Schoentjes zetten in de kolong*

Uit: Een noken vol herinneringen

De intocht van Sint Nicolaas en zijn Pieten is reeds wekenlang aangekondigd door de TV reclames, Reclamebladen zelfs billboards met de boodschap waar men Sinterklaas- en of Pietenpakken kan huren. Als ik dit allemaal zie, moet ik terugdenken naar mijn eerste kennismaking met Sint Nicolaas en zijn ‘knechten’.
Géén discussie over de Pieten of ze zwart, wit of anders gekleurd moeten zijn.
Géén voor- en anti zwarte Pieten demonstratie..enz..enz..

Dit is één van mijn vele herinneringen aan Merauke… dit stuk gaat over mijn eerste Sint Nicolaasfeest in Merauke. (*Kolong = ruimte onder het bed).

Met de komst van vele Nederlandse ambtenaren, leerkrachten halverwege de jaren 50 van de vorige eeuw in Merauke, voormalige Ned. Nw-Guinea, maken we kennis met de Nederlandse taal -gewoontes en -tradities.
Op onze basisschool, Openbare Lagere School B, wordt vanaf de 4e klas, Nederlandse taalles gegeven. We leren: ‘vaderlandse’- en oranjeliederen, die we tijdens de koninginnedag moeten zingen, natuurlijk ook het Wilhelmus.

Het St. Nicolaasfeest of het Sinterklaasfeest wordt op school geïntroduceerd. Meester Geertsema vertelt ons het verhaal over bisschop Nicolaas van Myra (ligt in Turkije).
Het is muisstil in de klas. Met open mond zitten we aandachtig naar deze legende te luisteren. Hij laat ons enkele prentbriefkaarten zien met St. Nicolaas erop. Zo kunnen we enige voorstelling maken hoe Sinterklaas eruit ziet.

En dan, dan breekt de lang verwachte dag aan: 5 december, het Sinterklaasfeest.
Langzaam glijdt de motorboot met Sinterklaas en zijn knechten erin, over het water van de Maro rivier de haven van Merauke binnen. De gasten uit het verre Spanje, inclusief de schimmel van de Sint, staan op het dek te trappelen om aan wal te gaan.
De kleine kade aan de Maro rivier is helemaal vol met vele opgewonden ouders en kinderen. De meesten zijn Nederlanders en of Nederlandssprekende ambtenaren, die thuis zijn met deze typische Nederlandse traditie. De rest van de Meraukese inwoners staan op een veilige afstand nieuwsgierig te kijken. “Wat is er nu aan de hand, wat gebeurt er hier allemaal ?”

Een blanke man met lange grijze haren snor en baard, gekleed in een lange ‘jurk’, met een staf in de hand zittend op een paard. En al die zwart geverfde mannen… uitgedost in een rare kleding. Voor de autochtone Meraukezen, een welkome afwisseling in hun eentonig dorpsleven.

Toen de motorboot is aangemeerd, gaat het gezant uit Spanje de kade op, terwijl ze enthousiast wordt toegezongen door de menigte: “Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht
Deze liederen klinken mij niet vreemd meer in mijn oren.

De vrouw met haar handen op haar rug was mijn moeder, een van de leerkrachten op onze school.

De Sint en zijn gevolg brengen eerst een bezoek aan de Europeese Lagere school, daarna is onze school aan de beurt.
Natuurlijk verwelkomen we de Sint met zijn liederen. We hebben immers wekenlang, na de schooltijd, geoefend om ze uit het hoofd te kunnen zingen.
“Ik kan je wel verzekeren, het is beslist niet gemakkelijk ! vooral omdat we de Nederlandse taal niet eens verstaan laat staan spreken.

De schimmel van de Sint wordt tijdelijk op het school-voetbalveldje, ‘geparkeerd’. De Sint, omringt door de leerkrachten en leerlingen, loopt naar de voor hem speciaal versierde stoel. De Pieten daarentegen hebben het heel erg druk met strooien van snoepgoed en aardnoten.
Wat een geweldige sfeer, overal blije kinderen en ouders.
“Het lijkt bijna op Koniginnedag, zelfs de meeste kantoren zijn vandaag dicht”.

We moeten allemaal op de grond zitten, voor de Sint . Zijn grote boek met een grote gouden kruis op de kaft, komt tevoorschijn. Hierin staan
de namen van niet alleen de ‘stoute’, maar ook de ‘brave’ kinderen.
De Sint bladert in zijn boek en spreek ons toe…. wat zijn wij toen erg verrast en geschrokken.
Hij had onze volle aandacht… want we konden hem heel goed verstaan. “De Sint spreekt Maleis !”.

Willekeurig noemt hij de naam op van een kind, die bij hem moet komen. Brave kinderen kregen een schouderklopje, de wat minder brave kinderen gesommeerd om beter hun best te doen.
Tot de laatste groep behoor ik.. ik moet de Sint beloven beter op te letten in de klas en mijn handschrift te verbeteren. Een 5 is het hoogste cijfer die ik voor schoonschrijven krijg. Tekenen en rekenen daarentegen ben ik wel goed in. Alle kinderen, die bij hem moeten komen, krijgen extra handvol snoepgoed toegestopt, ook de ‘stoute’ kinderen.
Met het liedje: Dag Sinterklaasje..daag..daag…zwarte Piet… zwaaien we Sint en Pieters weg.

Echt teruggaan naar Spanje doen ze nog niet .. want vanavond hebben ze nog een belangrijke missie te vervullen.
“Ze gaan, als het donker wordt, de huizen langs om kado’s te brengen” vertellen mijn moeder en zus mij. Ik moet daarom, zodra ik thuis kom, mijn (enige) schoen poetsen en voor mijn bed neerzetten. “Alleen bij gepoetste schoenen worden kado’s neergelegd” wordt mij op het hart gedrukt.
Daarmee ben ik nog niet klaar, ik moet ook mals gras en een emmer water voor de schimmel erbij doen.

Die avond kan ik door spanning en opwinding niet rustig slapen. Ik schrik een paar keren wakker en meen geluiden in huis te horen. Pratende mensen en gehinnikt van een paard…
Ik denk dat ik droom, maar ben heel erg moe om op te staan en slaap weer verder..

’s Morgens ben ik al heel vroeg op… Buiten begint het licht te worden. Een ochtendstraal probeert door een kiertje naar binnen te gluren. Ik wil opstaan als ik mijn moeder hoorde roepen: “ga nog even slapen het is nog veel te vroeg”
Nieuwsgierig naar de kado’s stap ik na een tijdje zachtjes toch maar uit bed. Zet mijn beide voeten tegelijk op de grond….. en voel zacht en vochtig aan onder mijn blote voeten en tussen de tenen …. glij uit en val op de grond…
Door het gebonk rent mijn moeder de kamer binnen, doet het raam open…. het vrolijke ochtendlicht straalt naar binnen…
En nu zie ik het pas wat er gebeurd is….. ik, ik had op een hoop paardenpoep gestapt!.
De Sint en zijn schimmel waren hier echt binnen geweest !”

Naar Startpagina

Film Denias nu te zien op Youtube

Producer Ari Sihasale
Producer Ari Sihasale,wint met zijn film Denias, singing on the cloud (Denias, senandung di atas awan) een prijs als de Best Children’s Feature Film tijdens The Asia Pacific Screen Award 2007.

Acteur, musicus en producer van Molukse komaf: Juharson Estrella Sihasale, beter bekent als Ari of Ale Sihasale is geboren in Tembagapura, Papua op 5 oktober 1973.
Samen met zijn echtgenote Nia Zulkarnaen hebben zij een filmproductiebedrijf Alenia Production.
In 2009 produceerde Ari Sihasale de 1e badminton-film ter wereld: Bulutangkis “King”.

Denias, senandung di atas awan (Denias, zingt op de wolk)
Denias komt van het dorpje Aroanop, op Jayawijaya berg in West Papua.
Een arm dorpsjongetje in Papua, met een droom om een beter onderwijs te krijgen door naar school te gaan. Hij reist dagenlang over de velden, bergen en rivieren om naar een school te gaan in de dichtstbijzijnde stad.
Maar als hij daar is, wordt hij geconfronteerd met discriminatie, omdat hij van lage komaf is. Los van alle ontberingen die hij ondervindt, geeft Denias niet op en met de hulp van twee vrienden, vindt hij de kracht om zijn droom te verwezenlijken. De rol van Denias wordt gespeeld door Albert Fakdawer.

Via deze LINK komt u in Youtube.com, waar u de film kunt bekijken.
De film is helaas niet ondertiteld.

Naar Startpagina