Onvergetelijke boottocht (van Ambon naar Banda)

Uit: Een noken vol herinneringen

Medio juli 1995 maakten we met onze dochters, bevriend echtpaar, neef, nicht en hun vrienden (totaal met 10 personen) een reis naar Indonesië.
Vanuit Jakarta bezochten we Bandung, Ciater, warm water bronnen en Tangkuban perahu (omgekeerde prauw), een actieve vulkaan. Na een week West Java, vlogen we naar de Molukken, waar we twee weken verbleven.
De laatste week in de voormalige Gordel van Smaragd brachten we door in Kuta (Bali), om te genieten van de zon, strand, zee, lekker eten en de massages.
Op de Molukken logeerden we bij nicht Mila op Ambon en van hieruit maakten we tochten naar verschillende eilanden op de Molukken.

KM Renjani van Pelni foto© Ahiolo

Naar de Banda eilanden
De dag voordat de KM Renjani van Pelni (Pelayaran Nasional Indonesia), de haven van Ambon binnen voer, hadden we in een lokale reisbureau onze tickets gekocht voor een boottocht naar Banda.
Een bootreis van zes uren in een “love boat”, dat is een geweldig vooruitzicht. Economy class ticket leek ons goed genoeg voor zo’n korte trip. Vanuit Jakarta had neef Utha zijn business-vriend in Ambon gebeld om voor onze komst, in Banda te zijn en onderkomen te regelen.
Gelukkig ook, want een logeeradres voor 10 personen is niet in een uur te regelen. Vanuit Ambon ging neef Buang met ons mee om oogje in het zeil te houden.

Toen we de kade van ‘pangkalan’ (haven) Ambon op liepen, was het daar een drukte van jewelste. Honderden mensen, stapels dozen vastgebonden met touwen, koffers enz…
De bagages worden in Indonesië vaak in dozen verpakt. Bij de eerste sein moesten we aan boord. De passagiers proberen zo snel mogelijk aan boort te zijn om een (zit) plaatsje te bemachtigen, immers de economy class-tickets kent geen besproken plaats. Wie het eerst komt, die het eerst maalt.

Pangkalan pelabuhan Ambon (kade van de haven op Ambon) Foto © Ahiolo

Boarding
Dringend, duwend en trekkend bewoog de massa zich richting de ingang, terwijl de ingehuurde bagage-kruiers, de dozen aan boord droegen en via dezelfde weg, wringend terug naar de kade.
Het was zeker geen ‘love boat’ eerder een scene uit een oorlogsfilm, waarin men op vlucht waren en met de laatste boot mee moest. Wat een drama, huilende kinderen die met de massa waren meegesleurd terwijl de ouders enkele meters achter ze waren.
Dit, hadden we zeker niet verwacht, ook de meisjes begonnen te huilen. Door met mijn rugzak heen en weer te zwaaien, hield ik mensen op een afstand.

“Beta pung tas (mijn tas)” riep een meisje voor me. Ze werd vooruit geduwd terwijl haar arm met haar tas klem zat tussen de mensen. “nona, lapas jua, nanti om bawa!” (Laat je tas maar los, oom neem het wel voor je mee!)
Ik nam haar tas over, maakte me breed en wrong langzaam naar de ingang, achter mij de rest van ons gezelschap.
50 meter verder op, bij een andere ingang, liepen de andere passagiers heel relax de trap op om in te checken. De passagiers van de 4e tot en met de 1e klasse hebben nl. aparte ingang.
Ik kreeg gelijk spijt van dat ik economy class ticket had gekocht.

‘Vechten’ om een plaats
Eenmaal aan boord begon het gevecht om een zitplaats. Op elke vrije ruimte zelfs op de gangpaden zitten of liggen mensen op matten, omringd door grote hoeveelheid bagage.
Eindelijk vonden we op de grond een plek waar we met zijn allen konden zitten. De reden van dit alles is dat de maatschappij 3 of misschien zelfs 4 maal zoveel economy class-tickets verkoopt dan aantal beschikbare plaatsen.
Ticket 4e klasse geeft recht op een plaats in een kajuit met 8 mannen of 8 vrouwen.
3e klasse, een plaats in een kajuit met 6 mannen of 6 vrouwen.
Alleen in het 1e klasse, 2 persoons-kajuit is een koppel toegestaan. De boot had inmiddels het anker gelicht en voer de haven van Ambon uit. Van uitzicht op de haven konden we helaas niet zien.
De deuren van de economy class werden gesloten, om zodoende de ticketscontrole te kunnen doen.

De tijd overbruggen met.... Foto © Ahiolo

Economy class
Economy class is niet meer dan een plek op het binnendek, waar men op een ‘tikar’ gevlochten matje kan zitten of liggen.
Eénmaal een plek gevonden, leek het of men zich berust in de situatie, er viel natuurlijk weinig aan te veranderen. De passagiers spraken of speelden kaart met elkaar.
Onze groep wekte veel belangstelling van de Indonesiërs. Immers 4 van ons zijn blank. In gebroken Engels probeerden de Indonesiërs met onze blanke vrienden te communiceren.
Op de televisie, die aan de muur hangt, werd een voetbalwedstrijd uitgezonden.
Een Europacupwedstrijd tussen Ierland en Denemarken.
Toen ze wisten, dat we uit Nederland kwamen, werden al gauw de Molukse- Nederlandse voetbalsterren geroemd: Simon Tahamata, Giovanni Van Bronkhorst. Er heerste een gezellige sfeer. Wel een heel aparte ervaring om ook zo te reizen, samen met het ‘gewone’ volk.

Het ‘love boat’ gevoel
Na de ticketscontrole konden we het buitendek op en genoten van de mooie Amboina baai.
We voeren de Bandazee op, een randzee van de Grote Oceaan, gelegen tussen Celebes in het westen, de Molukken in het noorden en Timor in het zuiden. De diepste zee ter wereld.
Heel in de verte zwom een school dolfijnen ongestoord. Van ons hadden ze geen last.
Genietend van de zon, frisse wind en een drankje, kregen we toch nog een ‘love boat’ gevoel.
Het gevoel van onbehagen maakte langzamerhand plaats voor vrolijkheid en blijheid.

Het 'love boat' gevoel

Aankomst
Na ongeveer zes uren varen daagde voor ons het vulkaaneiland Gunung Api (letterlijk vertaald Vuur berg) dat tot de Banda eilanden behoort.
De Banda-eilanden bestaan uit Banda Neira, Lontor (Banda besar), Pulau Ai, Pulau Run, het vulkaaneiland Gunung Api en enkele kleine eilandjes.
Dit beeld heb ik altijd in mijn herinneringen als we over Banda hebben. Onderweg van Ambon naar Merauke (voormalige Ned. Nw-Guinea) in 1948, hadden we ook Banda aangedaan.
De Gunung Api werd steeds groter en groter toen we de Banda eiland naderden. Toen de KM Renjani om de baai voer zagen we de haven van Neira voor ons. De kade was druk bevolkt met mensen die hun familie, vrienden kwamen ophalen of uitzwaaien, of misschien zelf met de boot mee wilden.
Hier eindigde onze onvergetelijke boottocht naar de eens, zo beroemde VOC eilanden van nootmuskaat en foelie.

De Gunung Api in de verte.....

Naar Startpagina

6 Reacties op “Onvergetelijke boottocht (van Ambon naar Banda)

  1. OMG!!
    Jaaa dit was een hele ervaring! En ik ben blij dat ik het meegemaakt heb.. weet nog heel goed die drukte om de boot op te komen(moest ik ook huilen??;)), de vele mensen binnen in de boot en dat het heel vies was om naar de toilet te gaan…mooi stukkie weer hoor Peps!
    xMi

  2. hahaha, ja dat roept ook een herinnering bij me op, pff economy class, wat een nare ervaring was dat voor mij, ik sliep niet, maar zat op mijn koffer, en af en toe zie je die kakkerlakken voorbijlopen,
    en daarna effe naar de wasruimte, vreselijk, de gootsteen was verstopt, dus mijn voeten lag onder die smerige water.brr nooit meer, maar de terugreis wel in de class 1 geslapen.

  3. Ja,dat is een hele ervaring zo’n boottocht.In ’99 van Manokwari naar Jayapura,voor mijn broertje hadden we een ticket(kl2) kunnen bemachtigen.Zelf samen met mijn neef een plekje op dek gezocht.Tegen de ochtend,wilde graag douchen,ben toen gewoon brutaal geweest en de mannenafdeling op gegaan.Netjes aangeklopt,kennis gemaakt met 2 ooms waar hij de hut mee deelde en gevraagd of ik een warme douche mocht nemen. Hilariteit natuurlijk op de gang, maar heb wel lekker gedoucht.Daarna meerdere keren de boot genomen,een mooie ervaring voor mij althans.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s