andere 3 dagen, finishten we vandaag op het Waagplein.

Oranje
Heel veel wandelaars hadden zich uitgedost in het Oranje. Vanavond kwam immers het Nederlandse Team in de halve finale  ‘EK voetbal 2008’ uit, tegen Rusland het team van Guus Hiddink. Men was er van overtuigd dat de Russen vanavond slechts een bijrol kregen. Elk negatief woord over Oranje, was er één teveel. Opmerking zoals: “vanavond na 23.00 uur kan je, je ‘oranje spullen’ opbergen” leidde tot oeverloze discussies. Eindelijk klonk het startschot….

Alcmaria Feesten en historie
De route ging eerst door de wijk Oosterhout en bracht ons al gauw in het oude historierijke binnenstad van Alkmaar. In het kader van Alcmaria Feesten, werd een deel van de binnenstad omgetoverd tot ‘Kaaskoppenstad’ uit de middeleeuwen,  om precies te zijn, het jaar1573.


Oude historierijke binnenstad van Alkmaar

1573?, Ja in 1573 was Alkmaar de eerste Hollandse stad, die de langdurige Spaanse belegering wist te weerstaan.  De militaire leiding was in handen van Jacob Cabeliau, een echte watergeus. Cabeliau was een edelman afkomstig uit de Vlaamse hoofdstad Gent of uit Oudenaarde. Hij was kapitein (hopman) bij de verovering van Den Briel op 1 april 1572.

CabeliauGedurende het beleg van Alkmaar toonde Cabeliau zijn moed en standvastigheid. Maar zijn lichaam was verzwakt toen de Spanjaarden de strijd opgaven. Na de aftocht van Don Frederik op 8 oktober 1573 werd Cabeliau gouverneur van Alkmaar. Op 22 februari 1574 overleed Jacob Cabeliau in het ‘Hoge Huys’ ofwel ‘Prinsenhof’ te Alkmaar.

De uitdrukking: ‘Bij Alkmaar begint de victorie’ stamde uit deze tijd.  Kosten noch moeite hadden de organisatoren gespaard om de bezoekers een reis door de historie  te laten maken. Meer dan 400 figuranten werden ingehuurd.
Gestoken in kleding uit  de middeleeuwen, zorgden ze voor demonstraties van oude ambachten, theater en acrobatiek etc…  Door deze wetenswaardigheden, liet ik mij in gedachten helemaal meeslepen, terug in de tijd van de middeleeuwen, de 80 jarige oorlog (1568-1648) tegen Spanje onder aanvoering van hertog van Alva (sp. Alba).

Tot één conclusie was ik gekomen: “Spanje verloor Alkmaar en heeft de EK voetbal beker, (Willem van) Oranje de victorie maar had ‘Oranje’ virus en hield kater ervan over”.


Standbeeld Landmeter van John Bier

Ongemerkt wandelden we d’Oude binnenstad uit en via de voetgangersbrug kwamen we in ‘huidige’ Alkmaar.  De tocht ging verder over de befaamde kasseienweg Munnikenweg  in de Noordelijke richting, via Oudorp naar het recreatiegebied Geestmerambacht..

Munnikenweg
Waarom Munnikenweg zo befaamd was, kwam omdat het wegdek uit kinderhoofdjes of kasseien bestaat en heeft daarom de status van beschermd cultureel erfgoed. Kinderkopjes zijn kleine ronde (zwerf)stenen die vroeger gebruikt werden voor de aanleg van verharde wegen. De naam geeft de grootte van de stenen aan: “zo groot als het hoofd van een kind”. Wegen van kinderkopjes zijn nog nauwelijks intact, omdat ze voor het moderne verkeer hinderlijk zijn en veel geluidsoverlast veroorzaken.
Soms wordt een dergelijke straat als curiosum gebruikt, zoals gebeurd is met de Munnikenweg.

Maar de Munnikenweg is ook een heel bijzondere weg. De Munnikenweg ligt over de uitvalsdijk, die Floris V ooit liet aanleggen bij het begin van zijn offensief tegen de West-Friezen in ongeveer 1270. Om de dijk te beschermen liet Floris V omstreeks 1282 twee dwangburchten bouwen langs het aangelegde dijk naar Oudorp, de huidige Munnikenweg. De twee kastelen, de Nieuwburg en de Middelburg, beheersten zo de weg vanuit Alkmaar naar het opstandige West-Friesland. Slechts de funderingen zijn nu te zien.
De Middelburg en de Nieuwburg werden verwoest door de ‘Zwarte Hoop’, een bende Friezen en Geldersen onder leiding van Grote Pier.

Indian Summer Festival 2008
Recreatiegebied Geestmerambacht, stond op deze zaterdag in het teken van Indian Summer Festival 2008 .   Voor  de 8ste editie, werden er  22.500 kaarten verkocht.
Het festival kenmerkte zich door een diverse mix aan artiesten. Pop, rock, dance en 80’s 90’s.  Onder andere Anouk, Golden Earrings, Alain Clark, ze waren allemaal aanwezig.


Live-muziek (Lonesome cowboy)….. aan de overkant van de Plas, het Indian Summer Festival

Geestmerambacht
We moesten daarom om het afgezette gebied van het park lopen naar het westelijke deel van de plas De Zomerdel. Aan de overkant van de Plas vond alle activiteiten van het Indian Summer Festival plaats.
Aan de waterkant was een uitdeelpost ingericht, kompleet met banken, tafels  en natuurlijk live-muziek. De aardbeien, waarover de gedeputeerde Jaap Bond op de 1e dag had, werden hier uitgedeeld.  Zittend aan de kant van De Zomerdel, genoten we van de muziek en lekkere aardbeien uit Noord Holland.

De grote plas ‘De Zomerdel’ was ontstaan, doordat voor de uitvoering van de ruilverkaveling in het Geestmerambacht, zand werden gegraven voor wegen, woonwijken (o.a. in Alkmaar). Het recreatiegebied is ongeveer 215 hectare groot en daarvan neemt de plas ongeveer 85 hectare in beslag. Het biedt allerlei mogelijkheden voor recreatie in een natuurlijke omgeving. Er zijn fiets- en wandelpaden, een plas met stranden, bos, rietoevers en een natuurgebied. Erg aantrekkelijk voor fietsers, wandelaars, gezinnen met jonge kinderen, trimmers, natuurliefhebbers en watersporters.


Interview met RTV-N-H (Noord Holland)

Café De Bonte Koe
Op het noordelijkste punt van de plas De Zomerdel, in het restaurant Paars, lieten we onze kaart stempelen en liepen in de westelijke richting naar Koedijk.
Koedijk een dorp van ca. 4 km, lintbebouwing langs het Noord- Hollands kanaal.
Aan de achterkant van Café de Bonte Koe, op straat, ja op straat, was voor ons een ware intocht.

Een volkszanger met een zwaar Amsterdams accent, zong ons toe. Zijn repertoire was van mee-zingers uit de Jordaan tot polonaise muziek van Vader Abraham.
Het was heel moeilijk om stil te blijven zitten. Ondanks hun vermoeide benen gingen de wandelaars aan de polonaise. Lopend op zijn knieën .. ging de zanger voor  met de polonaise …wauw….Veel wandelaars namen dan ook de tijd om hier lekker uitgebreid uit te rusten.

Langs Noord-Hollands kanaal, dwars door Koedijk, liepen we terug naar Alkmaar. Onderweg kwamen we veel fietsers tegen, die in grote getale, op weg waren naar de Indian Summer Festival.
Ook de bij de volgende stempelpost, Danscentrum Verbiest aan de Kanaaldijk was de sfeer erg goed. Het deed mij denken aan de Nijmeegse 4-Daagse, alleen ‘ietsje’ kleiner.

De intocht (of géén intocht)
Toen we bij de Molen van Piet in Alkmaar aankwamen, stonden er géén drumbands géén  wachtende wandelaars… Waren we  misschien te laat voor de gezamenlijke intocht? “Nee, dat kan toch niet waar zijn ?  Het is pas twintig over twee.”

Bij de Molen van Piet begon namelijk, vanaf 12.45 tot 15.00 uur, de intocht achter drumbands langs de Grote Kerk en Langestraat naar het Waagplein. Helaas, maar … het was o, zo gezellig bij de Bonte Koe in Koedijk.

Wel,  kregen we hier, ieder een ‘zonnebloem’. Zonnebloem staat in diverse culturen symbool voor vrolijkheid, energie, kracht, toewijding, een lang leven, bewondering en loyaliteit (*).   Waauw.. moet u voorstellen: “4200 zonnebloemen, dat moet een groot zonnebloemen veld zijn”.
In het park waren de leden van de (big) band bezig met hun instrumenten op te bergen.  In de Langestraat en de Mient, liepen we tussen de winkelende mensen. Het feest van de wandelaars ging ongemerkt over in Alcmaria Feesten.

Bij de finish op het Waagplein, werden we  gehuldigd. Na het afhalen van de laatste stempel ontvingen we uit handen van de vele vrijwilligers van Le Champion de herinneringsmedaille 2008. Van de vrijwilligers van Beemster, natuurlijk stukken Beemsterkaas.

Lof en dank aan Le Champion voor deze vier leuke, gezellige, sportieve en ontspannende dagen en zeker ook niet te vergeten aan het publiek en de wandelaars.

(*) Mythe:  “Clytia of Clytie was één van de drieduizend Oceaniden (**) uit de Griekse mythologie, een dochter van Tethys en Okeanus. De god Apollon werd verliefd op haar, maar liet haar in de steek voor de nimf Leucothea. In haar woede bracht ze de vader van Leucothea, Orchamus, op de hoogte van de affaire, die zijn dochter levend liet begraven omdat ze geen maagd meer was. Clytia zat daarna negen dagen lang op een rots, Apollon – die de zon personifieerde – volgend langs de hemel, totdat ze veranderd werd in een zonnebloem.”

(**) De oceaniden waren de drieduizend dochters van Tethys en Okeanos in de Griekse mythologie.

Foto’s © Ahiolo
2e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2008 (4e dag)

Naar Startpagina