Dschungelkind (Dochter van de jungle) verfimd

“Als een verloren ziel dwaal ik rond, altijd op zoek naar innerlijke vrede en naar een antwoord op de vraag waar ik thuishoor.
En hier, in mijn vaderland, zal ik die vrede vinden. Want ik ben geen Duitse. Mijn huid is blank en mijn ogen zijn blauw, maar ik heb een hart van een Papoea.

Ik bracht mijn kinderjaren en een groot deel van mijn jeugd door in het afgelegen Verloren Dal (Centraal West Papoea – Voormalig Ned. Nw-Guinea) , midden in het gebied van de Fayu.
Ik heb nog altijd heimwee naar de jungle van West Papoea, hoewel ik ondertussen vele jaren in de westerse beschaving heb doorgebracht.
Het is mijn diepste wens eindelijk naar huis te keren.

Ik ben Sabine Kuegler. Geboren in Nepal en groeide op in de jungle van West Papoea. Op mijn 17e verhuisde ik naar Zwitserland. Studeerde economie en heb een eigen mediabedrijf. Met mijn vier kinderen woon ik nu in de buurt van München”.

Sabines eerste boek: Dschungelkind (Dochter van de jungle), verscheen op 1 mei 2006, werd een internationale bestseller werd. (ISBN 978 90 5831 431 4)
Het boek, dat over haar jeugd gaat, is verfilmd en beleeft op 18 februari 2010 zijn Duitse première.

Hier klikken om de film Dschungelkind (Jungle Child / The Fayu Tribe) te bekijken.

Het boek is in meer dan 34 landen uitgebracht, waaronder Tsjechië, Rusland, IJsland, Turkije, Indonesië, China en Taiwan.
Haar tweede boek Ruf des Dschungels (Terug naar de jungle) uit 2007 is in zeven landen verschenen, te weten Duitsland Nederland, Finland, Italië, Polen, Tsjechië en Slowakije. Inmiddels heeft Sabine in 2009 een derde boek Jägerin en Gejagte en het luisterboek voor kinderen Die Abenteuer der Dschungelkids gepubliceerd.

Het huis van familie Kuegler in de jungle – foto Sabine Kuegler

Wat onvoorstelbaar lijkt, heeft de nu 38 jaar oude Sabine Kuegler meegemaakt. Als ze in 1989 in Zwitserland aankomt, moet ze alles opnieuw leren. Hoe je boodschappen doet, hoe je mensen begroet, hoe je de straat oversteekt.
Tot haar zeventiende kende ze geen auto’s, televisie of winkels. Ze speelde niet met poppen, maar zwom met krokodillen in de rivier. Voor het kleine, blonde meisje was de jungle één grote speeltuin.
Ze leerde jagen, klimmen en at insecten en geroosterde vleermuisvleugels. Ze leerde hoe meedogenloos de natuur kan zijn, maar ze zag ook de wreedheid van de Fayu, een voormalige kannibalenstam. Daar werd elk misdrijf met de dood bestraft.
Na velen jaren in Europa is haar ziel nog steeds gevangen tussen twee culturen. De heimwee is nog steeds aanwezig en ook op de filmset in Maleisië keert de vraag terug: Waar hoor ik bij? Wie ben ik eigenlijk Fayu of Europees? Sabine antwoordt resoluut: Tussen de Papua’s voel ik me nog steeds thuis.

Na de kritiek van mensenrechten-organisaties op de romantische verheerlijking van het leven in de jungle in haar eerste boek ziet ze het nu haar roeping om zich in te zetten voor mens en natuur in Papua, met name voor het behoud van de traditionele culturen van de inheemse Papua-volken. Zij werkt nauw samen met de christelijke hulporganisatie World Vision en de milieu-organisatie Oro Verde.
De film Dschungelkind wordt in eerste instantie alleen in bioscopen in Duitssprekende landen vertoond. Het is (nog) niet bekend of de film ook buiten Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk zal worden uitgebracht.

Naar Startpagina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s