Het houten huis van David en Paula Ben Gurion

Toen in 1948 de staat Israël werd opgericht, werd David Ben Gurion de eerste minister-president. In 1953 trad hij uit de regering en vestigde hij zich in de Negev woestijn, die toen..nog vrijwel onbevolkt was.
Hij-werd lid-van de jonge kibboets Sdeh- Boker.
Al sinds de jaren dertig hield Ben Gurion het volk voor, dat het voor Israël van levensbelang was, zowel voor de veiligheid als voor de economie, de Negev te bevolken en te ontwikkelen.

Na zijn overlijden in 1973 werd besloten zijn eenvoudig huis in stand te houden als museum en als gedenkplaats, en als tastbaar bewijs van zijn visie op de Negev.
In overeenstemming met Ben Gurion’s testament, werd het huis geheel in de oorspronkelijke staat gelaten: meubels, boeken en zelfs kleren bleven op hun plaats.
De ingang is via de veranda, waarop Ben Gurion soms zijn gasten ontving. Vandaar komt men in de woonkamer, waarin zich veel souvenirs, illustraties en cadeautjes uit de hele wereld bevinden.

Links bevinden zich de gescheiden slaapkamers van David en Paula Ben Gurion.
David sliep gemiddeld 3 uur, wat voor Paula niet genoeg was. Het grootste deel van de nacht bracht Ben Gurion lezend door, van daar de stapel boeken-naast zijn bed.
De enige versiering in Ben Gurion’s slaapkamer is een foto van Mahatma Gandhi.

Tussen de twee slaapkamers ligt de keuken van Paula, die was voorzien van alle moderne gemakken.
De meest opvallende en indrukwekkende kamer is Ben Gurion’s werkkamer, waarvan alle muren verborgen zijn achter 5000 boeken in verschillende talen.
De onderwerpen zijn hoofdzakelijk Jodendom, filosofie, geschiedenis, en geografie.


Het houten huis van David en Paula Ben Gurion

Ben Gurion koesterde een diepe interesse in de Bijbel. Aan de oostkant van de kamer staat op de bovenste plank een buste van Mozes en daaronder een voorstelling van Ezekiel’s Verdroogde beenderen.
Ben Gurion besloot zelf om zich in de Negev te vestigen. Hij vertelde: “Eind 1953 was ik eens op de terugweg van Eilat naar Jeruzalem toen ik plotseling een paar tenten en een groep jonge mensen zag waar nu Sdeh Boker is.

Ik stapte uit de auto. Ze vertelden mij, dat ze in de Onafhankelijkheids-oorlog (1948) in het gebied hadden gevochten en dat 2000 jaar geleden op dezelfde plek mensen hadden gewoond. Ze wilden er opnieuw een dorp bouwen.
Dat raakte me diep, want ik wist hoe moeilijk het zou zijn: alles vanaf de grond opbouwen en ook nog op zouthoudende grond, zodat landbouw moeilijk zou zijn. Zonder het hen te zeggen besloot ik ter plekke dat ik me voor een of twee jaar bij hen zou voegen, want dat was altijd het ideaal geweest dat me naar dit land trok: eigenhandig opnieuw beginnen…”

Hierna schreef Ben Gurion een brief naar kibboets Sdeh Boker: “Nooit ben ik jaloers geweest op iemand of op een groep.
Niet om bezittingen en niet om titels, maar tijdens mijn ontmoeting met jullie had ik de grootste moeite mijn jaloezie te onderdrukken. “Waarom had ik niet het geluk aan zo’n daad deel te nemen?”
Een half jaar later voegde Ben Gurion zich bij kibboets Sdeh Boker.


Ben Gurion’s werkkamer

Naar Startpagina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s