2e Pelgrimstocht in Israël 2010 – 10

Dag 9. 11 mei 2010 – Een dag in de Negev woestijnKibboets Sdeh BokerEin Evdat.
Gisteren, tegen de avond, kwamen we na een bezoek aan Elah vallei in de Negev Camel Ranch in Dimona aan.
In 1986 begon men met deze Camel Ranch, die op de Noordelijke wierookroute ligt, vlakbij de oude stad Nabatese Kurnub-Mamshit.
De kamelen worden hier verzorgd en getraind tot rijkamelen. Hier vandaan kan men kamelentochten in de Neghev-woestijn maken van 1 uur tot maximaal 2 dagen.

Toen we gisteren de ranch naderden, zagen we dat er iets aan de hand moest zijn. De lucht was niet zo helder, zoals het in de woestijn meestal hoort te zijn.
De bus reed stofwolk tegemoet, dat gaf aan dat er zandstorm was. Gelukkig, toen we bij de Camel Ranch aan kwamen, was storm nagenoeg voorbij.

Het diner op de Ranch was ondanks basic en vegetarisch best lekker. Na het diner gingen we samen om het kampvuur zitten en zingen kampvuurliederen. Ter plekke verzon en vertelde René zijn verhalen. Hij ontpopte zich als een echte verhalen verteller. Iedereen hing aan zijn lippen en genoot ervan. Na een uurtje was het mooi geweest voor vandaag.
In één van de 7 houten cabins sliep ik samen met nog andere 3 mannen. Na zo’n lange vermoeide dag was het niet moeilijk om in slaap te vallen.

Negev Camel Ranch

Opkomende zon spotten.
Om 04.30 uur werden we gewekt, tijdens het diner hadden we afgesproken om de opkomende zon te spotten.
Snel in de kleren gestoken, ons verzamelen en samen de rotsachtige heuvel op. Het was nog donker, we moesten heel goed uitkijken, waar we onze voeten neerzetten. Het begon langzaam lichter te worden. Toen we de top bereikten, konden we de lichten van het vrachtverkeer zien, die op de weg waren naar Eilat (het uiterst zuidelijk punt van Israël). Enkele kilometers van de weg vandaan loopt de grens met Jordanië, parallel aan de deze weg.
We waren erg benieuwd hoe mooi het opkomende zon zou zijn. Het werd hoe langer hoe lichter…geduldig zaten we op de rotsblokken kijkend naar de oostelijke richting. De lucht was niet helder zoals we verwachtten…het was heiig. Het droge woestijnlandschap was bedekt door blauwachtige sluier geen zonsopkomst zoals we verwachtten.
Lichtelijk teleurgesteld liepen we terug naar onze cabins om ons klaar te maken voor het ontbijt.

We werden zelf gespot.
Enkelen van ons bleven op de top van de heuvel nog zitten, toen ze plotseling verrast werden door 2 militairen in speciale heuvel-terreinwagen.
Met machinegeweren in de hand kwamen ze aan en wilden alles weten over waar onze medereizigers vandaan komen en wat ze hier doen.
De communicatie ging wat moeizaam, omdat deze 2 militairen geen Engels spreken. Enkele minuten later reden 3 militaire auto’s het terrein van de Camel Ranch binnen. 5 militairen in verschillende uniformen stapten uit hun auto’s en gingen hun verhaal halen bij de Ranch-beheerder.
Pas nadat de beheerder alles uitlegde gingen ze weg.
Achteraf bleek, dat wij zelf, vanuit een zeppelin, die in de lucht langs de grens zweefde gespot waren….. en dat gaf ons toch een veilig gevoel.

Na het ontbijt maakten we een kameeltocht van 1 uur door de Negev-woestijn.
We reden een heel klein stukje over de wierookroute. Zo konden we héél, héél klein beetje ervaren, wat de Israëlieten voelden, in die 40 jarenlange trektocht in de woestijn van Egypte naar het Beloofde land, in de hitte, stofwolken, heen en weer geschud te worden.

In de kibboets Sdeh Boker

Kibboets Sdeh Boker.
Onderweg naar het natuurreservaat Ein Avdat, stopten we bij de Kibboets Sdeh Boker. Deze kibboets is een ‘must’ omdat hier het houten huis van David en Paula Ben Gurion staat, waarin ze hun laatste levensjaren hadden doorgebracht.

David Ben Gurion vertelde waarom hij besloot om in deze kibboets te wonen: “Eind 1953 was ik eens op de terugweg van Eilat naar Jeruzalem toen ik plotseling een paar tenten en een groep jonge mensen zag waar nu Sdeh Boker is.
Ik stapte uit de auto. Ze vertelden mij, dat ze in de Onafhankelijkheids-oorlog (1948) in het gebied hadden gevochten en dat 2000 jaar geleden op dezelfde plek mensen hadden gewoond. Ze wilden er opnieuw een dorp bouwen. Dat raakte me diep, want ik wist hoe moeilijk het zou zijn: alles vanaf de grond opbouwen en ook nog op zouthoudende grond, zodat landbouw moeilijk zou ziin. Zonder het hen te zeggen besloot ik ter plekke dat ik me voor een of twee jaar bij hen zou voegen, want dat was altijd het ideaal geweest dat me naar dit land trok: eigenhandig opnieuw beginnen…”

In 1968 overleed Paula, en werd begraven op een plek die David Ben Gurion had uitgekozen.
In 1970, 84 jaar oud nam hij afscheid van de politiek. Op 1 december 1973 stierf David Ben Gurion en werd naast zijn vrouw begraven.
De graven van David en Paula Ben Gurion liggen op de top van een heuvel met hele mooie woestijnuitzicht over de diepe vallei van waddi Zin.

Hier klikken om te lezen over: David Ben Gurion en Het houten huis van David en Paula Ben Gurion.

Ein Avdat.
Ongeveeer 8 km ten zuiden van Sdeh Boker ligt het Ein Avdat Nationale Park . De oase Ein Avdat ligt aan beide kanten van het Nahal Zin ravijn.
De bergen liggen ongeveer 400-600 meter boven zeespiegel. Men schat dat de kloof in zijn huidige vorm ongeveer 45.000 jaar geleden is ontstaan, door natuurlijke erosie van water.
Ein Avdat ligt aan de voet van de 15 meter waterval.
Hier wandelden we in de kloof genietend van de rust en de bijzondere natuur.

Foto’s © Ahiolo
Negev Camel Ranch 1
Negev Camel Ranch 2
Het houten huis van David en Paula Ben Gurion en de graven van David en Paula Ben Gurion
National Park Ein Avdat en Leonardo City Tower Hotel in Tel Aviv

Naar startpagina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s