Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (4).

Vrijdag 18 juli 2008 – Dag 4

03:30 uur. Voor de vierde dag op rij word ik wreed in mijn slaap verstoord door het alarm van m’n gsm. De vierde dag! De dag van Cuijk, maar bovenal: de dag van de Intocht! ”We zijn er bijna, we zijn er bijna…” – maar nog niet helemaal. Nog helemaal niet zelfs: we hebben nog 40 (eigenlijk 42-komma-nog-wat) kilometers voor de boeg. Maar: met de Intocht en de finish in het vooruitzicht togen wij vol goede moed (en half slapend) naar de Wedren.

Img_1077Nynke en ik starten vandaag weer vroeg. Terwijl de caffeïne langzaam de slaap uit mijn systeem verdrijft, worden ook onze spieren wakker. Elke ochtend zijn we wéér ietsje strammer, en duurt het wéér iets langer voordat we met ‘volle kracht vooruit’ gaan. Maar we gaan vooruit. Gelukkig maar. Al snel, na hooguit een kilometer, kijken wij uit naar de eerste aanmoedigers: twee collega’s van Nynke hebben het plan opgevat om zich donderdagavond in het Vierdaagsefeestgedruis te storten, en ons dan de volgende dag bij het Radboud te komen aanmoedigen. We weten echter niet exact waar ze zullen staan, en als Nynke een aantal keren tevergeefs heeft gebeld (voicemail – die liggen zeker nog op één oor…) zijn we het Radboud al voorbij. Jammer.
Wat later krijg ik een ‘helder’ moment (die caffeïne heeft z’n tijd nodig): bedoelden die collega’s de Radboud Universiteit (die we zojuist gepasseerd zijn) of het Radboud Ziekenhuis (waar we vanmiddag op de Via Gladiola langs zullen komen)?? We besluiten dat laatste – dan hebben we weer een doel voor ogen!

Bij het wandelen van de Nijmeegse Vierdaagse word je behalve lichamelijk, ook geestelijk op de proef gesteld. En dan bedoel ik niet alleen dat je een ‘draadje los’ hebt zitten als je überhaupt hieraan wilt beginnen… De eerste dagen kom je met goed getrainde benen en spieren een heel eind. Op dag twee hebben we echter ook al gemerkt dat het tussen de oren ook goed moet zitten. En dan is daar dag vier. Als je zó ver gekomen bent, wil je het uitlopen ook. Hoe dan ook.
Nog geen 5 kilometer onderweg, passeren we een groep Britse kadetten, tieners nog. Voorop loopt een meisje dat links en rechts door haar groepsgenoten ondersteund wordt. Ze mankt, en de tranen staan klaar om over haar wangen te rollen. Nog ruim 35 kilometer te gaan… Wat mag zíj trots zijn als ze over de finish komt! Áls ze over de finish komt.

Met het eerste dorp (Overasselt) in de verte, beginnen ook de wolken te huilen. Eerst zachtjes, maar algauw worden het dikke druppels en veranderen we met z’n allen weer in een Poncho-Plu-Parade. Het mag de pret niet drukken, en we wennen er maar aan. Volgens nicht Marie, die trouw de buienradar voor ons in de gaten houdt, wacht de volgende bui ons al op.

Na Overasselt gaan we een dijk op waar sommigen als een dijk tegenop zien… Nynke en haar mede-Vierdaagse Virgins zijn nog “blissfully unaware” zoals dat in het Engels zo mooi heet, oftewel ze hebben nog geen idee wat hen te wachten staat, maar de volgende keer zullen zij hetzelfde denken als ik nu: oh jee, dit is de Dijk Zonder Eind! Een dijk langs de Maas, en onder andere omstandigheden erg mooi om overheen te lopen.

Alleen: met duizenden wandelaars voor en achter je, en met tientallen kilometers in de benen, wordt het net een iets ander verhaal. Dit is namelijk een dijk met bochten.
Een stuk of 15 bochten. Zover als je vooruit kunt kijken, zie je wandelaars.
‘Dáár moeten we naar toe!’ denk je. Je weet echter ook dat zij slechts één of twee bochten voor je uit lopen (…en we zijn nog niet van de dijk af, nog lange niet, nog lange niet…). En de brug die we in de verte zien is letterlijk nog een brug te ver.

Zo wordt andermaal het deel tussen onze oren geactiveerd en zoeken we afleiding: grapjes maken, liedjes zingen, kletsen… het maakt niet uit, als het maar werkt.
Achter mij loopt een Hollandse man in het Engels met een meisje te praten. Het meisje ziet er Iers uit, vind ik. Ze hebben het over Nederlandse muzikanten, en trots vertelt de man dat Nederland met “Ding-a-dong” ooit het Eurovisie Songfestifval gewonnen heeft. “Do you know the Eurovisie Songfestival?” Zegt het meisje: “Yes, my country won 7 times…” Ze is dus inderdaad Iers.


Als afleiding: ‘schaapjes tellen ?’

Ik raak met haar aan de praat; ze komt uit County Clare (West-Ierland) en blijkt met 4 anderen van de Ierse Belastingdienst mee te wandelen. Ze loopt voor het eerst en vertelt dat ze het vanaf gisteren zwaar heeft. ‘Down there’ (ze wijst naar haar voeten) gaat het nog wel, maar ‘up here’ (ze wijst naar haar hoofd) heb ik het moeilijk. Ik vertel haar hoe leuk het wel niet op deze dijk is, en dat ze vooral moet genieten van al die mooie bochten… “Je klinkt niet overtuigend”, zegt ze, maar ze moet er wel bij lachen. Alle afleiding mag, als het maar werkt…en opeens zijn we bij de brug (A73 over de Maas).

Bruggen zijn leuk als ze langs of over een snelweg gaan. Met z’n allen zwaaien we net zo lang totdat de automobilisten en vooral vrachtwagenchauffeurs gaan toeteren. Hoe langer de toeter, hoe beter, en elke toeoeoeoeoeoeoeoet wordt dan ook met gejoel ontvangen. Nogmaals: als we maar afleiding hebben

De A73-brug is tevens de brug naar het leuke gedeelte van deze dag. Te beginnen met het dorpje Linden. Elk jaar kiest Linden een thema uit, en versieren de dorpsbewoners hun hele dorp (straten, tuinen, huizen en zichzelf) volgens dat thema. Het dorp is dan één groot openluchttheater. Dit jaar is het thema Muziek. De Lindenaren zijn weer erg creatief geweest. Ik kan het allemaal gaan omschrijven, maar onder het motto “een foto zegt meer dan duizend woorden”.


Brandend zand

Na Linden houdt Nynke regelmatig contact met haar ouders. Zij zullen in Cuijk op ons wachten en moeten natuurlijk weten of we daar al bijna zijn. In eerste instantie schatten wij in dat we tussen 10 en 11 uur wel in Cuijk zullen zijn. Al snel blijkt dat íets te optimistisch te zijn. Maar: na Linden hoeven we alleen nog door Beers en dan lopen we al richting Cuijk. Een en ander duurt toch een heel klein beetje langer dan gehoopt, en rond kwart voor 12 (!) worden we door Nynkes ouders welkom geheten in Cuijk.

We mogen even bijkomen op hun stoeltjes en worden verwend met chips en Extran. Zij wachten nog tot Willem is langsgeweest en zullen dan de trein naar Nijmegen pakken. Willem loopt dus ‘ergens’ achter ons, en zo ook Muriel & co. Het is de bedoeling dat wij hen nog ergens zullen treffen, want Muur, Nyn en ik willen met z’n drietjes in onze speciaal ontworpen T-shirts de Intocht beleven. In Mook komen we elkaar inderdaad tegen – lopen zij zo snel of lopen wij langzaam?? – en geef ik Muriel haar T-shirt. Daarna scheiden onze wegen zich weer even, en lopen Nyn en ik met z’n tweeën van Mook door Molenhoek naar Malden. (voor de oplettende lezers: deze dorpen passeerden gisteren inderdaad ook al de revue, maar dan in omgekeerde volgorde)

Voorbij Malden voegen wij ons weer bij Muriel, Huig (vergezeld van vrouw, zoon en schoondochter) en Piet, en gehuld in onze designer shirts (ahem…) maken wij ons op voor onze Intocht, onze Grande Finale. Dat die wordt ingeluid met regen, kan ons niet deren. ”We zijn er bijna, we zijn er bijna...” – en nu écht.
Want voor ons strekt de Sint Annastraat zich uit. Traditioneel wordt die op Dag 4 omgedoopt tot Via Gladiola (‘gladiolenstraat’). Nijmegen (‘Noviomagus’) behoorde vroeger tot het Romeinse Rijk, en uit die tijd stamt de uitdrukking ‘de dood of de gladiolen’. De gladiool, qua vorm lijkend op een zwaard, staat symbool voor de overwinning!

De Intocht over de Via Gladiola is bedoeld als het hoogtepunt van de afgelopen vier dagen, en dat is het ook. Toch is het een beetje dubbel: als je met een grote groep mensen tegelijk door de ‘erehaag’ van toeschouwers loopt, is de sfeer het best en het leukst – maar dan is ook het wandeltempo het laagst. En slenteren (want daar komt het wel op neer) is verschrikkelijk als je net zó’n eind gelopen hebt. Met een constant tempo is het ’t beste vol te houden, maar een constant tempo is er nu niet bij. Wij lopen namelijk naast een grote groep politieagenten. Een corps uit Nederland voorop, daarachter Suriname, Groot-Brittannië en Zwitserland. En grote groepen, hoe gezellig ook, houden de boel op en drukken de andere wandelaars aan de kant. Oplossing: de groep inhalen (gaat niet – te veel mensen voor je) of de groep voor laten gaan (gaat ook niet – te veel mensen achter je). Dus: slenteren.


Muriel – Aryatti – Nynke

We doen ongeveer anderhalf uur over de laatste 5 kilometer, waarvan een kwartier over de laatste paar honderd meter. Het slenteren is dan overgegaan in schuifelen. Nou ja, hoe langer het duurt, hoe langer we van het applaus kunnen genieten, zullen we maar denken!
En applaus is er meer dan voldoende; van rijen en rijen onbekenden die de moeite genomen hebben om ondanks het weer urenlang langs de kant te zitten. Maar ook van bekenden: een oom, een paar tantes, een hele serie nichtjes zie ik staan. De collega’s van Nynke hebben inderdaad bij het Radboud Ziekenhuis gestaan, maar zijn al rond half 2 teruggegaan naar hun camping. Jammer. Wel zien we Muriels moeder en even verderop Nynkes ouders. Bekende gezichten langs de kant – dat doet je écht goed!!

Om half 5 komen wij de finish over, en trots gaan we naar onze startbureaus om ons voor het laatst dit jaar af te melden en om onze beloning op te halen. Voor mij is dat het nummertje 3 om op mijn medaille te bevestigen. Ongeveer een half uur na ons bereikt ook Willem de finish.

Pa en oom Annis zijn dan allang binnen; zij hebben respectievelijk hun nummertjes 26 en 20 al om half 2 opgespeld. Het is een prettig vooruitzicht te weten dat het vroeg finishen iets is wat blijkbaar met de jaren komt… Laten we het volgend jaar maar uitproberen!!

Foto’s 4-Daagse 2008 (dag 4)

Naar Startpagina

Een Reactie op “Uit Aryatti’s 4-daagse wandeldagboek (4).

  1. Voor Ar:
    Heeejjj Ar, deze had ik helemaal nog niet gelezen! Mooi geschreven weer!! Krijg gelijk zin om te wandelen… 😉 hahahaha
    Nogmaals jammer dat wij elkaar misgelopen hebben.. maar idd er stonden genoeg mensen aan de kant en mijn applaus hebbie de volgende dag toch ontvangen?!

    Nah, bel me als jullie volgend jaar weer beginnen met de training..wieweet..
    xMi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s