Mijn eerste Bijbel

Lees (eerst) ook: Muli … amatoo

De Kroonduif, waarmee we van Merauke naar Hollandia (nu Jayapura) vlogen, was al een tijdje in de lucht. Ik zat stilletjes uit het raam van het vliegtuig naar buiten te kijken terwijl ik eigenlijk niets zag….
Mijn gedachten waren achtergebleven in Merauke, in de vertrekhal van de airport Mopah.
De gezichten van mijn moeder, vader en andere wegbrengers zag ik  voor me.
Hoe mijn vader naar mij toe liep, naast me ging staan  en zijn arm om mij heen sloeg. Uit zijn zak haalde hij een boekje en gaf het aan mij en zei daarbij: “Lees veel hieruit…. hierin kan je antwoorden vinden op vragen die je maar kan bedenken, mocht je in wat voor problemen dan ook komt” te staan”.
Dat was alles wat hij tegen mij zei. Ondanks dat hij predikant was, was hij geen prater, vooral niet tegen zijn kinderen. Communicatie tussen ouders en kinderen zoals tegenwoordig is, was toen niet gebruikelijk.

Ik nam toen heel snel afscheid van de achterblijvers en liep direct naar het vliegtuig. Om mijn emotie te verbergen keek ik nauwelijks meer om.
Niemand mocht mijn verdriet zien. ‘
Het is immers stoer, je gaat het dorp uit… vliegen… de wijde wereld in om verder te leren…’ En toen… de trap op, de Kroonduif in…. naar… het onbekende nieuw leven, vol met geheimen en verwachtingen……..

Tijdens de vlucht haalde ik het boekje uit mijn tasje en keek er naar… Wauw het is een Bijbel… een Nederlandse Bijbel. Ik bladerde er in en vroeg me af “Waar heeft mijn vader een Nederlandse bijbel vandaan ?”

In Merauke was toen nog geen boekenwinkel. Later hoorde ik dat mijn vader naar de enige Nederlandse dominee in Merauke was gegaan en hem vroeg of hij een Nederlandse Bijbel kon kopen. Hij vertelde de dominee waarvoor hij de Bijbel nodig had…. Toen gaf de Nederlandse dominee hem zo maar deze Bijbel.

Mijn vader was één van de vele Molukse zendelingen, die door de Molukse Protestantse Kerk naar Ned. Nw-Guinea werd uitgezonden.


Het Cycloopgebergte omsluierd door witte wolken.

Twee en een half uur later, zette het vliegtuig de landing in.
In de verte zag ik de hellingen van het Cycloopgebergte, in het dal moest dan Sentani liggen.
Wat een adembenemend gezicht, de top van het gebergte omsluierd door witte wolken.
Ik had nooit eerder een berg gezien. Merauke is zo plat als een bord en moerassig.
Als ik van het vliegtuig naar de ontvangsthal liep zag ik al mensen naar me zwaaien. De familie, waar ik in de kost zou gaan stond al op me te wachten.
“Ik ben in een nieuwe wereld, onbekend en in mijn ogen is alles hier groot en mooi”.
De rit met de auto naar mijn nieuw adres in Hollandia Binnen (nu: Abe Pura) duurde maar liefst anderhalf uur.

Groeien naar volwassenheid
Drie jaren Hollandia, waren de jaren, waarin ik naar volwassenheid groeide. Dat gebeurde met vallen en opstaan.
Ondanks de vele leuke en minder leuke gebeurtenissen moest ik steeds mijn doel voor ogen houden. Ik deed nauwelijks mee aan het sociale leven. Sporten was en is mijn passie. Voor volleyballen met het schoolteam Rapido 2 bleef ik altijd over en ’’s avonds badmintonnen met de buren, was ik altijd van de partij.
Naar het strand gaan, filmpje pakken, hangen in de stad of fuiven “es ‘kommt nicht im Frage’”.
Ik was immers hier naar toe gekomen om naar school te gaan.

Ook tegenslagen horen bij het groeien naar volwassenheid. Tegenslagen moest ik snel verwerken en opnieuw beginnen.
Zo, bijvoorbeeld: ‘door onenigheid tussen mijn zus en mijn kostgezin, vond ik op een dag toen ik van school thuis kwam, mijn koffertje op de veranda. Mij werd gezegd dat ik in het huis niet meer welkom was’.
Gelukkig was er een andere familie (uit Merauke), die bereid was mij tijdelijk in huis te nemen.

In zulke momenten denk ik aan de woorden van mijn vader, toen hij mij het bijbeltje gaf: “”Lees veel hieruit…. hierin kan je antwoorden vinden op vragen die je maar kan bedenken, mocht je in wat voor problemen dan ook komt” te staan””.
Ik bleef volharden in het lezen uit deze Nederlandse bijbel.
Ik begreep er niet veel van en het was en is zo moeilijk….. Antwoorden op mijn vragen vond of zag ik niet.
Ik volgde catechisatie in de hoop meer en meer achter Gods geheimen te komen.
Gelukkig gaf het lezen uit de bijbel mij ‘rust’ en daardoor ook de moed om door te gaan….


Achter de lichtbruine deur en raam is mijn kamertje in een vrijgezellenhuis (foto: 52 jaren later)

God luistert altijd…
Een paar maanden later kreeg ik een kamertje in een vrijgezellenwoning in Sentani.
Het kamertje was eigenlijk een keuken van 2 x 2,5 m met een ingebouwde keukenkast.
Er kon net een bed en een stoeltje staan. Op de springveren van mijn bed legde ik mijn mat uit en bovenop een dekentje, waarop ik daardoor ‘zachter’ lag dan op de vloer. Voor mijn eten hoefde ik gelukkig niet zelf te zorgen.
Ik ging bij een familie eten, waarvoor ik maandelijks kostgeld betaalde.

Achteraf besef ik pas dat God altijd naar mijn gebeden luistert en mij geeft wat ik nodig heb. Alleen, toen zag ik het niet en of begreep ik er niet veel van.
Gods liefde is altijd aanwezig…: de hulp en liefde, die ik van anderen kreeg, was niets anders dan antwoorden op mijn ‘noodkreet’….
“Puji Tuhan” (Loof de Heere).

Naar Startpagina

Muli amatoo….

In 2012 is het 50 jaar geleden, dat grote groepen nieuwkomers in Nederland afscheid moesten nemen van hun geliefde Nederlands Nieuw-Guinea. Afscheid nemen valt niet mee. Dat geldt ook voor mij toen ik Ned. Nw-Guinea in 1962 voor Nederland verruilde. Nog moeilijker was het toen ik mijn geliefde Muli verliet om in Hollandia (nu: Jayapura) naar school te gaan.  Lees ook: Papua Molukkers 45 jaar in Nederland
(* amatoo is een Ambonees woord voor o.a. vaarwel en tot ziens of het gaat je goed)

Ik woonde toen in Muli (5 km van Merauke), een plaatsje in het Zuidelijke provincie van de voormalige Nederlands Nieuw-Guinea en zat toen in Merauke op school.
3 Lagere Scholen was Merauke toen rijk, helaas was er geen vervolgscholen voor hen die de LS met goed gevolg hadden doorlopen.
In 1958 startte de Rooms Katholieke-Missie een experiment RK-MULO. (Meer Uitgebreid Lager Onderwijs).
De leerlingen werden geselecteerd uit de kinderen van de Openbare LS A (Europese LS), Openbare LS B(Maleise LS) en Rooms Katholieke LS.
Ik behoorde tot de geselecteerden, die op deze experiment MULO mochten.
Helaas na één jaar kregen we te horen dat de school géén subsidie en toestemming kreeg om door te gaan.
Einde illusie… einde droom om verder je kennis uit te breiden…

Trots …. met mijn fiets

Gelukkig kon ik mijn opleiding vervolgen op de MULO in Hollandia, de hoofdstad van Ned. Nw-Guinea.
Na de ‘grote’ vakantie zou ik naar Hollandia gaan., waar ik bij een TNS-familie in Hollandia Binnen (nu Abe Pura) in de kost zou gaan..

Afscheid ?
Naarmate het einde van de vakantie nadert krijg ik een onrustig en lusteloos gevoel.
Ik moet mijn ouders, huis en mijn vertrouwde dingen achter me laten.
De laatste dagen ben ik meestal buitenshuis te vinden. Het lijkt er wel op, dat ik al bezig ben dingen om me heen in mijn geheugen op te nemen, alsof ik bang ben om ze te vergeten.
Het afscheid nemen is begonnen.
Afscheid van de omgeving waarin ik bijna elke boom en elk struik ken. Van de schuilplaatsen van hagedissen, wanneer ik met mijn pijl en boog op ze jaag. Ik besef nu dat ik dit alles zal gaan missen.
Ik maak me zorgen om mijn witte muizen…, paarden, …honden en …kippen. Alles spookt door mijn hoofd.
Regelmatig zit ik in de manggaboom (mijn lievelingsplaats) voor me uit te staren….

Voorbereiding
De voorbereiding op mijn vertrek wordt getroffen. De ticket heeft mijn moeder al gekocht.
Samen met haar gaan we naar oom Jaco Wenno, de enige kleermaker in Merauke, om nieuwe kleren te laten aanmeten.
3 korte broeken, 1 pantalon en overhemden bestelt ze bij oom Jaco.
Een koffertje en een paar schoenen kopen bij de toko. Ik onderga dit alles als een schaap die naar de slachtbank wordt geleid..

mw de Somer – mw Jaquard en tanta Njora

Flashback
Het gaat nu echt gebeuren, ik, net 14 jaar nooit van huis weggeweest, ga nu de grote onbekende stad (-wereld) in.
Ik denk terug aan de dagelijkse dingen, die zo vers in mijn geheugen zijn.
Elke dag 5 km naar school lopen en terug, soms, heel soms krijgen we een lift van één van de zandwagens, die de enige gebruikers zijn van de verharde zandweg van Merauke naar Mopah.
Gebeurtenissen op school, thuis, altijd bezig met dieren in en om het huis, in de (moes-)tuin werken of liever gezegd spelen….
’’s Zondags naar de kerk, fluiten in een fluitorkestje, dat tijdens de dienst het zingen van psalmen en gezangen begeleidt, het ging niet altijd even zuiver, …wonder boven wonder… heeft er nooit iemand over geklaagd.
Hoe langer ik erover denk, hoe moeilijker het voor mij wordt om alles hier achter te laten. Echter er is geen weg terug…

Het vertrek
Het vertrekhalletje is nagenoeg vol. Achteraf blijkt dat de meerderheid van de aanwezigen uit wegbrengers bestaat. Er zijn veel kennissen uit Merauke gekomen om mij uit te zwaaien. Dat doet me heel goed.
Als het sein om in te stappen wordt gegeven, komt mijn vader naast me staan en legt zijn arm om mij heen. Uit zijn zak haalt hij met zijn andere hand een bijbeltje en geeft het aan mij en zegt daarbij: “Lees veel hieruit, hierin staan antwoorden op vragen die je maar kan bedenken, als je in wat voor problemen dan ook komt””. Snel neem ik afscheid  en loop zonder om te kijken het vliegtuig in.

Omdat het niet zo druk is in het vliegtuig en mag ik zelf een plaatsje uitzoeken.
Ik ga bij het raam zitten en kijk naar de achterblijvers, die nu buiten het gebouw staan en naar ons met hun zakdoeken zwaaien…. Het vliegtuig taxiet naar het begin van de startbaan, de snelheid wordt opgevoerd en na enkele minuten zijn we in de lucht…. Het is alsof ik in een roes verkeer.
In de verte zie ik de toppen van de klapperbomen, die door de wind heen en weer bewegen alsof ook zij ons vaarwel zwaaien.
Langzaam laten we de dorpen Mopah …Spadem en Muli achter ons …. Muli amatoo…..

Kom naar de Merauke reunie op zaterdag 2 juni 2012

Naar Startpagina

Film: Melody Kota Rusa

Productie: Production Enterprice Merauke (Irham Acho Bahtiar)

De film Melody Kota Rusa (**) gaat over de strijd van sommige jongeren en nieuwkomers in Marind cultuur. Door vormen van een muziekgroep willen deze jongeren uit het dorpje Muting, hun leven verbeteren.
Ondanks de verschillende hindernissen en mislukkingen, blijven ze met hart en ziel hun droom najagen.

De spelers bestaan uit een verzameling van jong talent van Merauke (Spikdion Baransano / Kanib, Vicky Egu / ENOB, John Mnumumes / Minggus, Dodi Mahuze / Dody, Joseph Gebze / Joseph, Edi Hariyanto / Suroso, Fuji Indah Lestari / Santi, tot 2008 Runner Up Miss Papua, Endang Triastuti Gebze / Selvi).
Zij groeien uit tot de belangrijkste personages in de film Melody Kota Rusa.

De inhoud van de film ?…. dat moet u zelf maar bekijken. Eén ding wil ik wel verklappen, ik, ik krijg daardoor heimwee naar Merauke.
De film is in Youtube te bekijken.  Melody Kota Rusa

De DVD is te verkrijgen (te koop):
Agen DVD original Melody Kota Rusa – Jayapura
Jl. Hamadi Rawa 2 – Kios Aman Jayapura

DVD wordt geleverd met een ondertiteling Indonesische taal die kan of niet worden ingesteld. Bonus hoofdstuk en de toevoeging van de Documentatie Film screenings op verschillende evenementen en videoclips movie soundtrack.

(**) Kota Rusa
Merauke, Zuidelijk deel van nu Papua is een gebied dat rijk is aan wild. Wilde zwijnen en kangoeroes en kasuarissen behoren tot de oorspronkelijke bewoners. De herten (rusa) waren begin 20ste eeuw uitgezet. Omdat in Nieuw-Guinea geen wilde dieren leven, die voor de herten een bedreiging zijn, kunnen deze in een zeer korte tijd goed gedijen.
De stad Merauke wordt daarom ook genoemd “Kota Rusa” (Stad van de herten).

Naar startpagina

Merauke, en wat daaraan voorafging…. (o.a. Het ontstaan van Merauke)

Op 12 februari 2011, bestond Merauke 109 jaar. De 109ste verjaardag werd gevierd met een Carnavalsoptocht langs de belangrijke straten van Merauke.
Behalve de basisscholen tot aan de universiteiten, namen de overheidsinstellingen, politie ook deel aan dit evenement.

Merauke was de hoofdstad van het Zuidelijk deel van West Nieuw Guinea de voormalige Nederlandse kolonie.
Nu heet het land: Papua, een provincie van Republiek Indonesia.
(Lees: Papoea-Molukkers 45 jaar in Nederland)

Hoe Merauke was ontstaan kunt u lezen in het E-book: Merauke, en wat daaraan voorafging.
Door: Joh. E. Snelleman. Geschreven door verschillende schrijvers.
Een E-book is een digitale versie van bestaande boek of gewoon nieuw boek, dat alleen maar elektronisch worden uitgegeven.

Hier klikken om het E-book te lezen.

m.s. Kaloekoe in de haven van Merauke – anno 1959

Naar Startpagina

Schoentjes zetten in de kolong*

Uit: Een noken vol herinneringen

De intocht van Sint Nicolaas en zijn Pieten is reeds wekenlang aangekondigd door de TV reclames, Reclamebladen zelfs billboards met de boodschap waar men Sinterklaas- en of Pietenpakken kan huren. Als ik dit allemaal zie, moet ik terugdenken naar mijn eerste kennismaking met Sint Nicolaas en zijn ‘knechten’.
Géén discussie over de Pieten of ze zwart, wit of anders gekleurd moeten zijn.
Géén voor- en anti zwarte Pieten demonstratie..enz..enz..

Dit is één van mijn vele herinneringen aan Merauke… dit stuk gaat over mijn eerste Sint Nicolaasfeest in Merauke. (*Kolong = ruimte onder het bed).

Met de komst van vele Nederlandse ambtenaren, leerkrachten halverwege de jaren 50 van de vorige eeuw in Merauke, voormalige Ned. Nw-Guinea, maken we kennis met de Nederlandse taal -gewoontes en -tradities.
Op onze basisschool, Openbare Lagere School B, wordt vanaf de 4e klas, Nederlandse taalles gegeven. We leren: ‘vaderlandse’- en oranjeliederen, die we tijdens de koninginnedag moeten zingen, natuurlijk ook het Wilhelmus.

Het St. Nicolaasfeest of het Sinterklaasfeest wordt op school geïntroduceerd. Meester Geertsema vertelt ons het verhaal over bisschop Nicolaas van Myra (ligt in Turkije).
Het is muisstil in de klas. Met open mond zitten we aandachtig naar deze legende te luisteren. Hij laat ons enkele prentbriefkaarten zien met St. Nicolaas erop. Zo kunnen we enige voorstelling maken hoe Sinterklaas eruit ziet.

En dan, dan breekt de lang verwachte dag aan: 5 december, het Sinterklaasfeest.
Langzaam glijdt de motorboot met Sinterklaas en zijn knechten erin, over het water van de Maro rivier de haven van Merauke binnen. De gasten uit het verre Spanje, inclusief de schimmel van de Sint, staan op het dek te trappelen om aan wal te gaan.
De kleine kade aan de Maro rivier is helemaal vol met vele opgewonden ouders en kinderen. De meesten zijn Nederlanders en of Nederlandssprekende ambtenaren, die thuis zijn met deze typische Nederlandse traditie. De rest van de Meraukese inwoners staan op een veilige afstand nieuwsgierig te kijken. “Wat is er nu aan de hand, wat gebeurt er hier allemaal ?”

Een blanke man met lange grijze haren snor en baard, gekleed in een lange ‘jurk’, met een staf in de hand zittend op een paard. En al die zwart geverfde mannen… uitgedost in een rare kleding. Voor de autochtone Meraukezen, een welkome afwisseling in hun eentonig dorpsleven.

Toen de motorboot is aangemeerd, gaat het gezant uit Spanje de kade op, terwijl ze enthousiast wordt toegezongen door de menigte: “Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht
Deze liederen klinken mij niet vreemd meer in mijn oren.

De vrouw met haar handen op haar rug was mijn moeder, een van de leerkrachten op onze school.

De Sint en zijn gevolg brengen eerst een bezoek aan de Europeese Lagere school, daarna is onze school aan de beurt.
Natuurlijk verwelkomen we de Sint met zijn liederen. We hebben immers wekenlang, na de schooltijd, geoefend om ze uit het hoofd te kunnen zingen.
“Ik kan je wel verzekeren, het is beslist niet gemakkelijk ! vooral omdat we de Nederlandse taal niet eens verstaan laat staan spreken.

De schimmel van de Sint wordt tijdelijk op het school-voetbalveldje, ‘geparkeerd’. De Sint, omringt door de leerkrachten en leerlingen, loopt naar de voor hem speciaal versierde stoel. De Pieten daarentegen hebben het heel erg druk met strooien van snoepgoed en aardnoten.
Wat een geweldige sfeer, overal blije kinderen en ouders.
“Het lijkt bijna op Koniginnedag, zelfs de meeste kantoren zijn vandaag dicht”.

We moeten allemaal op de grond zitten, voor de Sint . Zijn grote boek met een grote gouden kruis op de kaft, komt tevoorschijn. Hierin staan
de namen van niet alleen de ‘stoute’, maar ook de ‘brave’ kinderen.
De Sint bladert in zijn boek en spreek ons toe…. wat zijn wij toen erg verrast en geschrokken.
Hij had onze volle aandacht… want we konden hem heel goed verstaan. “De Sint spreekt Maleis !”.

Willekeurig noemt hij de naam op van een kind, die bij hem moet komen. Brave kinderen kregen een schouderklopje, de wat minder brave kinderen gesommeerd om beter hun best te doen.
Tot de laatste groep behoor ik.. ik moet de Sint beloven beter op te letten in de klas en mijn handschrift te verbeteren. Een 5 is het hoogste cijfer die ik voor schoonschrijven krijg. Tekenen en rekenen daarentegen ben ik wel goed in. Alle kinderen, die bij hem moeten komen, krijgen extra handvol snoepgoed toegestopt, ook de ‘stoute’ kinderen.
Met het liedje: Dag Sinterklaasje..daag..daag…zwarte Piet… zwaaien we Sint en Pieters weg.

Echt teruggaan naar Spanje doen ze nog niet .. want vanavond hebben ze nog een belangrijke missie te vervullen.
“Ze gaan, als het donker wordt, de huizen langs om kado’s te brengen” vertellen mijn moeder en zus mij. Ik moet daarom, zodra ik thuis kom, mijn (enige) schoen poetsen en voor mijn bed neerzetten. “Alleen bij gepoetste schoenen worden kado’s neergelegd” wordt mij op het hart gedrukt.
Daarmee ben ik nog niet klaar, ik moet ook mals gras en een emmer water voor de schimmel erbij doen.

Die avond kan ik door spanning en opwinding niet rustig slapen. Ik schrik een paar keren wakker en meen geluiden in huis te horen. Pratende mensen en gehinnikt van een paard…
Ik denk dat ik droom, maar ben heel erg moe om op te staan en slaap weer verder..

’s Morgens ben ik al heel vroeg op… Buiten begint het licht te worden. Een ochtendstraal probeert door een kiertje naar binnen te gluren. Ik wil opstaan als ik mijn moeder hoorde roepen: “ga nog even slapen het is nog veel te vroeg”
Nieuwsgierig naar de kado’s stap ik na een tijdje zachtjes toch maar uit bed. Zet mijn beide voeten tegelijk op de grond….. en voel zacht en vochtig aan onder mijn blote voeten en tussen de tenen …. glij uit en val op de grond…
Door het gebonk rent mijn moeder de kamer binnen, doet het raam open…. het vrolijke ochtendlicht straalt naar binnen…
En nu zie ik het pas wat er gebeurd is….. ik, ik had op een hoop paardenpoep gestapt!.
De Sint en zijn schimmel waren hier echt binnen geweest !”

Naar Startpagina

Kerstfeest in Muli (Merauke) anno 1956

Uit: Een noken vol herinneringen

Dit is één van mijn vele herinneringen aan Merauke…het stukje hieronder gaat over de bezigheden rondom het Kerstfeest in Muli. Muli is een dorpje, dat op ongeveer 5 km van Merauke ligt.

Mijn vader werkte in Muli als zendeling; op door-de-weekse-dagen was hij hoofd van 3 klassen basisschool en ‘s-zondags leidde hij de kerkdienst. De rest van zijn tijd gebruikte hij om zijn gemeente te dienen.
Mijn moeder werkte als onderwijzeres op de Openbare Lagere School B in Merauke.

Voorbereidingen in en om het huis
Tegen de kerst, was het altijd druk bij ons thuis. Voorbereidingen voor het kerstfeest..  Mijn moeder bakte cakes en we moesten haar daarbij helpen. Broer Paul (RIP) klopte eieren om later gemengd te worden met meel, suiker en andere ingrediënten tot cake-beslag. Ik smeerde ik de bakvormen met boter (Blue Band), zodat de cakes niet aan de bakvormen plakken.
Elektrische- of gasoven hadden we niet, immers we kookten op houtvuur. Van een vierkante olie blik maakte mijn vader een oventje. De cakevorm met beslag werd in de oven gelegd, die van onderen en boven verwarmd werd met houtskool. Soms kon de houtskool te heet zijn, dan gebruikten we het zachte schil van cocosnoot. Dit brandt korter en minder heet.

Het huis moest helemaal opgeruimd worden. Het erf schoongevegen, soms moest nog een muur gewit worden, m.a.w. alles moest weer pico bello uitzien.
Mijn moeder had hierin de leiding.
Dan kwam mijn vader binnen, keek rond …. keek mijn moeder aan…. schudde slechts zijn hoofd en zei: “Marta, Marta….” en liep weer naar buiten.
Ik vond wel vreemd… waarom zei hij “Marta” zo heet mijn moeder helemaal niet en ook niet haar 2e naam.

Voorbereidingen op school en in de kerk
In de maanden november en december zagen we mijn vader minder dan anders.
Als de school uit was, bleef hij nog na om zich voor te bereiden op de kerst. Elk jaar werd op de kerstavond een ‘kerst-stukje‘ uitgevoerd. Uren besteedde hij aan script schrijven, rollen verdelen, mensen ervoor benaderen, daarna dagenlang met ze repeteren. Repetities met het fluitorkest en het kinderkoor.. Hij had de hele regie in eigen handen.
Tegen de tijd dat de kerst naderde merkte ik dat de spanning in hem opkwam.
Dan pakte hij zijn dubbelloops geweer … ging het bos in om te jagen.
Als hij later terugkwam, met of zonder buit, was de rust in hem weer teruggekeerd.

De dochter van Herodias danste terwijl haar moeder in de deuropening stond te kijken

Kerstversieringen en kerstboom
Een paar dagen voor de kerst werd de kerstboom in de kerk opgetuigd. Kerstballen en kerstversieringen waren toen nog nergens in de winkels te verkrijgen.
Van crèpepapier maakten wij, (kinderen) slingers. De ronde vruchten van bintangorboom of (buah bintangor) van ca. 5 cm diameter, verfden we met felle kleuren om in de boom te hangen als kerstballen.
Omgewikkeld in aluminium papier werden deze bintangorvrucht mooie glinsterende kerstballen. Natuurlijk moesten we eerst een gaatje maken in de vrucht en het vruchtvlees eruit halen, wat er over bleef was het harde schil (te vergelijken met een kalebas).

Als kerstverlichting gebruikten we echte kaarsen, die in zelfgemaakte bamboe standaard in de boom werden bevestigd. Het kostte ons uren om deze kerst-versieringen te maken. En geloof me…. dat waren echt leuke creatieve uren.
Een mooie boom (geen den of spar) van 3 meter, kapte men in het bos en dan… in actie allemaal…. versieren maar…
Onder de kerstboom stonden in plaats van cadeaus, twee emmers met water erin. Het gebeurde wel eens dat de kerstboom tijdens de viering in brand vloog, vandaar deze 2 emmers.
De hele kerk werd versierd. Slingers hingen overal, de boom stond statig naast de kansel.

De kerstviering
De kerk was tot aan de nok toe gevuld. Niet alleen met mensen uit ons dorp Muli, maar ook uit Merauke.
Ook de moslimkinderen, die bij mijn vader op school zaten, en hun ouders en familie waren er allemaal.
Meer dan 30 procent van de leerlingen van deze Christelijke Dorpsschool waren moslim-kinderen. Enkelen van hun deden zelfs mee in dit kerststukje.
Waauw… wat bijzonder, dat kon allemaal zo maar, 55 jaren geleden. Ik, ik kreeg een heel bescheiden rolletje in deze kerstuitvoering. Een rolletje als ‘kindsoldaat’ van Herodes. Twee keren mocht ik opkomen. Een keer om Johannes de Doper op te halen uit de gevangenis en de andere keer aan het einde.

Het hoofd werd op een schaal binnengebracht aan het meisje gegeven, en zij bracht het naar haar moeder.

De dood van Johannes de Doper
Het stuk ging over de dood van Johannes de Doper (Mattheüs 14 1:12). Herodes had Johannes de Doper destijds laten arresteren en in de boeien geslagen en hem in de gevangenis geworpen om Herodias, de vrouw van Filippus, de broer van Herodes.
Johannes had namelijk tegen Herodes gezegd: “U mag haar niet tot vrouw nemen“.
En hoewel Herodes Johannes de Doper wilde doden, deed hij dat niet uit vrees voor het volk, dat Johannes voor een profeet hield.
Toen Herodes een feest gaf ter gelegenheid van zijn verjaardag, danste de dochter van Herodias te midden van de aanwezigen, en dat viel bij Herodes in de smaak. Daarom zei hij dat ze zou krijgen wat ze maar zou vragen, en hij bezegelde die belofte met een eed.
Door haar moeder daartoe aangezet zei ze: “Breng me dan op een schaal het hoofd van Johannes de Doper.” Deze vraag bedroefde de koning, maar omdat hij in het bijzijn van zijn tafelgasten een eed gezworen had, beval hij dat men het haar zou brengen, en hij gaf opdracht Johannes in de gevangenis te onthoofden. Het hoofd werd op een schaal binnengebracht aan het meisje gegeven, en zij bracht het naar haar moeder. (Matheus 14: 3-12)
De kerstuitvoering was een groot succes. Dagenlang was de kerstviering in Muli het gesprek van de dag. Niet alleen in Muli maar ook in Merauke.

Het finale lied. Het kindsoldaat rechts voor u op de foto…..c’est moi.

Het verhaal van Marta en Maria
Vele, vele jaren later, begreep ik pas waarom mijn vader op een van die drukke dagen in december zijn hoofd schudde en “Marta, Marta..” tegen mijn moeder zei.
In Lucas 10 : 38-42 las ik het verhaal van Marta en Maria: Toen ze (Jezus en zijn leerlingen) verder trokken ging hij een dorp in, waar hij gastvrij werd ontvangen door een vrouw die Marta heette. Haar zuster, Maria, ging aan de voeten van de Heer zitten en luisterde naar zijn woorden. Maar Marta werd helemaal in beslag genomen door de zorg voor haar gasten. Ze ging naar Jezus toe en zei: “Heer, kan het u niet schelen dat mijn zuster mij al het werk alleen laat doen? Zeg tegen haar dat ze mij moet helpen”.
Jezus zei tegen haar: “Marta, Marta, je bent zo bezorgd en je maakt je veel te druk. Er is maar één ding noodzakelijk. Maria heeft het beste deel gekozen, en dat zal haar niet worden ontnomen”.

Vandaag de dag, is het nog niet veel veranderd, Marta’s kom je nog steeds tegen. Marta’s zijn alleen maar bezig met hun eigen ‘ding’. Zoals, wat voor kleren doen we aan met kerst!
Waar gaan we met de 1e Kerstdag naar toe?.
Wat moeten we klaarmaken voor de gasten?. De kerstbomen moeten opgetuigd worden, andere kerstversieringen…. huizen, tuinen worden voorzien van vele kleurrijke lichten.
Hoe meer lichten hoe mooier enz..

Het Licht
Lichten…. ja…Kerstfeest is natuurlijk het feest van Het Licht. Het Licht dat de andere lichten doet vervagen.
Jezus Christus is Het licht in de nacht. De herders op de velden van Efrata hadden het gezien. De wijzen uit het Oosten hadden het gevolgd naar Bethlehem en Maria had voor het gekozen.
Wat..wat is uw keuze?…..  “Wens u een Kerst vol licht, rust en vrede”

Naar Startpagina