Het verleden beleven 2.2 (terug in Merauke na 52 jaar)

IMG_1514 a klNa een geweldige ontmoetingen (reünie) in Jayapura, waren we (Ineke en ik) naar Merauke gegaan. Het was een bliksembezoek van 3 dagen en nachten.
Ineke was geboren in deze hoofdstad van de Zuidelijke Provincie van Papua, waar ik mijn jeugdjaren had doorgebracht. Hier in Merauke willen we ons verleden beleven.

In Muli …amatoo kunt u lezen hoe moeilijk het voor mij was om afscheid van Muli te nemen. Het woord amatoo is een Ambonees woord voor o.a. vaarwel en tot ziens, is voor mij werkelijkheid geworden.  Ik ben weer terug in Muli ….. na 52 jaren.

Enkele, voor mij heel belangrijke plekken willen we proberen terug te vinden. Het zal zeker niet meevallen omdat vele herkenningspunten voor mij er niet meer zijn.
De sjabloon van de ‘oude’ Muli en omgeving, die in mijn herinneringen is, liet ik los op de huidige. Gelukkig zijn er nog enige herkenbare aanknopingspunten, waardoor het zoektocht meevalt.


Als we het land kunnen vinden waar onze 2 huizen toen op stonden, kan ik vandaar uit mijn herinneringen-sjabloon op los laten.
Van bekenden hoor ik dat op ‘ons’ land men bezig is met een groot bouwproject.
Naar schatting is de afstand van Swiss Belhotel (in Bambu Pemali) naar ons huis ongeveer 2 km.

Wandelen door Merauke is een groot verschil met wandelen in Jayapura en Kuta.
Langs de hoofdweg van Merauke, Jalan Raya Mandala (vroeger: Mopahweg) zijn trottoirs aangelegd voor de wandelaars. De trottoirs zijn mooi, zonder gaten en opstakels, je hoeft niet bang voor te zijn dat je in de open riool valt. Het is ook minder druk dan de bovengenoemde plaatsen.

‘Ons land’ en ontmoeting met tante Unawekla
Na een kwartier lopen zien we aan de linkerkant van de weg een groot terrein, met zinken platen omheind, daarachter zien we een groot bouwwerk staan.
De eerste mall van Merauke wordt hier gebouwd.
Dit moet ‘ons’ land zijn. Natuurlijk weet ik het zeker….. toch , toch willen we graag hierin bevestigd worden.


Tante Unawekla met haar klein- en achterkleindochter

We staan aan de overkant van de weg ….. willen naar een winkeltje lopen om e.e.a. te vragen, als Ineke in een gangetje een oud vrouwtje ziet. Ze is bezig sago-meel te drogen.
Alleen iemand van zo’n leeftijd, die altijd hier heeft gewoond kan ons die bevestiging geven.
We lopen naar haar toe, begroeten haar en vragen haar of we haar e.e.a. kan vragen over het land aan de overkant van de weg.
Helaas verstaat ze ons niet zo goed. Haar kleindochter die op de veranda zit en een kindje in haar arm draagt zegt: “Om, nene su tuli, om bicara keras sedikit”” (oom, oma is een beetje doof, wilt u wat harder praten).
Samen met haar en haar kleinkind komen we tot  een geweldig gesprek. Ze vertelt dat het land door een rijke Chinees is gekocht. Het land was van haar man Jonathan Unawekla geweest.
Al pratende komen de herinneringen bij haar terug.
En opeens zegt ze: “”Yang pertama beli tanah ini, itu bapa Lekransy, beta pung laki yang jual buat bapa Lekransy””. (Die het eerst het land kocht, was bapa Lekransy, mijn man had het land aan hem verkocht). Dit is de bevestiging die ik wil horen …waauw.

Als ik zeg dat ik een zoon ben van bapa Lekransy, kijkt ze heel blij en met veel bewondering naar mij en zegt dat zij geweldig vindt dat ik na zo’n lange tijd terug kom om naar het land te zoeken in Muli.
Ze kent ons, immers ze waren allemaal gemeenteleden van de Molukse Protestantse Kerk (MPK) in Muli, de kerk waarvoor mijn vader als predikant werkte.
Ze weet nog te vertellen dat toen mijn vader naar Nederland vertrok, hij het land aan de zorg van bung Menase (ouderling) achterliet enz…


“Ons land”

Een bijzondere ontmoeting
Op circa 300 meter van ons huis vandaan, aan de rechterkant van de weg, woonde familie Futunanembun. Een van kinderen Futunanembun, Vitalis, zat bij mij in de klas , vanaf de Lagere School tot en met de 1 jarige MULO in Merauke.

Als we langs lopen zien we een wat ‘oude’ huis, dat in typisch Indonesische bonte kleur is geverfd.
“Volgens mij moet hier het huis van Vitalis zijn” zeg ik tegen Ineke. “Om zeker van te zijn, denk ik dat we maar moeten vragen”.
Ik klop op de deur, de hond achter in de tuin begint te blaffen. Na een tijdje beweegt de gordijn aan de binnenkant.
Langzaam gaat de deur open en uit eindelijk stapt een man van mijn leeftijd naar buiten. Hij kijkt een beetje nieuwsgierig naar deze twee onbekende mensen.
Ik zeg dat ik op zoek ben naar bapa Vitalis…. Hij kijkt me aan en zegt: ““ik ben bapa Vitalis””, waarop ik gelijk antwoord: ““ik ben Annis,… Annis Lekransy””.

Ik weet niet meer precies wat er dan gebeurt… ik denk dat we elkaar omhelzen van blijdschap…na 53 jaren je ‘oude’ klasgenoot ontmoeten.
De gesprekken daarna lijken voor mij alsof ik nooit weg was geweest van Merauke.
Wat een ontmoeting….


Samen met mijn oude kameraad Vitalis

Molukse Protestantse Kerk (MPK) in Muli
De Molukse Protestantse Kerk (MPK) in Muli, de kerk waarvoor mijn vader als predikant werkte, werd van maandag tot en met zaterdag gebruikt voor de 3 klassige Christelijke Dorpsschool.
In de Dorpsscholen werden onderwijs gegeven tot en met 1e 3 klassen van de basisschool, daarna kan je naar de vervolgschool voor de klassen 4 tot en met 6, of naar de reguliere basisschool. In deze dorpsschool in Muli was mijn vader ook onderwijzer samen met een ‘hulponderwijzer.

Het kerkgebouw stond 50 meter van de weg vandaan. Het is niet zo moeilijk het plekje terug te vinden. Men vertelt me dat de kerk nu een basisschool is geworden.
Het oude kerk van zinken platen zie ik nergens staan.
Op de fundering van de kerk stond is nu een school gebouwd.
De onderwijzeres heeft ons dat bevestigd en was blij met ons bezoek. Met een groepsfoto van haar met de kinderen besluiten we ons bezoek aan de ‘kerk’ van toen, voor zover wat over is gebleven. De sporen van mijn vader is hier niet vergeten….

Het graf van mijn broer Piet
‘Pieter Daniël Lekransy’ nauwelijks meer te lezen op zijn grafsteen.
We hebben zijn graf gevonden, het staat dichterbij de straat dan vroeger was. Dat komt omdat in de afgelopen jaren de straat breder is geworden. De graven, die dichtbij de straat stonden moesten wijken voor het verkeer.

Het is zo lang geleden, dat hij niet meer bij ons is. Piet was 16 jaar toen hij in maart 1951 stierf. Ik was pas 7 jaar, ik kan wel herinneren dat bij de begrafenis ons huis, de grote tuin vol was met mensen. Van overal kwamen ze, kinderen van Nederlandse- als de Maleise Lagere scholen en hun ouders uit Merauke. (De Nederlandse-  Maleise Lagere school, de Dorpsschool Muli en enkele kantoren waren op deze dag dicht ). Kinderen uit Muli, Spadem en Mopah, kinderen die bij mijn vader op school zaten, hun ouders en zijn gemeenteleden.… Wat een medeleven en liefde hadden we ervaren,… ik beleefde dit alles alsof het een droom was.

Hoe ik toen voelde weet ik het nog steeds niet. Nu 61 jaar later ervaar ik het verleden opnieuw… echter emotioneler. De tranen rollen over mijn wangen. Ik kan het niet bedwingen,,,, en dat doe ik het ook niet….
Vele dingen begrijp ik nu nog steeds niet. Hoe mijn ouders uit deze verschrikkelijke situatie waren uitgekomen, kan ik met zekerheid toeschrijven aan hun vast geloof in de Schepper.
Stil, gedachteloos, sta ik met betraande ogen naar het verwaarloosd graf te staren .…
‘Pieter Daniël Lekransy’ …. nauwelijks meer te lezen op zijn grafsteen.
“”Een mens is pas echt vergeten, als zijn naam vergeten is”.”

Dankbaar dat ik samen met Ineke een klein stukje uit ons verleden mogen beleven.

Foto’s © Ahiolo
MAROKE Album 2

Naar Startpagina

5 Reacties op “Het verleden beleven 2.2 (terug in Merauke na 52 jaar)

  1. Een mooi ontroerend verhaal Annis. Een heel andere benadering voor ons uit Java. Dankje, ik kom wel vaker langs, ik heb ervan genoten, groetjes, Yolande.

  2. Annis, Nu pas heb ik bovenstaand relaas van je gelezen. Je bent op de grond geweest, waar je jaren lang je jeugd hebt doorgebracht. Vitalis heb je ontmoet, zijn nicht hier in Nederland zal verheugd zijn de foto te zien.
    Wat ik nog mooier vind is de foto van bu Piet; zijn gezicht was zoals ik hem nu nog herinner en zoals ik hem toen kende. Zoals ook de tekst en de melodie van Psalm 23:1, dat toen in de uitvaartdienst werd gezongen (ik was toen pas 5 jr.).
    Dank Annis, Chris.

    • Selamat pagi nyong Chris,
      bedankt voor je bezoek en reactie in Ahiolo. Het is voor ons een onvergetelijke terugkomst. Achteraf bleek dat we te kort in Merauke waren gebleven. Bedankt voor je herinneringen aan Piet. Dat je nog weet, dat bij de uitvaartdienst Psalm 23:1 gezongen werd, waaauu bedankt hiervoor. Ik moet nog de groeten doen van Marsidi en Vitalis…. Chris tot schrijfs of tot ziens en groetjes thuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s