Oma Tien en opa Bantji Lekranty 60 jaar getrouwd (2)

Door: Ephraïm Patty

Loosdrecht, 5 januari 2008

60_jaar_klHet waren drukke dagen: het samenzijn van hun naaste familie tijdens hun huwelijksjubileum, het feest voor alle anderen dat twee dagen later plaatsvond, kerst en oud en nieuw. Ze hebben ervan genoten, vertellen oma Tien en opa Bantji, maar ze genieten nu toch ook wel weer van de rust. Het is dan ook een prima moment om nog even terug te komen op de verhalen van hun kleinkinderen.

Want in hoeverre klopt het beeld dat zij van hun oma en opa hebben eigenlijk?

“Ik heb mijn vrouw inderdaad ontmoet bij haar buren in Makassar”, vertelt opa Bantji glimlachend. Hij kwam in die tijd geregeld bij die familie langs omdat het ook een marine gezin was.
“Haar broer werd in eerste instantie boos op zijn zusje, hij kende me niet en wilde niet dat ze met mij omging.” Toch trouwden ze al een jaar na die eerste ontmoeting, die in 1946 plaats had gevonden.
In 1951 vertrokken ze met de boot Atlantis naar Nederland. “We woonden eerst twee jaar in Nijmegen voor we naar Medemblik gingen. Daar zaten we zo’n acht maanden”, vertelt oma Tien.

“En op 28 augustus 1953 kwamen we in dit huis in Loosdrecht te wonen.”
Opa kijkt haar lachend aan. “Je weet ook alles” Oma gaat onverstoorbaar verder met haar verhaal. “We konden ook naar Amsterdam, maar dat hoefde niet voor mij. Veel te druk. En we moesten dan ook in een flat gaan wonen.”
Den Helder was ook een optie. Maar het was niet zo dat er daar geen plek meer was, zoals haar kleinkinderen dachten. “Dat vond ik gewoon te ver.”

De eerste jaren in Nederland waren erg zwaar, vooral voor oma Tien.
“Ik zat inderdaad veel alleen thuis, omdat opa vaak weg was met de marine.
Ik kan me nog herinneren dat opa na een lange tijd weer terug kwam uit Curaçao, waar hij een tijd gestationeerd was.
Een van onze kinderen, Pierre, was toen twee jaar en noemde zijn vader steeds ‘oom’.
Hij herkende hem gewoon niet meer”. In die beginperiode in Nederland voelde het voor oma Tien soms net alsof ze in een gevangenis zat.
“Ik snapte niks van de taal, het was koud, opa was vaak varen en ik zat maar thuis met Lineke en Eddy.”

Kleinkinderen

Maar na verloop van tijd begon ze toch haar draai te vinden.
Oma Tien moet lachen als ze hoort dat haar kleinkinderen opa vooral vroeger best streng vonden. “Hij is niet streng voor zijn kleinkinderen hoor, wel voor zijn kinderen.” Opa Bantji vindt het ook wel meevallen. “Maar soms waren ze gewoon ontzettend druk, dan bleven ze maar door de kamer rennen.
Ze hielden pas op als ik dan heel hard riep, dat klopt.”

Ze hebben geprobeerd hun kleinkinderen veel bij te brengen over hun achtergrond. “Het is voor hen belangrijk om te weten waar ze vandaan komen.”
Het echtpaar heeft in die zestig jaar veel meegemaakt. Het zwaarste moment was inderdaad het verlies van hun oudste zoon Eddy, vertelt oma. Voor even valt er een stilte in de woonkamer. “Maar God heeft voor iedereen een pad uitgekozen.
Dat hebben we te accepteren”, zegt opa.
De kleinkinderen hadden het goed toen ze zeiden dat hun gezin het mooiste is wat het huwelijk heeft voortgebracht.

“Ik geniet van momenten als deze”, zegt oma. “Rustig thuis zitten met opa, onze kinderen en kleinkinderen die af en toe langs komen. Daar ben ik God heel dankbaar voor.” Opa knikt instemmend, terwijl oma verder praat. “We mogen dan niet rijk zijn qua geld, maar ik voel me wel heel rijk dankzij mijn gezin.”
Ze moet glimlachen als ze hoort dat haar kleindochter al zei dat ze dat zou zeggen.
“Maar het is echt zo.”

Naar Startpagina

Michel, Professor Utreg ?

Bron: RTV Utrecht

Zondag 9 april 2006 vindt de grote finale plaats van de Professor Utrecht Quiz. U kunt die finale om 20.00 uur zien op Regio TV Utrecht, met een herhaling om 22.00 uur.

De quiz vindt plaats omdat precies 370 jaar geleden het wetenschappelijk onderwijs in Utrecht van start ging.
Ter gelegenheid van dat 74e lustrum houdt de Universiteit Utrecht in samenwerking met Regio TV en AD/Utrechts Nieuwsblad-Amersfoortse Courant de grote Professor Utrecht Quiz.

De deelnemer die het meest weet van Utrecht, wordt geëerd met de prestigieuze titel “Professor Utrecht”. Natuurlijk wordt aan de winnaar de bul uitgereikt. Mocht u dit grote spektakel zondag missen, dan kunt u natuurlijk altijd nog kijken naar de herhaling op maandag 17 april 2006 om 18.00 uur op Regio TV Utrecht.

Tot één van de zes finalisten behoort neef Michel.
Michel, véél succes !!

De zes finalisten van de Professor Utrecht Quiz. achter vlnr: Cornelis Kooijman(71) uit IJssestein, Rob van Zanten (58) uit Rhenen en Bas Pinto (39) uit Utrecht. voor vlnr: Marinus de Groot (73) uit Utrecht, Michel Lekransy (34) uit Utrecht en Frans van Denderen (60) uit Zeist.

*******************************************************************************************************
Helaas……helaas…de eeuwige roem en glorie zijn deze keer niet voor Michel bestemd. De ‘Professor Utrecht’ titel met de levensechte bul en dinerbon voor twee, zijn voor de winnaar: Bas Pinto uit Utrecht. Bas mag zich voor één jaar lang Professor Utrecht noemen.

Naar Startpagina

Bezoek aan Madurodam.

De aanleiding tot dit bezoek is de komst van nicht Ocean uit Ambon (Indonesië).
De verhalen en foto’s van de families en vrienden, die Madurodam hadden bezocht heeft haar belangstelling gewekt. Ocean: “Als ik ooit in Nederland kom, wil ik beslist naar Madurodam gaan.” 12 januari 2006, het was mistig, vochtig en koud. Dat weerhoudt ons niet om de auto in te stappen en naar Scheveningen te rijden. Hoe dichter wij de plaats van bestemming kwamen, hoe opgewonden zij begon te raken. Eén van haar wensen komt in vervulling.
Heel erg leuk om te zien hoe zij ervan geniet. Overal moet er foto’s van gemaakt worden. Voordeel van een bezoek in de winter: géén lange rijen bij de kassa, ongestoord en de tijd kunnen nemen om de kunstwerken te bewonderen en natuurlijk: “foto’s schieten”.

Ocean op klompen

Madurodam is een attractiepark, dat officieel is geopend op 2 juli 1952. Het is opgericht enerzijds als oorlogsmonument, anderzijds als charitatieve stichting.
De gezamenlijke initiatiefnemers zijn mevrouw B. Boon-van der Starp en de heer en mevrouw J.M.L. Maduro.
De heer en mevrouw Maduro uit Willemstad, Curaçao, zochten een manier om een monument op te richten voor hun enige zoon George die in februari 1945 is overleden aan vlektyphus als krijgsgevangene in Dachau. Voor zijn daden in de eerste oorlogsdagen heeft hij postuum de Militaire Willemsorde gekregen.

George Maduro was voor de oorlog rechtenstudent in Leiden. ? Na hun ontmoeting met mevrouw Boon-van der Starp hebben de heer en mevrouw Maduro geld beschikbaar gesteld voor de bouw van een miniatuurstad als herdenkingsmonument in plaats van een regulier monument.
De architect S.J. Bouma was in die tijd directeur van het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen en wilde graag meewerken aan de bouw van een miniatuurstad. Na een bezoek aan Beaconsfield ontwierp hij een plan om een Nederlandse stad, zoals deze zich in de loop der eeuwen ontwikkeld heeft, op schaal 1:25 na te bouwen. Het thema was: het stadje met de glimlach. ? Met zijn plannen en tekeningen werden directeuren van grote bedrijven benaderd voor financiële ondersteuning. Het merendeel was enthousiast en zo kwam er onder andere een tankstation, een boortoren, een autoweg, spoorwegen en een luchthaven.

Ook de burgemeester van Den Haag wilde graag meewerken aan dit unieke plan en zorgde ervoor dat een terrein in de Scheveningse Bosjes in erfpacht werd afgestaan. Het terrein werd bouwrijp gemaakt door enthousiaste Delftse studenten. De exploitatie werd gedaan door de Stichting ter bevordering van het Nederlands Studenten Sanatorium en vele deskundigen.

Het Binnenhof (Den Haag)

Madurodam is sinds 1952 in opzet niet veranderd. Na een proces van enkele jaren is Madurodam in 1996 uitgebreid. Naast de entree, bestaande uit twee dijken en een grote vuurtoren, en enkele nieuwe maquettes werden twee multifunctionele zalen en een tentoonstellingshal toegevoegd. Het grootste maquettebouwproject na de opening is de vernieuwde luchthaven Amsterdam Airport Schiphol. Deze is in 2003 volledig gerenoveerd. Op het platform is een nog niet eerder vertoonde inductietechniek te zien, waar de drie meter lange vliegtuigen door middel van een magnetisch veld, oplaadbare accu’s en minicomputers worden voortbewogen.

Madurodam heeft een bijzondere band met het Koninklijk Huis. Het was een grote verrassing dat de toenmalige koningin Juliana goedkeurde, dat de 14-jarige kroonprinses Beatrix burgemeester werd van dit stadje. Deze burgemeestersfunctie heeft zij tot haar troonsbestijging in 1980 vervuld. In de loop der jaren zijn vele leden van het Koninklijk Huis aanwezig geweest bij belangrijke gebeurtenissen in Madurodam. Koningin Beatrix onthulde op 2 juli 2002 tijdens het 50-jarig jubileum van Madurodam de nieuwe Gouden Koets.

Om de jeugd aan Madurodam te binden, werd in 1952 besloten een Jeugdgemeenteraad te benoemen voor de miniatuurstad. Ieder jaar dragen verschillende Haagse scholen leden van de Jeugdgemeenteraad voor. De leden hebben zitting voor twee jaar en kiezen sinds 1980 de burgemeester uit hun midden. De Burgemeester en Wethouders zijn bij iedere plechtigheid aanwezig en nemen de nieuwe maquettes officieel in ontvangst.
Neem ons voorbeeld, breng een bezoek aan Madurodam.

Muiderslot (Muiden)

Naar Startpagina

Afscheid van een Sobat (vriend)

Sobat Rob Griët   “Lieve Liz, Michel/Kim, Marie-Christine, Maurice en lieve andere familie. Bij het KNMI-afscheid van Paul 11 jaar geleden had alleen ik de eer om Paul toe te mogen spreken. Bij deze voor ons toch droeve gelegenheid is het voor mij een nog grotere eer om Paul met enkele woorden uit te mogen zwaaien”.

Paul leerde ik op het KNMI kennen en ook al was ik 8 jaar jonger, ons Nieuw-Guinea verleden zorgde meteen voor een sterke verbondenheid. Met al zijn geduld en wijsheid leerde hij me wolken te herkennen, wolkenhoogte en zicht te schatten. Maar als 31 jarige was ik net een kleine jongen vol aandacht, zodra hij weer vertelde over zijn levens geschiedenis.

Zijn vader verrichtte nog zendingswerk op Ceram, toen Paul direct na de 2de Wereldoorlog op het eiland Ambon in de kost ging om in Kota Ambon naar de Europese Lagere School te gaan. Dat is maar een jaar of 2 geweest, want Pa Lekransy werd door de kerk opgeroepen om het Evangelie in Merauke, Nieuw-Guinea te verkondigen. Moeder Lekransy vond in Merauke werk als onderwijzeres op de Autochtone Lagere School, maar de kinderen Lekransy konden naar de Europese Lagere School waar Nederlands de voertaal was.

Indonesië kreeg zijn onafhankelijkheid en de Nederlandse regering verlegde haar aandacht naar dat verre onbekende Nieuw-Guinea. Zo kwamen er meer Nederlanders naar de overgebleven kolonie in de Oost. Het gevolg was wel dat er voor de kinderen Lekransy opeens geen plaats meer was op de Europese Lagere School. Van de ene op de andere dag moesten ze verkassen naar de Autochtone Lagere School, waar het onderwijs alleen maar in het Maleis werd gegeven. Na de ALS ging Paul, als 12-jarige, naar de Opleiding voor Dorps Onderwijzers in FakFak. Een plaats op West Nieuw-Guinea, enige dagen varen bij Merauke vandaan. Er was nog geen vliegveld in Fak Fak en vanuit het schoolinternaat kon Paul alleen met Kerst en in de grote vakanties naar huis.

Onderwijzer is Paul nooit geworden, want na het volbrengen van de 3-jarige opleiding kwam hij terug naar Merauke en kreeg samen met 4 andere knapen de kans om op het vliegveld van Merauke opgeleid te worden tot weerwaarnemer. Na de opleiding kwam hij als 16-jarige terecht bij de Meteo in Biak. Weer ver van huis, maar samen met andere jonge gasten uit verschillende delen van Nieuw-Guinea, waaronder ook zwager Tjak, was het niet echt te zwaar en bijna altijd dolle pret. Werken op een internationaal vliegveld als Mokmer had natuurlijk ook zijn charme en gaf de jongelui heel wat aanzien bij het andere geslacht. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn geweest. Er waren immers ook detacheringen naar verre uithoeken van het eiland. Hier in de Bilt sprak Paul er vaak heel romantisch over, maar wat zal hij eenzaam zijn geweest o.a. daar in de Baliemvallei en op dat verre eiland Mapia.

Toen Nieuw-Guinea in 1962 verkwanselt was aan Soekarno, kwam Paul met een stel Meteo-maten naar Nederland. Helaas bleek ook hier het koloniale tijdperk nog niet te zijn afgesloten. Al die donkere Meteo-jongens, toch met minimaal 6 jaar ervaring in hun rugzak, konden op het KNMI slechts verder in de kelder. Letterlijk en figuurlijk, want ze waren alleen goed voor simpel ponswerk of het gesjouw van oud papier. Slechts een enkeling is daarom op het KNMI gebleven. Paul, een zondagskind zoals hij zichzelf vaak betitelde, was die eerste KNMI week ziek. Toen hij zich beter meldde was er geen plaats meer in de kelder en zo kwam Paul op de Bibliotheek terecht. Met een heel sociaal mens als chef, die hem aanraadde de avond-MULO te gaan volgen. Dat is een zware tijd geworden.

Hij leerde in die periode immers Liz kennen en zijn hoofd stond eigenlijk niet echt naar studeren. De beloning voor al die studie uren is er geweest. Paul kwam uiteindelijk voor de helft terecht bij de Klimatologische Dienst en voor de andere helft bij de Operationele Dienst. Dat leverde direct meer centen op, zodat hij nu ook kon trouwen met Liz. Zelf afkomstig van de Grote Vaart, was ik bij de Operationele Dienst van het KNMI gekomen omdat ik met het weerschip Cumulus naar zee wilde. Paul, was daar heel toevallig ingerold. Na een reorganisatie kozen veel oude vaargasten uit de natte ploeg voor een baan op de wal. Met de Cumulus als 2de op zijn voorkeurslijst geplaatst stond hij opeens bovenaan de vaarlijst. Maar Paul zou zichzelf niet zijn geweest om te mekkeren of terug te krabbelen, ondanks Liz en een paar opgroeiende jonge kinderen thuis.

Kan me onze eerste Cumulus reis samen, nog heel goed herinneren. Net voor vertrek had ik het boek “Istori istori Maluku” gekocht (verhalen uit de geschiedenis van de Molukken). Een ieder, die Paul kent weet dan wel, dat je bij hem een nog dikker boek aan geschiedenis openslaat. Uren, dagen en weken hebben we het over één van onze hobby’s, de geschiedenis van Indonesië, de Molukken en Nieuw-Guinea in het bijzonder, kunnen praten. Samen in interesse en liefde voor al die volkeren van ons moederland, zijn we echte SOBATs geworden.

Op het KNMI kennen we jou, Paul, als een hele vriendelijke man en heel bijzonder mens. Dit was blijkbaar ook een reden om je af te wijzen voor de functie van Wachtchef op de Weerkamer. Wisten die sufferds veel, dat Paul een innerlijke beschaving met zich meedroeg, die hem nooit had geleerd om zichzelf op de borst te kloppen of zichzelf te verkopen? Sorry Liz, weet dat jij Paul natuurlijk ook in een andere hoedanigheid kent. Die bazige tik af en toe, hebben hij en ik hoogstwaarschijnlijk overgehouden aan een oude koloniale erfenis. Vergeef het ons!

“Paul je bent in 1994 met pensioen gegaan. De dubbel tellende tropenjaren maakten de 40 dienstjaren mooi vol. Helaas heeft je gezondheid je daarna enigszins in de steek gelaten. Ook al leefde je op geleende tijd, Janny en ik waren iedere keer weer blij als je vertelde van nieuwe vakantie plannen en we weer een mooie ansichtkaart uit verre oorden, met dat fraaie handschrift van je, op de deurmat zagen ploffen. Jij positivo, maakt dat ook ik nu tevreden van mijn pensioen ga genieten, al waren deze eerste 2 weken van mijn pensioen, heel erg moeilijk om je zo beroerd in dat ziekbed te zien liggen. Weet dat je nu, met je sterke geloof in De Heer, op weg bent naar zijn Koninkrijk. Goede vaart en een behouden aankomst. Ouwe maat, ………… sobat keras voor altijd, ……………. AMATOO”

Naar Startpagina

In Memoriam PAUL LEKRANSY

22 november 2005
om 12.57 uur is heen gegaan:

PAUL LEKRANSY


Paul is 66 jaar oud

Paul, God heeft ons jarenlang geluk gegeven
al werd verdriet ons niet bespaard.
Van pijn verlost mag jij nu bij Hem leven,
ons in Zijn hoede achterlatend, wel bewaard

“we love you” atas nama keluarga besar Lekransy

———————————————————————————————————–

Zaterdag 26 november 2005 wordt Paul begraven op de Algemene Begraafplaats Brandenburg.
Voorafgaand, wordt om 12.00 uur de afscheidsdienst gehouden in de Opstandingskerk aan de 1e Brandenburgerweg te Bilthoven.

In memoriam voor een vriend.

Rust nu maar uit je hebt je strijd gestreden.
Je hebt het als een moedig man gedaan.
Wie kan begrijpen, wat je hebt geleden.
En wie kan voelen, wat je hebt doorstaan?

Rust nu maar uit – je taak is afgekomen;
vandaag heeft God de kroon op ’t werk gezet
dat je eenmaal in Zijn kracht hebt ondernomen.
De zin was af. God heeft een punt gezet.

Maar ’t valt ons moeilijk om de zin te vatten
van ’t zwijgen van je laatste harteklop.
Misschien alleen maar dit: De afgematten
en moeden varen als met arendsvleug’len op…

Nel Benschop

Naar Jesaja 40:31 “maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht:hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar,hij loopt, maar wordt niet moe,hij rent, maar raakt niet uitgeput”

Naar Startpagina