Weerzien met Hollandia (Jayapura) na 50 jaar (3.3).

Papua kl

Hollandia 14 juni tot en met 20 juni 2013

Ritje met de angkot naar het Centrum van Jayapura (Hollandia Haven)
Nadat we onze slaap hadden ingehaald, gingen we naar de Jayapuracentrum (-Haven).
We namen de lokale ‘taxi’ wat ook angkot (angkatan kota=stadsvervoer) genoemd wordt.  Mini-bussen die overal passagiers oppikken en naar hun plaats van bestemming rijden. De taxi’s  hebben hun vaste route, te herkennen aan het nummer / letter of soms nummer en letter.
Deze mini-bussen, kunnen soms erg vol zijn, want het is natuurlijk voor de chauffeur belangrijk om zoveel mogelijk passagiers mee te nemen….voor IDR 2000,=  (€ 0,18) mag je de hele route mee.
Van ons hotel reed de taxi door, voor mij onbekende Entrop naar Hamadi.
Hier in Hamadi stond vroeger een Zeevaartschool, op deze school zaten veel jongens uit Merauke. De taxi stopte regelmatig om passagiers te laten in- en uitstappen. We reden de stijle weg omhoog en dan keek je naar beneden…..dan is het een waaauw

Hollandia Haven – Oranjelaan
Een waaauw…. vanaf deze berghelling hadden we een prachtig uitzicht over de blauwe Humboltbaai en de natuurlijke haven van Jayapura. De blauwe Humboltbaai is omringd door alsof uit het water gerezen heuvels, die de namen Dok 1 tot en met Dok 9 dragen. Op Dok 5 staat onze ‘oude Mulo school’.

IMG_1207 kl

De haven van Jayapura

Aan de kade lag een lijnvaartboot van Pelni, die maar net de haven binnenvoer. Het was een drukte van jewelste. Mensen die met koffers en dozen probeerden de haven te verlaten. De weg voor de in- en uitgang van de haven werd letterlijk geblokkeerd door het stilstaand verkeer en door de massa mensen.
Onze angkot kon daarom niet verder rijden, hoe vreemd het ook klonk, we zaten vast in een file. Zo erg vond ik het helemaal niet …. ik genoot van het mooie uitzicht en van alles wat er in en rondom de haven gebeurde.
Als ik de drukte om me heen weg denk, zag ik hier de Hollandia Haven, die in mijn herinnering was…. waauw…. ’t was toch een weerzien !

Voor het Humbolt Bay hotel dat schuin tegenover de haven staat, stapten we uit en gingen verder te voet naar het centrum van Jayapura.
Toko Makassar en het postkantoor, aan de mooie blauwe Humboltbaai, staan nog steeds.
Op het pleintje voor toko Makassar werd volop handel gedreven, zoals men 50 jaar geleden toen ook deed. Van alles kon men hier kopen, van zelfgemaakte kettingen, vcd’s tot en met allerlei soorten groenten, fruit en zelfs ikan bakkar (geroosterde vissen).

Kayu Pulau
Keek ik langs de kade de baai in zag ik 2 rustieke eilanden Kayu Pulau en Pulau Babi.
Tot mijn grote verassing zag ik bovenuit de paalwoningen, die om het eiland Kayu Pulau staan, een driekleurige rood-wit-blauwe vlag in de wind wapperen.
Zo’n verassing was het eigenlijk ook niet, omdat Nic Jouwe, de naar Nederland uitgeweken Papua leider enkele jaren geleden van de Indonesische regering toestemming had gekregen om zijn herfstjaren op zijn eiland te mogen wonen.
Nic Jouwe was ondoafo (vrij vertaald stamhoofd) van Kayu Pulau.
Natuurlijk moest hij daarvoor afstand nemen van zijn politieke activiteiten.
En de Nederlandse vlag op dit eiland….. wordt oogluikend getolereerd.

IMG_1214 kl

Nederlandse vlag op dit eiland…

Kayu Pulau…. ja dan moet ik terugdenken aan vriend Chris. Toen Chris van Merauke naar Hollandia kwam om ook op de Mulo te gaan, had hij een tijdje op dit eiland gewoond.
Kunt U dat voorstellen? “Elke ochtend roeien met zijn prauw naar de kade om daar de bus te nemen naar Dok 5 en terug!” Dat verdient mijn respect…

Oranjelaan… nu Jl. Ahmad Yani
We liepen de bekende oude ‘Oranjelaan’ op, nu Jl. Ahmad Yani.
Natuurlijk heb ik hier ook mijn herinneringen, het busstation waar we vaak moesten overstappen. Schuin tegenover het busstation waren de volleybal-velden, waar we met ons school-volleybalteam Rapido 2 wedstrijden speelden tegen teams van andere scholen….
De Omlo tegenover Nieuw-Guinea Raadsgebouw, waar we milkshake of ijs haalden..
Al deze herinneringen en nog veel meer kwamen nu spontaan naar boven borrelen.

De straat was voor mij nog herkenbaar, sommige gebouwen van 50 jaar geleden staan er nog o.a. het Nieuw-Guinea Raadsgebouw aan de Jl. Irian. Het gebouw had een creatief schilderwerk ondergaan en wordt nu gebruikt als Dewan kesenian Tanah Papua (The Papua Art Council).

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Monumment ter herinnering aan de Zes generaals en één andere hoge officier,die nabij Lubang Buaya op gruwelijke wijze zijn gemarteld en gedood, en daar in een waterput gegooid.

General Ahmad Yani
Op het plein daar tegenover staat een monument ter ere van General Ahmad Yani.
Voor zijn ‘heldendaden’ tijdens de Nw-Guinea kwestie ontving Ahmad Yani de onderscheiding: Satyalancana Irian Barat (Trikora).
Echter, Ahmad Yani behoorde tot de 6 generaals die nabij Lubang Buaya op gruwelijke wijze gemarteld en gedood, en daar in een waterput gegooid werd, tijdens de couppoging ‘30 september-beweging’.  Lees meer hierover – Lubang Buaya.

Terug naar onze wandeling, we liepen in de richting Kloofkamp. Het was al tegen de avond en het werd drukker en gezellig op straat… Mensen, die met elkaar stonden te chillen, windowshopping…. Oranjelaan leeft…

Wij kregen langzamerhand trek en gingen snel op zoek naar een eetgelegenheid. Lopen op de trottoirs vraagt enige concentratie, we moesten goed opletten waar we onze voeten neerzetten. De trottoirs zaten veel gaten en losliggende stenen. Als je niet goed oplet…..liep je de kans om in een open riool te vallen.
Sommige gebouwen van toen verkeerden in een zeer slechte staat doordat er nauwelijks of geen onderhoud werd gedaan. Een onafgemaakte bouwwerk aan de Oranjelaan, wat in brand had gestaan, ziet er als een ruine uit.

Op betelnoten (pinang) kauwen
Nieuwe straatbeeld naast de vele ‘Papuase ‘hang-jongeren’, is de Papuase pinang (betelnoten)verkopers voor de winkels. Op pinang kauwende mannen en vrouwen (makan pinang) behoren ook tot dit straatbeeld.
Makan pinang is een populair tijdverdrijf voor Papua’s, voor zowel jong als oud.  De noot heeft namelijk een licht hallucinerende werking.

IMG_1034 kl

Papuase pinang (betelnoten)verkoopster

Manier van ‘makan pinang’:
De noten worden in kleine brokjes gesneden en verpakt in een blad van de betelpeperstruik, gekauwd samen met betelfruit en ongebluste kalk. Voor het kauwen wordt de betelnoot met de tanden geschild en daarna het vruchtvlees gedoopt in de kalk. De kalk wordt toegevoegd omdat daarmee de euforische werking wordt versterkt.

Papua’s houden de betelnoot in hoog aanzien. Overal in de steden wordt pinang gekauwd. Bijna iedereen doet het: ambtenaren, studenten en zelfs gezondheidswerkers.

Ze kauwen ook tijdens traditionele ceremonies zoals Sentani Lake Festival.
De noten worden aan de gasten uitgedeeld als een teken van vriendschap en verwantschap.
Het is iets wat de Papua’s onderscheidt van de niet-Papua’s, een mond vol betelnoten en de tanden vuurrood tot zwart. De overheid is niet gelukkig met het gebruik.
Op sommige plaatsen zoals op de Sentani-luchthaven hangen bordjes met ‘verboden pinang te kauwen’ in plaats van ‘verboden te roken’.

We sluiten onze eerste dag in ‘Hollandia Haven’ af  met een heerlijke maaltijd in de food-court van Sagu Indah Plaza, natuurlijk aan de Oranjelaan.

Foto’s © Ahiolo
Weerzien met Hollandia na 50 jaar (3)

Naar Startpagina

Een Reactie op “Weerzien met Hollandia (Jayapura) na 50 jaar (3.3).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s