Herinneringen achter deze foto’s

Ouder worden betekent ook dat je meer kijkt in het verleden, meer en meer interesse heb in ervaringen en herinneringen uit het verleden. Ervaringen delen geeft mij veel plezier en krijg ik daardoor ook nieuwe contacten en dat geeft nieuwe energie. Maar bovenal helpt het mij om te blijven wie ik ben. Daarom bekijk ik regelmatig mijn oude foto’s, dan borrelen de herinneringen die bij de foto’s horen omhoog. Dat gebeurt ook bij het bekijken van deze bijzondere foto’s. Deze foto’s dateren uit de jaren 1949 en 1950. Ze komen uit de ‘oude familie-doos’. Ze werden gemaakt op de Europese Lagere School in Merauke (voormalige Ned. Nw-Guinea, nu Papua). U ziet Nederlandse, Indisch-Nederlandse en Inlandse kinderen en hun ouders zo harmonieus bij elkaar, dat is heel bijzonder. Een ‘multiculti’ school in de koloniale tijd was natuurlijk ondenkbaar (Ned. Nw- Guinea behoorde toen tot de Nederlandse kolonie). Toch, toch was het mogelijk … zie hier het bewijs.
(Op de foto klikken om te vergroten)

49 6 49 5 50 1

Andere koers
Na de onafhankelijkheid van Republiek Indonesia in 1949, heeft Nederland een andere politieke koers genomen met betrekking tot Ned. Nw-Guinea, mede doordat Indonesië aanspraak maakt op dit land. Nederland wil er voor zorgen dat de Papua’s ‘klaargestoomd’ worden voor een eigen zelfstandige staat. Nederland vindt dit een ‘goede’ oplossing om de vele, vele Nederlanders, Indisch-Nederlanders en hun gezinnen, die uit Indonesië weg moeten naar Ned. Nw-Guinea te halen zodat ze het land ook kunnen helpen opbouwen. Bovendien wordt Nederland hiermee ontlast van de stroom Indische repatrianten.

Lagere scholen in Merauke
Voor 1949 zijn in Merauke slechts 2 lagere scholen, namelijk de Openbare – en Rooms Katholieke lagere school. Op beide scholen is Maleis de voertaal. Echter door de komst van vele Nederlands sprekenden en hun gezinnen rijst de behoefte aan een Nederlandse Lagere school ( ELS – Europese Lagere School). Slechts kinderen waarvan de ouders thuis Nederlands spreken worden op deze school toegelaten. Zo krijgt Merauke haar 3e lagere school, de ELS…. Maar dan, dan komt het meest belangrijke probleem om de hoek kijken: “hoe moet je de dure Nederlandse onderwijzers betalen ?”   De school krijgt namelijk geen Rijkssubsidie, geen rijkssubsidie omdat er te weinig leerlingen zijn om de quorum te halen.

49 2 49 1

De koppen worden bij elkaar gestoken…. Het schoolbestuur ziet een mogelijke oplossing: door ook de kinderen van de niet Nederlands sprekende ouders tot de school toe te laten, maar ze moeten wel uit een bepaald milieu komen. “Eén van de ouders moet werkzaam zijn bij het gouvernement, politie of als inlands onderwijzer/ predikant” Kinderen van de Maleise Lagere School, die aan de gestelde eisen voldoen, worden gevraagd om de overstap te maken naar de Europese Lagere School. Natuurlijk willen ze dit al te graag. Binnen zeer korte tijd is de quorum ruim overschreden en de Rijkssubsidie is een feit.

Enkele jaren later
In de jaren daarna komen steeds meer en meer Nederlands sprekende gezinnen in Merauke wonen. De ELS breidt zich uit, het aantal leerlingen stijgt met rasse schreden… Zelfs zonder de kinderen van de niet Nederlands sprekende ouders wordt de quorum ruimschoots gepasseerd, met andere woorden de ELS heeft deze kinderen niet meer nodig om de quorum te halen. Dan, dan krijgen de ouders een brief van het schoolhoofd in het Maleis dat ze hun kinderen van de ELS moeten laten uitschrijven en dat ze terug moeten naar de Maleise school. En zo gebeurt het ook. Waaauw… dit bericht slaat als een donderslag bij heldere hemel, niet alleen bij deze ouders maar ook bij de Ambonese gemeenschap. (‘Ambonese” omdat in de koloniale periode worden mensen uit de Molukken, Ambonezen genoemd). Natuurlijk zijn ze teleurgesteld en boos, temeer omdat Ambonezen Nederland altijd een warm hart toedragen en trouw zijn aan de drie kleuren.

Protestbrief
Gelukkig, één van de Ambonese vaders, accepteert de situatie niet en schrijft een protestbrief aan de Inspecteur van Onderwijs en de Resident met een kanttekening, dat wanneer er geen actie wordt genomen, er een briefje naar de koningin zal worden gestuurd. Het antwoord daarop komt heel snel: “deze éénmansactie van het ELS-schoolhoofd moet worden teruggedraaid. De ‘weggestuurde’ kinderen mogen weer terugkomen” Tegen de schoolhoofd zelf is niets ondernomen! Echter het is te laat… de weggestuurde kinderen komen niet terug, ze houden de eer aan zichzelf.

61 001

Jacoba de Lima

Verdriet in huis Bij ons thuis komt de klap extra hard aan. Niet alleen omdat mijn 2 broers en zus de ELS moeten verlaten, maar ook een hele grote klap voor mijn moeder. Al haar leerlingen, die de overstap maakten moeten terug. Dat doet haar heel veel verdriet, omdat zij in die tijd schoolhoofd was van de Maleise school. Ik schrijf in die tijd omdat mijn moeder enkele maanden later door de Inspecteur van onderwijs “vriendelijk verzocht” wordt haar functie als schoolhoofd af te staan aan een Nederlandse leerkracht. In de koloniale tijd is het natuurlijk ondenkbaar, dat een Inlandse onderwijzeres schoolhoofd is op een school waarvan de helft van de leerkrachten uit Nederlanders bestaat. Thuis wordt er heel weinig hierover gesproken. Het verdriet en teleurstellingen worden nauwelijks gedeeld. Soms zie ik mijn vader en moeder met betraande ogen uit de slaapkamer komen. Dan weet ik dat ze samen in gebed zijn gegaan. Later, heel veel later vertelt mijn moeder dat ze in hun gebeden, elke keer weer, God om vergiffenis vragen voor hen die ze dit allemaal hebben aangedaan.

Naar Startpagina

Wandeling door historisch Capelle

Capelle aan den IJssel, 24 maart 2015-07.30 uur.

De lente is 3 dagen jong. Het natuur komt langzaam tot leven, de bloembollen, die de hele winter in het donker leefden gluren nieuwsgierig naar het licht.
De zon straalt haar licht uit naar de wakkerwordende natuur. Toch, toch is het nog koud ….. Zo koud dat de automobilisten de ruiten van hun auto’s eerst moeten ‘krabben’ voordat ze kunnen wegrijden.

In afstandmeten.nl, heb ik mijn wandelroute al uitgestippeld. Mijn eerste wandeltraining in 2015 als voorbereiding op de komende Wandel 4-Daagse in Nijmegen.
Deze wandeltocht begint zodra ik de deur achter me dichttrek. Ik loop ons woonerf uit, over het fietspad in de richting en door het Schollebos. Een mooi stadspark, een geliefd wandelgebied voor vele Capellenaren. Schollebos ligt op ongeveer 500 meter van ons huis vandaan.

De fietspaden brengen mij door de wijken Schollevaar, Schenkel en Oostgaarde naar de rivier Hollandse IJssel.
Het Capelse deel van de Hollandse IJssel was de dorpskern van Capelle aan den IJssel. Op en achter de dijk zijn verschillende gedenktekens en gebouwen, die je aan dit rijk historisch verleden van Capelle doen herinneren.

Het is nog rustig op de weg … af en toe kom ik iemand tegen die zijn hond uitlaat. Toch zijn er reeds activiteiten te bespeuren op deze vroege ochtend. Een mooie witte zwaan bereidt zich voor op de komst van nieuwe leven. Met zijn lange nek en bek, die hij als een grijparm gebruikt, bouwt hij een nest van ‘dode’ riet.
De mensen van de plantsoenendienst verwijderen dode boomtakken, die over de sloten ‘hangen’.

Dukdalf met plaquette

80 jarige oorlog
Het eerste gedenkteken die ik op de dijk tegen kom is het monument de Dukdalf met plaquette. Op deze plaats hebben de Geuzen, tijdens de 80 jarige oorlog tegen de Spajaarden, onder leiding van prins Willem van Oranje de dijken op verschillende plaatsen doorgeprikt. Met behulp van water uit de Hollandsche IJssel werd in 1574 Leiden ontzet.

Jachthaven
Ook Capelle heeft een jachthaven op enkele honderden meters van de “Dukdalf” vandaan.
Op deze plek, ‘t Zandrak, was eens het terrein van één van de vele steenfabrieken langs de Hollandsche IJssel. In 1920 werd het terrein aan de Groenedijk gekocht door houthandelaar Ypema. Deze plek deed dienst als opslagplaats voor houten palen. In 1975 is ook de opslag van houthandel Ypema gesloten en werd de jachthaven aangelegd.

Woonoord IJsseloord
500 meter verderop, waar de dijk een grote bocht maakt, staat de nieuwe woonwijk ‘het Paradijsselpark’.
Op deze buitendijk stond eerst de kamp Woonoord IJsseloord, een door Rijksgebouwendienst gebouwd barakkenkamp, die in 1951 dienst doet als Molukse opvangcentrum.

In 1951 werden circa 3.500 Molukse KNIL-militairen en hun gezinnen op militair bevel (dus op last van de Nederlandse regering) vanuit Indonesië overgebracht naar Nederland. Op 21 maart 1951, voer de eerste boot met Molukse KNIL-militairen en hun gezinnen aan boord Rotterdam binnen. Leesook: Molukse historie aan den IJssel

Zaterdag, 21 maart j.l. hebben de 2e, 3e en 4e generaties Molukkers in Nederland, de komst van de 1e generatie in Nederland herdacht met een 90 km lange mars van Tiel naar de Lloydkade in Rotterdam, waar de 1e boot aanmeerde.
Burgemeester Hans Beenakker gaf vrijdagavond bij Buah Hati in Tiel het startschot.

Het Paradijsselpark

Boven op de dijk sta ik even stil, kijkend naar deze ‘nieuwe’ woonwijk terwijl ik ‘de film over het verleden’ in mijn gedachten afspeel.
Wat een verhaal… ik ben erdoor geraakt… “Je land onvrijwillig verlaten, zonder een duidelijke eindbestemming…. Later blijkt dan, dat hier in Nederland hun eindbestemming wordt”.
En toch, toch weten ze dit alles te overleven.. wat moeten ze heel, heel erg sterk zijn.
Sterk in hun geloof en onvoorwaardelijk vertrouwen in hun Schepper.
Langzaam daal ik van de dijk af en wandel verder door “Paradijselpark” als eerbetoon voor deze ooms en tantes, voor wie ik heel, heel veel respect heb.

Capelse Dorpskerk
Van woonwijk het Paradijselpark loop ik de Groenendijk op naar de Dorpsstraat.
Hier aan de Dorpsstraat staan nog enkele mooie gerenoveerde dijkhuizen.

Onder aan de dijk staat de Capelse Dorpskerk uit begin 15e eeuw.
De Capelse Dorpskerk brandde op 30 mei 1574 helemaal af. In 1593 werd op dezelfde plaats een nieuwe kerk met langwerpige vorm gebouwd.
In 1665 werd ze vergroot met een priesterkoor, de kerktoren werd in 1806 vernieuwd. Inmiddels is de kerk twee keer gerestaureerd, voor het laatst in 1989.
Deze mooie Dorpskerk is onze ‘thuis kerk’ geweest van 1980- tot 1990 en is zeker een bezoekje waard.

 Het Cappellenhuis.
Schuin tegenover de kerk aan de Dorpstraat 164 staat het fraaie ‘Het Cappellenhuis’.
Een voormalig oude mannen- en vrouwenhuis, dat nu gebruikt wordt als een cultuurhuis.

Wandelend door de Dorpsstraat, kom ik langs de Vuykpark.
Over een brede laan loop ik naar het water, waar vroeger de helling van scheepswerf Vuyk lag.

t Oude Raadhuis/ Oude Regthuys aan de Dorpsstraat 3, is een monumental gebouw, dat uit de 2e kwart van de 19e eeuw dateert. Deze fraaie pand is sinds 14 juli 2010 ‘a place to be’ voor de culinaireliefhebbers. “Restaurant Perseel”. Buiten op het terras kunt u ook zitten en van het uitzicht over de Hollandse IJssel genieten.
Dijkhuis
 Slot Capelle
Aan het einde van de Dorpstraat, onder aan de dijk bevindt zich een klein park, het Slotpark.
“Het Slotpark is een unieke plek in Capelle aan den IJssel,echt een parel in de stad” aldus een Capellenaar.

 Op het eiland in het Slotpark hebben in het verleden twee kastelen gestaan.
Dit waren kastelen van de Heerlijkheid (vanaf 1346 Hoge Heerlijkheid) van het Huis te Capelle.
In 1352 zijn de kastelen verwoest tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten.
Op de plaats van Slot Capelle, bouwde Johan van der Veecken in de zeventiende eeuw een nieuw kasteel, met dubbele slotgrachten. Tot 1798 diende het als buitenverblijf voor verschillende regentengeslachten uit Rotterdam.
Daarna raakte het in verval en werd afgebroken. Op de plaats van winkelcentrum Slotplein heeft het slot gestaan. Het dief- en duifhuisje is het enige restant van Slot Capelle én het kleinste museum van Nederland.

Deze wandeling over de Groenendijk en Dorpsstraat zet ik voort over de Ketensedijk naar de Algerabrug, een verkeersbrug van 83 m lang, die Capelle- met Krimpen aan den IJssel verbindt. Inmiddels ben ik al bijna 2 uren onder weg en besluit om te gaan rusten in het winkelcentrum Crimpenhof in Krimpen aan den IJssel.
Na een uitgebreid Hema ontbijt in Crimpenhof vervolg ik mijn wandeling door de Capelse wijken: Capelle West – Middelwatering en Schenkel naar de finish in Capelle Schollevaar

Foto © Ahiolo
Wandeling door historisch Capelle

Naar Startpagina

HAPPY MOTHERSDAY to all mothers

Zondag 10 mei a.s. wordt moederdag gevierd ter ere van het moederschap. De moderne Moederdag wordt meestal in maart, april of mei gevierd. Dit verschilt echter per land.

In Nederland, België en vele andere landen valt Moederdag op de tweede zondag in mei. In de omgeving van Antwerpen wordt Moederdag op 15 augustus(Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart, Sainte- Marie of Moederkesdag) gevierd, sinds 1913. 

In Frankrijk is de Moederdag op de laatste zondag van mei – tenzij Pinksteren op die dag valt, dan is het de eerste zondag in juni.

In Spanje wordt El día dela Madre de eerste zondag in mei gevierd. In het Verenigd Koninkrijk valt Moederdag op de vierde zondag van de vastenperiode, dus drie weken voor Pasen.

In gezinnen die Moederdag vieren staat de dag tegenwoordig in het teken van het verwennen van moeder. Ze krijgt veelal ontbijt op bed en cadeaus en huishoudelijke taken moeten, voor zover dat niet al gedaan werd, door vaderen de kinderen worden verricht. Vaak hebben de kinderen op school of op het kinderdagverblijf cadeaus gemaakt. Vaak wordt ook oma op deze dag bezocht. De handel in bloemen beleeft in de week voor moederdag een absoluut hoogtepunt op de Nederlandse veilingen (Aalsmeer), vergelijkbaar met kerst en allerzielen/allerheiligen (1 en 2 november).
MoedersdagOorsprong
Het vereren van moeders is een veel oudere traditie dan de moderne Moederdag en gaat terug op de moedercultus in het klassieke Griekenland.

De formele moedercultus met ceremonies voor Cybele of Rhea, de Grote Moeder der goden, werd overal in Klein-Azië beoefend op de ides (15e dag) van maart.

De katholieke Kerk kent een lange traditie van verering van Maria,moeder van Jezus.

In het Verenigd Koninkrijk is Mothering Sunday een Christelijke feestdag, te vieren op de vierde zondag in de Vastentijd, de aanloop naar Pasen, waaruit de huidige Britse variant van Moederdag is geëvolueerd.

In 1644 was er in Engeland voor het eerst sprake van een Moederdag zonder kerkelijke achtergrond.

Pas in het midden van 19e eeuw werd Moederdag in Amerika geïntroduceerd.

In 1870 startte rechter Julia WardHowe uit Philadelphia een grote publiciteitscampagne voor Moederdag, een dag die in het teken moest staan van pacifisme en ontwapening door vrouwen.

Het succes kwam echter pas nadat Anna Marie Jarvis in 1907 Moederdag begon te promoten als een dag van waardering voor moeders. In 1908 organiseerde Anna Jarvis (1864-1948) uit Grafton, West Virginia de eerste Moederdag, vooral om haar moeder Ann Reeves Jarvis te herdenken die in de Amerikaanse Burgeroorlog zogenaamde Mother’s Day Work Clubs had georganiseerd om voor voedsel en medicijnen voor hulpbehoevende moeders te zorgen.

Het idee sloeg aan, en Jarvis zette door om meer mensen over te halen.

In 1914 besloot president Woodrow Wilson dat elke tweede zondag in mei voortaan Mother’s Day zou zijn, een nationale feestdag.

De feestdag heeft zich in zijn huidige vorm vanuit de Verenigde Staten over de rest van de westerse wereld verspreid. In Nederland begon de traditie rond 1925.

In Indonesië wordt de ‘Hari Ibu’ gevierd op 22 december. Het is een Nationale feestdag.

HAPPY MOTHERSDAY to all mothers

965908_10201230366308161_877271852_o

Jacoba de Lima – Leentje Matakupan – Ineke Supit – Mireille Lekransy

Naar Startpagina