Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (2).

Woensdag 16 juli 2008 – Dag 2

starttijd dag 2

03.30 uur – het begin van de tweede dag. Voor veel mensen, mijzelf inclusief, staat Dag 2 bekend als een zware dag: een aantal saaie stukken parcours, 2 keer door dezelfde plaats (Wijchen)… Kortom, een dag bij uitstek om te testen of je – naast fysiek – ook mentaal sterk genoeg bent voor deze uitputtingsslag.
Van tevoren heb ik Nynke dan ook al gewaarschuwd, en vol angst en beven begeven wij ons naar de start. Nee hoor, zo erg is het niet… Ikzelf zie wel enigszins op tegen het stuk rond/in Wijchen; Nynke is vooral erg benieuwd hoe deze dag haar zal vergaan.

Het startritueel begint al te wennen: koffie – aansluiten in de rij – registratiekaart scannen – en dan door een haag van uitgefeeste, aangeschoten/dronken en zeer vrolijke (wakkere!) studenten aan de tocht beginnen.

Het stralende weer van gisteren houdt helaas voor ons geen stand: we zijn nog maar net Nijmegen uit als de eerste spetters regen op ons neerdalen. In eerste instantie gedragen we ons nog als bikkels: ‘Van die paar spatjes regen smelt je heus niet…’, maar uiteindelijk verandert het wandelpeloton toch in een massa van paraplu’s en ritselende poncho’s. Echt hard regenen doet het niet, maar er valt genoeg voor iedereen, laten we maar zeggen!

Dag 2 wordt ook wel “De dag van Wijchen” genoemd, en dat hebben we geweten! Als 40’ers wandelen we van Nijmegen via het dorpje Alverna Wijchen binnen (hoera, we zijn in Wijchen). Nog voordat de vreugde goed en wel bekoeld is, passeren we het bord ‘Einde bebouwde kom’. (Doe Maar zou zingen: “Is dit alles? Oehoehoehoe…”). Dan volgt er een saai stuk parcours waar geen einde aan lijkt te komen… Geen of nauwelijks mensen langs de kant om je aan te moedigen (dat wat gisteren alleen maar ‘leuk’ leek, blijkt vandaag opeens belangrijk te zijn!), geen muziek om je voort te slepen, en enkel bomen en weiland als afleiding. Ook de groepen militairen, waar je je aan kunt optrekken, zijn er niet: die slaan al eerder af.
Nynke probeert nog hoopvol: “Kijk, daar is de bocht al! We zijn vast al halverwege het saaie stuk.” Ach, beginnersfout…geeft niets hoor Nyn!!! ) Want na die bocht volgt nóg een bocht, en nóg een, en nóg een, en nóg een…

Dan zien we uiteindelijk in de verte de bewoonde wereld liggen. Hè gelukkig, het volgende dorp! “Welkom in Wijchen”. Oh. Alweer. Dus dit bedoelen ze met ‘mentale uitdaging’. Hmm. Nou ja, niets aan te doen, dus we zetten ons beste beentje maar voor. Algauw zien we bordjes “Centrum”. Aha – dat klinkt goed: doorgaans zijn de dorpscentra erg gezellig en leuk om doorheen te wandelen! Langzaam klimmen we uit ons mentale dalletje. Er staan weer ‘fans’ langs de kant, er klinkt weer muziek en: het is droog! Al keuvelend lopen we verder. Totdat we, een half uurtje later (of zo voelt het) wéér een bordje “Centrum” moeten volgen. Huh? Zo groot is Wijchen toch niet? Nog weer wat later moeten we elkaar eraan herinneren dat we onderweg zijn naar Wijchen Centrum. Jee! Hebben ze dat centrum naar het volgende dorp verplaatst of zo?!?

Gelukkig bereiken we vlak voor we Wijchen weer uit moeten dan toch nog het centrum. Daar rusten we bij de Omroep Gelderland Uitpufplek. Willem komt daar ook, maar blijft er nog wat langer bijkomen. Als Nyn en ik onze weg willen vervolgen sluit m’n vader zich bij ons aan. Gezellig!

Wat doet men eigenlijk als het ergens zó saai is? Dan slaan de creatieve breinen op hol en worden er allerlei liedjes bedacht… Een kleine ‘bloemlezing’ van wat we zoal de revue hebben horen passeren:
“We hebben een clubje opgericht voor mensen met een lelijk gezicht, je hoort erbij! Je hoort erbij!”
“Dat wist ik niet en bovendien: dat kan ik zonder bril niet zien…”
“When my granddaddy was a hundred and seven – he walked the Nijmegen Marches on his way to heaven”
“We’re the Swedes, the mighty Swedes, way better than Norway, baby Norway!”

Na Wijchen wandelen we door Beuningen en Weurt terug naar Nijmegen. Allemaal leuke straten met vrolijke mensen en gezellige muziek. Vooral in Nijmegen is het feest in de straten goed losgebarsten. Gelukkig maar, want de kilometers die we al in de benen hebben, beginnen zwaar te wegen. Of zoals Nynke bij onze rust zei: “Ik voel me nu zoals ik dacht dat ik me gisteren rond deze tijd zou voelen.”
Tot onze verbazing / verrassing is het ‘alleen’ de vermoeidheid die het ons lastig maakt, en doen onze spieren zonder klagen hun werk.


De vrolijke noten  van het dweilorkest

Rond 14.45 uur melden we ons af, en strijken we op een bankje neer – om daar het komende uur niet meer van op te staan… Althans: dat geldt voor Nynke en mij. M’n vader bruist nog van de energie – is het de jarenlange Vierdaagse-ervaring of het feit dat hij ‘maar’ 30km hoeft te lopen? In elk geval kan hij bij de muziek van het dweilorkest niet stil blijven zitten, en zien we hebben opeens in polonaise voor onze neus langslopen.

Ook vandaag ontmoeten we Muriel en haar (wandel)kennissen Huig en Piet weer op de Wedren. Samen rusten we wat uit onder het genot van een drankje. Nynke, Muriel en ik sluiten onze wandeldag af als “webcam babes”… Op verzoek van mijn nicht Mireille gaan we naar de 4daagse-webcam elders op het plein. Mireille zit via 4-daagse tv  te kijken en kan ons live (nou ja, met enkele seconden vertraging) zien en horen. Zo weet ze zéker dat het nog goed gaat met ons ).  Als bewijs heeft ze foto van haar computerbeeldscherm gemaakt.

Webcam_ary_zwaai_3Morgen starten wij ‘laat’, hopelijk samen met Muriel & co. Dat wordt heerlijk uitslapen!!! De wekker zal pas om 04.30 uur afgaan…wat een luxe ….

“2 down, 2 to go!”

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 2)

Naar Startpagina

Een Reactie op “Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (2).

  1. Hallo Ineke en Annis,

    Ik heb genoten van de 4 daagse verhalen, wat lekker herkenbaar zeg. Ik
    vind de 2e dag ook altijd vreselijk, er lijkt geen eind aan te komen.
    Ik denk altijd, als ik eerst maar in het Sterrenbos zit, is een
    restaurant in Wijchen, meestal is het dan 1/2 11, kan ook ff eerder of
    later zijn. Hier hebben we altijd de “grote”stop en gaan we helemaal
    voor de koffie met appelgebak!Een prima stop!! Daarna kan je er echt
    weer ff tegen.Misschien zien we elkaar daar volgend jaar wel!
    Wat ook grappig is, Joke staat op een van de foto`s van Alkmaar, ik
    dacht de laatste dag.Op het Waagplein, je zie net haar koppie!
    Groet van Marianne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s