Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (1).

Maandag 14 juli 2008 – Dag 0

De Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen van Nijmegen, of kortweg “de (Nijmeegse) Vierdaagse”, begint al sinds
jaar en dag op dinsdag, en eindigt met de Intocht op vrijdag.
Toch zou de Vierdaagse de Vierdaagse niet zijn zonder de voorafgaande maandag.

Op maandag melden de wandelaars zich aan en halen ze hun startkaarten op, samen met een plastic tasje vol ‘goodies’: snoepjes, petjes, krantjes… allemaal zwaar gesponsord uiteraard.


Mijn startbureau 40-G

Na het bezoekje aan het startbureau mengt men zich in de massa, op zoek naar oude bekenden, wandelmaatjes van voorgaande jaren of kijkt men of vrienden die zich in een stoere bui hebben ingeschreven, ook daadwerkelijk zijn komen opdagen.
Een uitgelezen kans om – nog kwiek en energiek – op je gemakje mensen te kijken, een hapje en een drankje te nuttigen en te genieten van de muziek en de gezellige sfeer. Nu kan het nog – nu ben je nog niet moe!

Nadat m’n vader [30km] en ik [40km] in ons hotel in Cuijk hebben ingecheckt, nemen we het stoptreintje naar Nijmegen om onze startkaarten te halen. Al bij het station komen we de eerste bekende tegen: neef André [50km]. Samen lopen we naar “De Wedren” – de plek waar het allemaal gebeurt: het aan- en afmelden, de start en de finish, en op vrijdag (daar doen we het uiteindelijk voor) het ophalen van de medaille. De sfeer is meteen al goed merkbaar: iedereen is (nog) goed gehumeurd.


Pa & Oom Annis op de Wedren

Als we na het aanmelden een zitplekje in het feestgedruis gevonden hebben, duurt het niet lang totdat de volgende bekenden ons komen vergezellen: Nynke [40km], Willem [50km] en Willems moeder [30km] (onze hotelgenoten/wandelgenoten) en even later oom Annis [30km].

Van de Wedren gaan we de stad in: Nynke & co strijken neer op een terrasje, oom Annis gaat een parkje bekijken waar hij al jaren langs heeft gelopen maar nooit in is geweest, en pa en ik doen nog wat laatste boodschapjes.

Eenmaal terug in het hotel zijn we behoorlijk uitgeput – oh jee, dat belooft wat! De Vierdaagse is nog niet eens begonnen…
Na een hazenslaapje en een laat diner gaan we slapen; maar éérst zet ik m’n wekker…

Dinsdag 15 juli 2008 – Dag 1

…en om stipt 03.30 uur gaat die wekker af en wordt mijn nachtrust wreed verstoord!
Maar ja – ik heb hier zelf voor gekozen, dus met pijn en moeite sleept dit avondmens zichzelf uit bed… Ik tref Nynke bij het ontbijt, en samen nemen we de shuttlebus van het hotel naar Nijmegen. Service van het hotel – ideaal!
Op de Wedren helpt een beker dampende koffie mij enigszins te ontwaken. Ondertussen sluiten wij ons aan in de rij om onze registratiekaart te laten scannen.

“Een goed begin is het halve werk”, dus als je het zo bekijkt, zijn we na dag 1 eigenlijk al op de helft!) De hele dag zijn de weergoden ons goed gezind geweest: nog vóór 8 uur ’s ochtends lopen we in onze T-shirtjes rond. Af en toe staat er een behoorlijke wind, maar nooit wordt het echt koud. Een groot deel van de ochtend lopen we zelfs onder de (strak)blauwe hemel en de gouden zon! Later wordt het bewolkt en wat benauwder, maar het is nog steeds ideaal wandelweer. Ik teken gráág voor 4 van zulke dagen!

We hebben de eerste BN’ers al gespot: Harm Edens (loopt daar rond als presentator voor TV Gelderland) en Giel Beelen (staat met een wagen van 3FM langs de route).

Nyn en ik lopen zo lekker dat we pas na een uur of 3 (=na 17km) voor het eerst een korte rust-, rek- en strekpauze inlassen. In Elst houden we onze grote pauze: al sinds 1999 kun je bij de Molukse woonwijk een Indonesische soep (‘soto’ genaamd) nuttigen, en met de opbrengst steunt men projecten op Ambon (een van de Molukse eilanden in Indonesië). Bij de soto-rust sluiten oom Annis en pa zich bij ons aan, en samen vervolgen wij onze weg.


Soto eten in Elst

Ook dit jaar laten de toeschouwers ons niet alleen: overal langs de route wordt er voor ons geklapt, worden we aangemoedigd, en krijgen we af en toe een meelevende blik toegeworpen. Er valt zóveel te zien en te beleven onderweg, dat wij (en dan vooral Nynke als ‘Vierdaagse Virgin’ – ze loopt dit jaar voor ‘t eerst) geen tijd hebben om de vermoeidheid te voelen. En heel eerlijk gezegd komt het ook geen een keer zover dat we het echt zwaar hebben. Zelfs de beruchte dijk (de Oosterhoutsedijk tussen Oosterhout en Lent, waar het voor veel mensen in 2006 flink mis ging) zijn we over voordat we het goed en wel doorhebben.

Als we de dijk eenmaal over zijn, is het nog maar 2 kilometer tot de finish. Om 14.30 uur zijn Nynke, Willem en ik binnen (mijn vader een 20-tal minuten eerder, oom Annis neemt z’n tijd om te genieten en volgt wat later).

Door de verschillende starttijden voor de ’40-ers’ (Nynke en ik starten vroeg, Muriel en haar kennissen starten ‘laat’) hebben we onderweg alleen via sms contact met Muriel. Ook hun eerste dag loopt voorspoedig, en zij arriveren ongeveer een half uur na ons bij de finish.
Na een gezamenlijke toast op het einde van Dag 1 nemen we de shuttle terug naar ons hotel.
“1 down, 3 to go!”

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 0 & 1)

Naar Startpagina

Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (2).

Woensdag 16 juli 2008 – Dag 2

starttijd dag 2

03.30 uur – het begin van de tweede dag. Voor veel mensen, mijzelf inclusief, staat Dag 2 bekend als een zware dag: een aantal saaie stukken parcours, 2 keer door dezelfde plaats (Wijchen)… Kortom, een dag bij uitstek om te testen of je – naast fysiek – ook mentaal sterk genoeg bent voor deze uitputtingsslag.
Van tevoren heb ik Nynke dan ook al gewaarschuwd, en vol angst en beven begeven wij ons naar de start. Nee hoor, zo erg is het niet… Ikzelf zie wel enigszins op tegen het stuk rond/in Wijchen; Nynke is vooral erg benieuwd hoe deze dag haar zal vergaan.

Het startritueel begint al te wennen: koffie – aansluiten in de rij – registratiekaart scannen – en dan door een haag van uitgefeeste, aangeschoten/dronken en zeer vrolijke (wakkere!) studenten aan de tocht beginnen.

Het stralende weer van gisteren houdt helaas voor ons geen stand: we zijn nog maar net Nijmegen uit als de eerste spetters regen op ons neerdalen. In eerste instantie gedragen we ons nog als bikkels: ‘Van die paar spatjes regen smelt je heus niet…’, maar uiteindelijk verandert het wandelpeloton toch in een massa van paraplu’s en ritselende poncho’s. Echt hard regenen doet het niet, maar er valt genoeg voor iedereen, laten we maar zeggen!

Dag 2 wordt ook wel “De dag van Wijchen” genoemd, en dat hebben we geweten! Als 40’ers wandelen we van Nijmegen via het dorpje Alverna Wijchen binnen (hoera, we zijn in Wijchen). Nog voordat de vreugde goed en wel bekoeld is, passeren we het bord ‘Einde bebouwde kom’. (Doe Maar zou zingen: “Is dit alles? Oehoehoehoe…”). Dan volgt er een saai stuk parcours waar geen einde aan lijkt te komen… Geen of nauwelijks mensen langs de kant om je aan te moedigen (dat wat gisteren alleen maar ‘leuk’ leek, blijkt vandaag opeens belangrijk te zijn!), geen muziek om je voort te slepen, en enkel bomen en weiland als afleiding. Ook de groepen militairen, waar je je aan kunt optrekken, zijn er niet: die slaan al eerder af.
Nynke probeert nog hoopvol: “Kijk, daar is de bocht al! We zijn vast al halverwege het saaie stuk.” Ach, beginnersfout…geeft niets hoor Nyn!!! ) Want na die bocht volgt nóg een bocht, en nóg een, en nóg een, en nóg een…

Dan zien we uiteindelijk in de verte de bewoonde wereld liggen. Hè gelukkig, het volgende dorp! “Welkom in Wijchen”. Oh. Alweer. Dus dit bedoelen ze met ‘mentale uitdaging’. Hmm. Nou ja, niets aan te doen, dus we zetten ons beste beentje maar voor. Algauw zien we bordjes “Centrum”. Aha – dat klinkt goed: doorgaans zijn de dorpscentra erg gezellig en leuk om doorheen te wandelen! Langzaam klimmen we uit ons mentale dalletje. Er staan weer ‘fans’ langs de kant, er klinkt weer muziek en: het is droog! Al keuvelend lopen we verder. Totdat we, een half uurtje later (of zo voelt het) wéér een bordje “Centrum” moeten volgen. Huh? Zo groot is Wijchen toch niet? Nog weer wat later moeten we elkaar eraan herinneren dat we onderweg zijn naar Wijchen Centrum. Jee! Hebben ze dat centrum naar het volgende dorp verplaatst of zo?!?

Gelukkig bereiken we vlak voor we Wijchen weer uit moeten dan toch nog het centrum. Daar rusten we bij de Omroep Gelderland Uitpufplek. Willem komt daar ook, maar blijft er nog wat langer bijkomen. Als Nyn en ik onze weg willen vervolgen sluit m’n vader zich bij ons aan. Gezellig!

Wat doet men eigenlijk als het ergens zó saai is? Dan slaan de creatieve breinen op hol en worden er allerlei liedjes bedacht… Een kleine ‘bloemlezing’ van wat we zoal de revue hebben horen passeren:
“We hebben een clubje opgericht voor mensen met een lelijk gezicht, je hoort erbij! Je hoort erbij!”
“Dat wist ik niet en bovendien: dat kan ik zonder bril niet zien…”
“When my granddaddy was a hundred and seven – he walked the Nijmegen Marches on his way to heaven”
“We’re the Swedes, the mighty Swedes, way better than Norway, baby Norway!”

Na Wijchen wandelen we door Beuningen en Weurt terug naar Nijmegen. Allemaal leuke straten met vrolijke mensen en gezellige muziek. Vooral in Nijmegen is het feest in de straten goed losgebarsten. Gelukkig maar, want de kilometers die we al in de benen hebben, beginnen zwaar te wegen. Of zoals Nynke bij onze rust zei: “Ik voel me nu zoals ik dacht dat ik me gisteren rond deze tijd zou voelen.”
Tot onze verbazing / verrassing is het ‘alleen’ de vermoeidheid die het ons lastig maakt, en doen onze spieren zonder klagen hun werk.


De vrolijke noten  van het dweilorkest

Rond 14.45 uur melden we ons af, en strijken we op een bankje neer – om daar het komende uur niet meer van op te staan… Althans: dat geldt voor Nynke en mij. M’n vader bruist nog van de energie – is het de jarenlange Vierdaagse-ervaring of het feit dat hij ‘maar’ 30km hoeft te lopen? In elk geval kan hij bij de muziek van het dweilorkest niet stil blijven zitten, en zien we hebben opeens in polonaise voor onze neus langslopen.

Ook vandaag ontmoeten we Muriel en haar (wandel)kennissen Huig en Piet weer op de Wedren. Samen rusten we wat uit onder het genot van een drankje. Nynke, Muriel en ik sluiten onze wandeldag af als “webcam babes”… Op verzoek van mijn nicht Mireille gaan we naar de 4daagse-webcam elders op het plein. Mireille zit via 4-daagse tv  te kijken en kan ons live (nou ja, met enkele seconden vertraging) zien en horen. Zo weet ze zéker dat het nog goed gaat met ons ).  Als bewijs heeft ze foto van haar computerbeeldscherm gemaakt.

Webcam_ary_zwaai_3Morgen starten wij ‘laat’, hopelijk samen met Muriel & co. Dat wordt heerlijk uitslapen!!! De wekker zal pas om 04.30 uur afgaan…wat een luxe ….

“2 down, 2 to go!”

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 2)

Naar Startpagina

Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (3).

Donderdag 17 juli 2008 – Dag 3

Vandaag starten wij zoals gezegd een uurtje later. Een uur en 1 minuut later, om precies te zijn…  Wat ons vooral opvalt, is dat het (uiteraard) al behoorlijk licht is, dat er veel meer mensen tegelijkertijd starten en het startritueel daardoor aardig vertraagd wordt, en ook dat er bijna geen militaire groepen in onze buurt lopen.
Goede les voor volgend jaar dus: probeer vroeg te starten!

Dag 3 is een leuke, gezellige dag. De route voert ons door een reeks dorpjes: Malden, Mook, Plasmolen, Milsbeek, Breedeweg, Groesbeek, Berg en Dal.
En in het ene dorpje is de sfeer haast nog leuker dan in het andere dorpje. De fans zitten weer massaal als ‘klapvee’ langs de route, net als wij gewapend met poncho’s en paraplu’s “voor het geval dat”.
Wat die fans betreft, wil ik er eentje uitlichten: Davy (zie foto) zit met z’n ouders élke dag van de Vierdaagse aan de kant de wandelaars aan te moedigen. Jaar in, jaar uit. Weer of geen weer!

Wel, na een frisse start en een paar warme zonnige uren, is “voor het geval dat” inderdaad het geval: wat begint als gemiezer breidt zich uit tot een volwaardige regenbui. En zo trekt de Poncho-Plu-Parade van dorp naar dorp. Het schijnt overigens erg plaatselijk geweest te zijn; terwijl Muriel en ik in onze charmante poncho’s op Teletubbies-wannabe’s lijken, hebben Nynke en Willem – een kwartier of zo achter ons – geen druppel regen. Om jaloezie te voorkomen, zorgen de weergoden ’s middags voor regen in het hele Vierdaagse-gebied.

Dag 3 is ook de dag van de Zeven Heuvelen. Voor sommigen daarom een gevreesde dag, maar als je het mij vraagt vallen de klimpartijen reuze mee. Ja, je merkt drommels goed dat het heuvel op, heuvel af gaat. Ze zijn echter ook weer voorbij voordat je het doorhebt. De truc is, om afleiding te zoeken (liedjes zingen, gek doen, …) en / of je op te trekken aan anderen, bij voorbeeld een peloton soldaten. Al marcherend, klappend en zingend kom je er wel!

Om 15.15 uur melden Muriel, Huig, Piet en ik ons af op de Wedren. Nynke volgt een half uurtje later, en Willem niet lang daarna. Mijn vader ligt tegen die tijd allang in bad in het hotel… Om kwart voor 2 is hij binnengekomen.
Ook oom Annis is vandaag vroeger dan wij binnen; een uur of half 3 als ik me niet vergis.

Wij hebben – na bad/douche/massage – goede moed verzameld voor morgen.
Over het algemeen mogen we niet klagen over onze fysieke toestand. Willem heeft het bij tijden wel zwaar, maar slaat zich er goed doorheen; bij de rest van ons blijft het bij gevoelige spieren, benen, tenen. Geen blessures, gewoon overbelasting (niet vreemd, na zoveel dagen x zoveel kilometers…).

Morgen gaan we er weer voor! Na regen komt zonneschijn – toch?
“3 down, 1 to go!”

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 3)

Naar Startpagina

Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (4).

Vrijdag 18 juli 2008 – Dag 4

03:30 uur. Voor de vierde dag op rij word ik wreed in mijn slaap verstoord door het alarm van m’n gsm. De vierde dag! De dag van Cuijk, maar bovenal: de dag van de Intocht! ”We zijn er bijna, we zijn er bijna…” – maar nog niet helemaal. Nog helemaal niet zelfs: we hebben nog 40 (eigenlijk 42-komma-nog-wat) kilometers voor de boeg. Maar: met de Intocht en de finish in het vooruitzicht togen wij vol goede moed (en half slapend) naar de Wedren.

Img_1077Nynke en ik starten vandaag weer vroeg. Terwijl de caffeïne langzaam de slaap uit mijn systeem verdrijft, worden ook onze spieren wakker. Elke ochtend zijn we wéér ietsje strammer, en duurt het wéér iets langer voordat we met ‘volle kracht vooruit’ gaan. Maar we gaan vooruit. Gelukkig maar. Al snel, na hooguit een kilometer, kijken wij uit naar de eerste aanmoedigers: twee collega’s van Nynke hebben het plan opgevat om zich donderdagavond in het Vierdaagsefeestgedruis te storten, en ons dan de volgende dag bij het Radboud te komen aanmoedigen. We weten echter niet exact waar ze zullen staan, en als Nynke een aantal keren tevergeefs heeft gebeld (voicemail – die liggen zeker nog op één oor…) zijn we het Radboud al voorbij. Jammer.
Wat later krijg ik een ‘helder’ moment (die caffeïne heeft z’n tijd nodig): bedoelden die collega’s de Radboud Universiteit (die we zojuist gepasseerd zijn) of het Radboud Ziekenhuis (waar we vanmiddag op de Via Gladiola langs zullen komen)?? We besluiten dat laatste – dan hebben we weer een doel voor ogen!

Bij het wandelen van de Nijmeegse Vierdaagse word je behalve lichamelijk, ook geestelijk op de proef gesteld. En dan bedoel ik niet alleen dat je een ‘draadje los’ hebt zitten als je überhaupt hieraan wilt beginnen… De eerste dagen kom je met goed getrainde benen en spieren een heel eind. Op dag twee hebben we echter ook al gemerkt dat het tussen de oren ook goed moet zitten. En dan is daar dag vier. Als je zó ver gekomen bent, wil je het uitlopen ook. Hoe dan ook.
Nog geen 5 kilometer onderweg, passeren we een groep Britse kadetten, tieners nog. Voorop loopt een meisje dat links en rechts door haar groepsgenoten ondersteund wordt. Ze mankt, en de tranen staan klaar om over haar wangen te rollen. Nog ruim 35 kilometer te gaan… Wat mag zíj trots zijn als ze over de finish komt! Áls ze over de finish komt.

Met het eerste dorp (Overasselt) in de verte, beginnen ook de wolken te huilen. Eerst zachtjes, maar algauw worden het dikke druppels en veranderen we met z’n allen weer in een Poncho-Plu-Parade. Het mag de pret niet drukken, en we wennen er maar aan. Volgens nicht Marie, die trouw de buienradar voor ons in de gaten houdt, wacht de volgende bui ons al op.

Na Overasselt gaan we een dijk op waar sommigen als een dijk tegenop zien… Nynke en haar mede-Vierdaagse Virgins zijn nog “blissfully unaware” zoals dat in het Engels zo mooi heet, oftewel ze hebben nog geen idee wat hen te wachten staat, maar de volgende keer zullen zij hetzelfde denken als ik nu: oh jee, dit is de Dijk Zonder Eind! Een dijk langs de Maas, en onder andere omstandigheden erg mooi om overheen te lopen.

Alleen: met duizenden wandelaars voor en achter je, en met tientallen kilometers in de benen, wordt het net een iets ander verhaal. Dit is namelijk een dijk met bochten.
Een stuk of 15 bochten. Zover als je vooruit kunt kijken, zie je wandelaars.
‘Dáár moeten we naar toe!’ denk je. Je weet echter ook dat zij slechts één of twee bochten voor je uit lopen (…en we zijn nog niet van de dijk af, nog lange niet, nog lange niet…). En de brug die we in de verte zien is letterlijk nog een brug te ver.

Zo wordt andermaal het deel tussen onze oren geactiveerd en zoeken we afleiding: grapjes maken, liedjes zingen, kletsen… het maakt niet uit, als het maar werkt.
Achter mij loopt een Hollandse man in het Engels met een meisje te praten. Het meisje ziet er Iers uit, vind ik. Ze hebben het over Nederlandse muzikanten, en trots vertelt de man dat Nederland met “Ding-a-dong” ooit het Eurovisie Songfestifval gewonnen heeft. “Do you know the Eurovisie Songfestival?” Zegt het meisje: “Yes, my country won 7 times…” Ze is dus inderdaad Iers.


Als afleiding: ‘schaapjes tellen ?’

Ik raak met haar aan de praat; ze komt uit County Clare (West-Ierland) en blijkt met 4 anderen van de Ierse Belastingdienst mee te wandelen. Ze loopt voor het eerst en vertelt dat ze het vanaf gisteren zwaar heeft. ‘Down there’ (ze wijst naar haar voeten) gaat het nog wel, maar ‘up here’ (ze wijst naar haar hoofd) heb ik het moeilijk. Ik vertel haar hoe leuk het wel niet op deze dijk is, en dat ze vooral moet genieten van al die mooie bochten… “Je klinkt niet overtuigend”, zegt ze, maar ze moet er wel bij lachen. Alle afleiding mag, als het maar werkt…en opeens zijn we bij de brug (A73 over de Maas).

Bruggen zijn leuk als ze langs of over een snelweg gaan. Met z’n allen zwaaien we net zo lang totdat de automobilisten en vooral vrachtwagenchauffeurs gaan toeteren. Hoe langer de toeter, hoe beter, en elke toeoeoeoeoeoeoeoet wordt dan ook met gejoel ontvangen. Nogmaals: als we maar afleiding hebben

De A73-brug is tevens de brug naar het leuke gedeelte van deze dag. Te beginnen met het dorpje Linden. Elk jaar kiest Linden een thema uit, en versieren de dorpsbewoners hun hele dorp (straten, tuinen, huizen en zichzelf) volgens dat thema. Het dorp is dan één groot openluchttheater. Dit jaar is het thema Muziek. De Lindenaren zijn weer erg creatief geweest. Ik kan het allemaal gaan omschrijven, maar onder het motto “een foto zegt meer dan duizend woorden”.


Brandend zand

Na Linden houdt Nynke regelmatig contact met haar ouders. Zij zullen in Cuijk op ons wachten en moeten natuurlijk weten of we daar al bijna zijn. In eerste instantie schatten wij in dat we tussen 10 en 11 uur wel in Cuijk zullen zijn. Al snel blijkt dat íets te optimistisch te zijn. Maar: na Linden hoeven we alleen nog door Beers en dan lopen we al richting Cuijk. Een en ander duurt toch een heel klein beetje langer dan gehoopt, en rond kwart voor 12 (!) worden we door Nynkes ouders welkom geheten in Cuijk.

We mogen even bijkomen op hun stoeltjes en worden verwend met chips en Extran. Zij wachten nog tot Willem is langsgeweest en zullen dan de trein naar Nijmegen pakken. Willem loopt dus ‘ergens’ achter ons, en zo ook Muriel & co. Het is de bedoeling dat wij hen nog ergens zullen treffen, want Muur, Nyn en ik willen met z’n drietjes in onze speciaal ontworpen T-shirts de Intocht beleven. In Mook komen we elkaar inderdaad tegen – lopen zij zo snel of lopen wij langzaam?? – en geef ik Muriel haar T-shirt. Daarna scheiden onze wegen zich weer even, en lopen Nyn en ik met z’n tweeën van Mook door Molenhoek naar Malden. (voor de oplettende lezers: deze dorpen passeerden gisteren inderdaad ook al de revue, maar dan in omgekeerde volgorde)

Voorbij Malden voegen wij ons weer bij Muriel, Huig (vergezeld van vrouw, zoon en schoondochter) en Piet, en gehuld in onze designer shirts (ahem…) maken wij ons op voor onze Intocht, onze Grande Finale. Dat die wordt ingeluid met regen, kan ons niet deren. ”We zijn er bijna, we zijn er bijna...” – en nu écht.
Want voor ons strekt de Sint Annastraat zich uit. Traditioneel wordt die op Dag 4 omgedoopt tot Via Gladiola (‘gladiolenstraat’). Nijmegen (‘Noviomagus’) behoorde vroeger tot het Romeinse Rijk, en uit die tijd stamt de uitdrukking ‘de dood of de gladiolen’. De gladiool, qua vorm lijkend op een zwaard, staat symbool voor de overwinning!

De Intocht over de Via Gladiola is bedoeld als het hoogtepunt van de afgelopen vier dagen, en dat is het ook. Toch is het een beetje dubbel: als je met een grote groep mensen tegelijk door de ‘erehaag’ van toeschouwers loopt, is de sfeer het best en het leukst – maar dan is ook het wandeltempo het laagst. En slenteren (want daar komt het wel op neer) is verschrikkelijk als je net zó’n eind gelopen hebt. Met een constant tempo is het ’t beste vol te houden, maar een constant tempo is er nu niet bij. Wij lopen namelijk naast een grote groep politieagenten. Een corps uit Nederland voorop, daarachter Suriname, Groot-Brittannië en Zwitserland. En grote groepen, hoe gezellig ook, houden de boel op en drukken de andere wandelaars aan de kant. Oplossing: de groep inhalen (gaat niet – te veel mensen voor je) of de groep voor laten gaan (gaat ook niet – te veel mensen achter je). Dus: slenteren.


Muriel – Aryatti – Nynke

We doen ongeveer anderhalf uur over de laatste 5 kilometer, waarvan een kwartier over de laatste paar honderd meter. Het slenteren is dan overgegaan in schuifelen. Nou ja, hoe langer het duurt, hoe langer we van het applaus kunnen genieten, zullen we maar denken!
En applaus is er meer dan voldoende; van rijen en rijen onbekenden die de moeite genomen hebben om ondanks het weer urenlang langs de kant te zitten. Maar ook van bekenden: een oom, een paar tantes, een hele serie nichtjes zie ik staan. De collega’s van Nynke hebben inderdaad bij het Radboud Ziekenhuis gestaan, maar zijn al rond half 2 teruggegaan naar hun camping. Jammer. Wel zien we Muriels moeder en even verderop Nynkes ouders. Bekende gezichten langs de kant – dat doet je écht goed!!

Om half 5 komen wij de finish over, en trots gaan we naar onze startbureaus om ons voor het laatst dit jaar af te melden en om onze beloning op te halen. Voor mij is dat het nummertje 3 om op mijn medaille te bevestigen. Ongeveer een half uur na ons bereikt ook Willem de finish.

Pa en oom Annis zijn dan allang binnen; zij hebben respectievelijk hun nummertjes 26 en 20 al om half 2 opgespeld. Het is een prettig vooruitzicht te weten dat het vroeg finishen iets is wat blijkbaar met de jaren komt… Laten we het volgend jaar maar uitproberen!!

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 4)

Naar Startpagina