Sportief de zomer in

Per 1 januari 2010 is de BV Sport Capelle aan den IJssel officieel van start gegaan. Het beheer en de exploitatie van gemeentelijke sportaccommodaties en de sportstimulering is verzelfstandigd.
Onder de naam ‘Sportief Capelle’ is de nieuwe organisatie werkzaam.
Het Sportservicepunt, nu onderdeel van ‘Sportief Capelle’, is er speciaal voor iedereen met vragen en ondersteuningsbehoefte op sportgebied.

Daarnaast ontwikkelt en coördineert het Sportservicepunt sportstimulerings- en sportkennismakingsprojecten.
Dit doet het Sportservicepunt in samenspraak met o.a. lokale sportaanbieders, het onderwijs, wijk-en buurtgroepen.

Eén van deze projecten is: Sportief de zomer in.
“een hele gezellige en enthousiaste groep senioren” Zo omschrijft medewerker sportstimulering Hilke van der Pols de eerste groep 55-plussers, die meedoet aan de Sportieve zomer 55+ georganiseerd door Sportief Capelle.

55+ kl

Badminton
In samenwerking met badmintonclub Schollevaar startte de Sportieve zomer 55+ met het badmintonsport op 7 juli 2010 in de Sporthal Schenkel in Capelle aan den IJssel.
Namens bc Schollevaar waren de badmintontrainers Zeth en Annis (ondergetekende) gekomen om de sporters te begeleiden.
Voor badmintonsport werden er 2 sessies gepland.
De meeste deelnemers kenden elkaar niet, maar het ijs was meteen bij de eerste les al gebroken. Omdat de sporters allemaal zo enthousiast zijn, plakken we er twee extra (3e en 4e ) lessen aan vast aldus Hilke.

Op dit moment is de Sportieve zomer 55+ in volle gang. En er staan nog tal van activiteiten gepland.
Er is nog plek bij Jeu de Boules (4 en 11 augustus) en Nordic Walking (18 en 25 augustus).
Beide van 10.30 – 11.30 uur . De activiteiten zijn bedoeld voor mensen van 55 jaar en ouder. Sportervaring is absoluut niet vereist.
Meer informatie en opgeven kan bij Sportief Capelle, telefoon: 010-2588787.
“Een sportieve zomer toegewenst”

Foto © PR Sportief Capelle

Naar Startpagina

4e Plus Wandel4Daagse Alkmaar 2010 – Foto impressie

4e Plus Wandel4Daagse Alkmaar was succesvol verlopen
De 4e editie van de Plus Wandel4Daagse Alkmaar is geëindigd in een groot feest op het Waagplein, midden in het centrum van Alkmaar.

7.248 Wandelaars en 41 Businessteams schreven zich in voor dit wandelevenement dat werd gehouden van 16 tot en met 19 juni 2010.

Op woensdag werd het eerste startschot gelost door Jaap Bont, gedeputeerde Recreatie en Toerisme van de Provincie Noord-Holland.
Op deze eerste dag gingen 7.089 wandelaars van start. Over vier dagen zijn er 131 wandelaars uitgevallen, voornamelijk bij de 15 en 25 km afstanden.

Uiteindelijk zijn er zaterdag 19 juni 6.958 wandelaars op het Waagplein gefinisht.

Bekijk hieronder de Foto’s
Dag 1  Duinen- en Strandroute
Dag 2  Schermerroute
Dag 3  Heilooër- en Beemsterroute
Dag 4  Geestmerambachtroute

Karakteristieke brug – Kippenbrug

Naar Startpagina

Nijmegen, 4 dagen lang het centrum van Internationale Wandelsport.

Eén keer per jaar, nu voor de 94ste keer, is Nijmegen het centrum van niet alleen Europa, maar van de hele wereld voor wat betreft het wandelsport.
Duizenden wandelaars uit verschillende landen reizen af naar Nijmegen om op dinsdag 20 juli 2010 te mogen starten aan ’s wereld grootste internationale wandelevenement.
De Nijmeegse wandel4-daagse, dit jaar van 20 tot en met 23 juli.

Hier klikken om alles over de Nijmeegse wandel4-daagse te lezen

Elk jaar neemt de belangstelling voor deze 4-Daagse sterk toe. Om alles in goede banen te leiden is de organisatie gedwongen elke keer weer nieuwe maatregelingen te nemen.

Maximale aantal deelnemers worden ingesteld. Bij de afstand met de grootste deelnemersaantal (40 km), starten de wandelaars op verschillende tijden.
De oude vertrouwde barcodekaart en controlekaart wordt vervangen door de barcodedrager – ‘polsbandje’.

Nieuw dit jaar
Nieuw dit jaar is de invoering van een gepersonaliseerde barcodedrager – polsbandje.
Alle deelnemers krijgen bij aanmelding een gepersonaliseerde barcodedrager – polsband uitgereikt. Met deze barcodedrager worden dagelijks de start, de finish maar ook de controle onderweg digitaal geregistreerd.

Op het eind van de dag moet iedere deelnemer zijn barcode laten scannen bij het registratiebureau.
Als blijkt dat alle benodigde scans (start en controle) aanwezig zijn, wordt de deelnemer als gefinisht geregistreerd.
Mocht er een scan ontbreken dan wordt de deelnemer als uitgevallen geregistreerd en kan de volgende dag niet starten.

Op de route wordt bij de controleposten met een scanner de barcode op de barcodedrager (polsband) gescand.

Een van de vele geslagen munten, die gewijd zijn aan de Vrede van Nijmegen

Nijmegen het centrum van Europa
Ooit was Nijmegen het centrum van Europa geweest.
1672 was een rampjaar: Franse troepen bezetten grote delen van oostelijk Nederland, waaronder ook Nijmegen. Het was oorlog. Twee jaar lang verbleven de Fransen in de stad. Daarna sleepte de oorlog zich elders nog een paar jaar voort, tot in 1676 de vredesonderhandelingen begonnen. Plaats van samenkomst was het centraal gelegen Nijmegen.

Vrede van Nijmegen
De Vrede van Nijmegen (1678-1679) maakte een einde aan een jarenlange strijd tussen de Republiek, Frankrijk, Spanje en hun bondgenoten.
Aanvankelijk stond de Republiek er in die strijd slecht voor. Maar de krijgskansen keerden toen de Franse koning Lodewijk XIV er niet in slaagde de Hollandse Waterlinie te doorbreken en admiraal Michiel de Ruyter de Franse bondgenoot Engeland wist te verslaan.
Toen de Engelse koning in februari 1674 vrede sloot met de Republiek, begreep Lodewijk dat zijn veroveringsplannen gefaald hadden.

Daarna begon het touwtrekken om de stad waar de vredesconferentie zou moeten plaatsvinden. Nadat Keulen niet veilig was gebleken en Londen, Breda en Kleef waren afgevallen, werd als compromis Nijmegen gekozen.

Medio 1676 arriveerden hier de vele vertegenwoordigers van de Keyzer, Koningen, republicquen, Princen en Potentaten. De Nijmegenaren keken hun ogen uit. Grote indruk maakte de pauselijke gezant die, gekleed in een purperen gewaad met diamanten borstkruis, in de stad arriveerde met drie door zes paarden getrokken rijtuigen en een stoet lakeien. Het volgende hoogtepunt was de komst van het Franse gezantschap.

De ambassadeurs droegen prachtige, zeer kostbare kostuums, zaten in schitterende, met zes paarden bespannen rijtuigen en hadden een gevolg van zestig zwaar beladen wagens. Verder arriveerden nog vijftig andere bemiddelaars met hun gezinnen en personeel.
Zij namen hun intrek in de deftigste huizen in de stad.

De Nederlandse ambassadeurs aan de Doddendaal, de Fransen aan de Burchtstraat, de Spanjaarden aan de Houtstraat, de Engelsen aan de Begijnenstraat en de Zweden aan de Lange Hezelstraat.
De stad moet in deze maanden een prachtig aanzien gehad hebben, doordat de gevels van de huizen waar de diplomaten logeerden versierd waren met vorstelijke wapenschilden en soms ook met het blazoen van de gezant.

Voordat er onderhandeld kon worden, moesten allerlei regels op het gebied van titels en aanspreekvormen worden vastgesteld. De rang van een betrokken diplomaat gaf namelijk aan op welke voet hij met zijn tegenstanders wenste te onderhandelen.
Daarna konden de besprekingen van start gaan, soms duurden ze nachtenlang, totdat op 11 augustus 1678 de vrede tussen de Republiek en Frankrijk getekend kon worden. In de volgende maanden volgden vredesverdragen tussen de andere landen.

Vele prenten, schilderijen en munten zijn aan de Vrede van Nijmegen gewijd, maar zij verwijzen amper naar de stad. Hooguit is op sommige schilderijen de Trêveszaal van het stadhuis te herkennen. Alleen op Nederlandse munten over deze vrede zijn de stad, het stadswapen of het silhouet van Nijmegen goed te zien.

Bronnen: Jac Geurts, De Vrede van Nijmegen. Voor even het centrum van Europa, in: Dolly Verhoeven (red.), De Canon van Nijmegen, Uitgeverij Vantilt (Nijmegen 2009)

Engelse militairen

Anno 2010, de Vrede van Nijmegen houdt nog steeds stand.
Tijdens de Nijmeegse wandel4-daagse zijn de vertegenwoordigers uit de betrokken landen: Republiek (Nederland), Frankrijk, Spanje en hun bondgenoten in grote getale aanwezig. Samen met de wandelaars uit andere landen zullen zij op 20 juli broederlijk starten aan de Internationale Nijmeegse Wandel4-Daagse.

Ook dit jaar doen we mee aan dit geweldig wandelfestijn. Voor mijn vrouw Ine, wordt het haar 14e keer en voor mij de 22ste.
Veel wandelplezier allemaal..

Naar Startpagina

Buitenspel staan ………

Door: Luci Schermers (Geestelijk verzorger IJsselland Ziekenhuis)

Voetbal. Op straat, in de winkels, op de TV en de radio, het is voetbal wat de klok slaat.
Of je er nu van houdt of niet: je kunt er niet om heen. Zelf heb ik weinig mee met deze tak van sport. Gelukkig hoor ik soms ook van anderen dat ze er weinig aan beleven. In deze weken vol oranje voel je je bijna geïsoleerd, buitenspel staan, omdat je niet enthousiast toetert en juicht als Nederland scoort.
Buitenspel staan, een voetbalterm. Van mijn gezin leer ik wat er mee wordt bedoeld: als je buitenspel staat, sta je achter de laatste verdediger, voordat de bal gespeeld is. Dat mag niet, want dan kun je zomaar naar de keeper toe. En dat is niet eerlijk.

Buitenspel staan. Dat gevoel kun je krijgen als je alleen bent, als je niet mee mag doen. Als zieke kun je het gevoel hebben buitenspel te staan: terwijl je in je bed ligt, gaat de buitenwereld gewoon verder en jij doet er niet meer aan mee.
Als oudere kun je het gevoel buitenspel te staan: op de digitale snelweg gaat alles zo snel, dat je het niet bij kunt houden. Wanneer je onder de armoedegrens moet leven kom je buitenspel te staan: sport voor de kinderen is te duur, een abonnement op een dagblad kun je niet betalen.

Buitenspel staan, niet meer mee kunnen doen. Ik moet denken aan het verhaal van de melaatse.
Hij staat letterlijk en figuurlijk buitenspel. Welke ziekte er precies wordt bedoeld met melaatsheid (huidvraat zegt de NBV) is niet duidelijk.
In het bijbelboek Leviticus wordt gedetailleerd beschreven hoe er gehandeld
moet worden met mensen die aan een huidziekte lijden. Het was de enige ziekte die verbanning uit de samenleving noodzakelijk maakte.
Wij kunnen dat nu onmenselijk noemen, maar in die tijd had men eigenlijk geen keus. Tot iedere prijs moest voorkomen worden dat andere mensen besmet zouden raken. Isolatie was de enige oplossing.

In het ziekenhuis kom ik mensen tegen die in quarantaine worden geplaatst vanwege
het noro-virus of de mrsa-bacterie. Als medewerker of familie moet je je verkleden: schort en mondkapje voor handschoenen aan, mutsje op. Maar je gaat wel naar binnen om het isolement even te doorbreken. Onlangs merkte ik nog wat isolatie kan doen met een mens: een man voelde zich zo opgesloten dat allerlei oorlogsherinneringen werden opgeroepen.
Een melaatse wordt buiten de samenleving geplaatst. Het zal je maar gebeuren! Leven
in niemandsland. Niemand die een arm om je heen slaat, niemand om een goed gesprek mee te voeren of om ruzie mee te maken. ln feite ben je alleen op de wereld. Je staat buitenspel en doet niet meer mee. Je mist je doel als mens.

Zo’n buitenstaander komt bij Jezus en schreeuwt om hulp, om genezing: “Als u wilt, kunt u mij rein maken”.

“Help me toch. Ik houd het zo niet meer uit!”

Ook hij staat ‘buitenspel’

De reactie van Jezus is ongewoon. Hij krijgt medelijden, is diep ontroerd, innerlijk geraakt. Geen medelijden van iemand zielig vinden, maar een van binnenuit meevoelen met de nood van de ander. En vanuit die bewogenheid doet Jezus waar de man het meest behoefte aan heeft: hij steekt zijn hand uit en raakt hem aan. Jezus maakt letterlijk contact met deze man en in hem met alle mensen die het gevoel hebben buitenspel te staan. Jezus haalt hem als het ware met zijn hand weer binnen: “Ik wil het, word rein”.

Merkwaardig genoeg staat hier geen woord over God. “Ik wil het!” zegt Jezus
en dat is kennelijk genoeg.
Waar mensen op elkaar betrokken zijn, waar mensen elkaar recht
doen, daar is God immers aanwezig? Daar hoeft Hij niet speciaal genoemd te worden.

In het ziekenhuis had ik contact met een niet-gelovige dame. We spraken elkaar een
paar maal intensief. Toen ik zei voor haar te zullen bidden, raakte ze ontroerd.
Ze kwam er later op terug: “Het was alsof een warme hand me aanraakte”. God is nauwelijks genoemd in onze gesprekken. Maar wat was Hij aanwezig!

Jezus kiest er voor dichtbij die mensen te staan die niet mee mogen of kunnen doen.
Hij raakt hen aan. Daarmee zijn niet opeens alle ziekten genezen en alle moeiten overwonnen. Maar we mogen wel tegen elkaar zeggen en elkaar laten merken dat Hij er zal zijn en samen met ons de pijn en eenzaamheid wil dragen.

Als een voetbalspeler geblesseerd is, kan hij even niet mee doen. Maar als hij goed wordt geholpen, maakt hij het elftal weer compleet.
Als u of jij het gevoel hebt buitenspel te staan, laat je aanraken! Want in het spel tussen God en mensen kan geen speler gemist worden.

Bron: KerkNieuws Capelle aan den IJssel.

Naar Startpagina

Tuan Papa

Een documentaire over onze verzwegen koloniale geschiedenis waarin verhalen van Nederlandse militairen en hun in 1950 achtergelaten kinderen in voormalig Nederlands-Indië zijn vastgelegd.

Donderdag 1 juli 2010 Nederland 2 – om 20.55 uur
Bekijk de uitzending op internet

In Tuan Papa, vrij vertaald ‘mijnheer de vader’, wordt een beeld geschetst van de Nederlandse militairen en de kinderen die zij verwekten bij Indonesische vrouwen tijdens de koloniale oorlog 1946-1949. Veteranen van boven de tachtig vertellen in alle openheid over hun oorlogsliefdes. De één beleefde twee genotvolle weken in ruil voor kleding en voedsel, een ander maakte na twee jaar romantiek zelfs al trouwplannen.

Soms kwam de militair tientallen jaren later pas achter het bestaan van een kind, terwijl een ander het kind nog in de armen had gewiegd. Maar voor de meesten geldt: zij repatrieerden naar Nederland en lieten hun meisjes en kinderen achter. Terug in Nederland stichtten zij nieuwe gezinnen en hielden het geheim hun leven lang voor zich.

De soldatenkinderen en hun moeders vertellen op hun beurt de andere kant van het verhaal.
Zo maken we kennis met Elly: zij bleef tot haar achttiende uitsluitend binnen de veilige grenzen van het weeshuis. Haar moeder durfde haar niet op te zoeken uit angst dat bekend werd dat zij een blank kind had. En Johnny vertelt dat zijn moeder zijn haren insmeerde met schoensmeer om hem donkerder te doen lijken, want blanke kinderen werden gezien als het kind van de vijand. De levensverhalen van de oorlogsliefdekinderen zijn uiteenlopend, maar de gelijkenis is onmiskenbaar: de afwezigheid van de onbekende Nederlandse militaire vader heeft hun levens getekend.

Voor de documentaire werden tientallen van de naar schatting duizenden oorlogsliefdekinderen gevonden en opgezocht in Nederland en Indonesië.
Tuan Papa is gebaseerd op de levensverhalen van oorlogsliefdekind een website met zoektochten, foto’s, documenten en films ontsloten in het kader van het project Erfgoed van de Oorlog. Nooit eerder is er aandacht besteed aan dit hoofdstuk van de postkoloniale geschiedenis. Met de gebruikelijke formule van Andere Tijden worden in de documentaire de intense en taboedoorbrekende verhalen tot leven gewekt met getuigenissen en archiefmateriaal.

Bron Andere Tijden

Naar Startpagina