Pesta Merauke (55 jaar in Nederland)

De maanden augustus en september 1962 brengen voor veel mensen uit  Merauke, in de voormalige Nederlandse kolonie Nieuw Guinea, een complete verandering in hun leven.

De sfeer is erg gespannen, niet alleen door de toenemende Indonesische infiltraties uit de lucht, maar ook door de vele, vele verspreidde Indonesische propaganda’s.
De spanning bereikt haar hoogtepunt als het bekend gemaakt wordt dat Nederlands Nieuw Guinea moet overgedragen worden aan Republiek Indonesië.

Sommigen praten er opgewonden en enthousiast erover, anderen daarentegen zwijgen in alle talen en durven hun emoties en meningen niet kenbaar te maken. Het is immers oorlog en niet iedereen is te vertrouwen !

“Zij, die in gouvernementsbetrekking zijn, mogen kiezen om te blijven of naar Nederland te gaan” klinkt door de RONG (Radio Omroep Nieuw Guinea).
Kiezen tussen 2 ‘onzekerheden’….
Een keuze om de rustige, bijna dorpsachtig gemeenschapsleven met ‘onzekere’ toekomst te verruilen voor een totaal onbekend leven in Nederland.
Nederland, een land dat ze slechts van verhalen kennen, de taal begrijpen ze amper, laat staan spreken…..en de anderen ?
Uitvoerig relaas hierover kunt u lezen als u HIER klikt.

En toch, toch kiezen onze ouders ervoor om naar Nederland te gaan. Met vol vertrouwen in hun Schepper treden ze dit nieuw avontuur in.

Nu, 55 jaar later kunnen we met blijdschap en dankbaarheid terugkijken en beamen, dat onze ouders toen een goede keuze hadden gemaakt.
De 2e en 3e generatie van deze Meraukezen hebben het hier goed, sommigen héél goed zelfs.
Een hele goede reden om onze ouders uit respect te gedenken en bedanken met een KNAL FEEST.

Samen willen we dit doen met alle andere mensen uit Nieuw Guinea en onze ‘nieuwe’ vrienden en familie.
U bent allen van harte welkom !

Noteer alvast in uw agenda zaterdag 23 september 2017.
FLYER Pesta Merauke

Als u mijn herinneringen over Merauke wilt lezen: HIER klikken.

Foto © Ahiolo –  Strand van Buti bij Lampu Satu

Naar Startpagina

Wat is thuis ?

“Moeilijk om alles achter te laten? Helemaal niet!”

Herdachten we vorig jaar dat de grote groep van voornamelijk KNIL-militairen 65 jaar geleden in Nederland aankwam, dit jaar is het 55 jaar geleden dat er ca. 1600 Molukkers uit Nieuw-Guinea als evacué in Nederland werden opgevangen. Dat was na de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië in het najaar van 1962. De groep bestond o.a. uit gouvernementsambtenaren en RMS-sympathisanten. Annis Lekransy was vooral nieuwsgierig naar Nederland: “Ik vond het spannend. Ik was echt benieuwd hoe het zou zijn, hoe de mensen zouden zijn en hoe het land zou zijn. Dat overtrof alles.”

Interview met Annis Lekransy (1944), Capelle aan de IJssel


Lees het hele interview

Door Anneke Savert

Dit interview hoort bij de reeks ‘Wat is thuis’ en is afgenomen door beeldend kunstenaar en fotograaf Anneke Savert. In deze serie vertellen eerste en tweede generatie Molukkers hoe zij het leven in Nederland hebben opgepakt en hier ondanks alles een nieuw thuis hebben gecreëerd.

Naar Startpagina

 

Di Timur Matahari

Di Timur Matahari ( In het oosten van de Zon ) is een Indonesische dramafilm, die op14 juni 2012 werd uitgebracht . De film was geregisseerd door Ari Sihasale .

De hoofdrolspelers zijn o.a. Laura BasukiLukman Sardi, Ririn Ekawati en Michael Jakarimilena .

Producer Ari Sihasale
Producer Ari Sihasale,wint met zijn film Denias, singing on the cloud (Denias, senandung di atas awan) een prijs als de Best Children’s Feature Film tijdens The Asia Pacific Screen Award 2007.

Acteur, musicus en producer van Molukse komaf: Juharson Estrella Sihasale, beter bekent als Ari of Ale Sihasale is geboren in Tembagapura, Papua op 5 oktober 1973.
Samen met zijn echtgenote Nia Zulkarnaen hebben zij een filmproductiebedrijf Alenia Production.
In 2009 produceerde Ari Sihasale de 1e badminton-film ter wereld: Bulutangkis “King”.

aa32-1

Het is een ochtend net als elke andere ochtenden. De zon komt op in het oosten en straalt haar eertse stralen op het eiland. ‘Papua’ de meest Oostelijke eiland van Indonesië.

De zon die het licht brengt voor de mensen.
Echter, niet voor Mazmur, Thomas en hun vrienden. Die ochtend zijn ze nog steeds aan het wachten op de komst van het “licht”, het “licht” dat zal stralen in de duisternis van kennis. Maar dagen gaan voorbij en, en het “licht” is niet gekomen … GURU (onderwijzer)

Elke dag gaat Mazmur naar de het oude vleigveld om op nieuwe onderwijzer te wachten. Slechts per vliegtuig zijn deze dorpen in Centrale hooglanden van Papoea’s te bereiken. Al 6 maanden lang hebben ze geen onderwijzer.
Hoopvol kijkt hij naar de hemel en bidt op de komst van de onderwijzer.
Toen de oude man Jacob vertelde dat de onderwijzer niet meer zal komen,
zoeken Pendeta Samuel, dokter Fatimah, Jolex Ucok naar een manier om de kinderen wat bij te leren over de natuur en omgeving.

img_1231

Mazmur in gesprek met de oude man Jacob

Echter, een incident verandert dat allemaal, als de vader van Mazmur (Blasius) door Joseph, de vader van Agnes en oom van Yokim en Syrisch wordt gedood.
Geschillen tussen de dorpen kunnen niet worden vermijden.
Het bericht over de dood van Blasius bereikt Michael, de broer van Blasius.
Michael is van jongs af aan meegenomen door zijn Javaanse moeder naar Jakarta en woont en studeert aldaar. Michael was woest toen hij dat hoorde en besloot om samen met zijn vrouw Vina, terug te keren naar Papua om dit probleem proberen op te lossen.
Maar hei is niet zo gemakkelijk als hij denkt, omdat zijn jongere zus Alex, Michaels moderne manier van denken tegenwerkt.

“Oorlog!” Dat is de enige manier voor hem om de dood van zijn broer Blasius te wreken. Volwassenen willen vechten…. maar niet voor Mazmur, Thomas en zijn drie vrienden, ondanks dat hun dorpen vijandig zijn,
Mazmur vader wordt gedood door de vader van Agnes, maar de kinderen zijn nog steeds vrienden en proberen om deze twee dorpen met elkaar te laten verzoenen.

Via deze LINK komt u in Youtube.com, waar u de film kunt bekijken.
Ondertiteling: Engels, maar als U Maleis verstaat of kan spreken dan is de film goed te volgen.

Naar Startpagina

Een brandvlek op mijn ziel

Pierre Quanjel heeft een boeiend boek geschreven ” Een brandvlek op mijn ziel ” deze mag u niet missen .

boek-merauke-1Van oktober 1961 tot aan de overdracht in 1962 was Pierre Quanjel als dienstplicht militair gelegerd in Merauke, dat gelegen is aan de zuidwestkust van voormalig Nederlands Nieuw Guinea, nu Papoea genoemd.

In het eerste gedeelte van het boek beschrijft hij op openhartige wijze niet alleen zijn ervaringen en gebeurtenissen uit die periode, maar ook zijn gevoelens en emoties.

Ook diegenen die niet in Merauke gelegerd waren zullen veel hierin herkennen en beamen.

In het tweede gedeelte van het boek beschrijft hij zijn terugkeer naar Merauke in 1995.

Na ruim 35 jaar blijkt er maar weinig in positieve zin te zijn veranderd, voor de Papoea’s althans.
Samen met zijn vriend en Nieuw Guinea veteraan Albert Limpens bezoeken zij met gemengde gevoelens verschillende plaatsen uit de tijd van weleer. Voormalig Nederlands Nieuw Guinea is nu een provincie van Indonesië waar de Papoea’s gast in eigen land zijn met alle gevolgen van dien.

Uitgave in eigen beheer.
Het boek kunt u bestellen: P. Quanjel, Ledderkenstraat 30, 6171 HE Stein.
€ 15,50 incl. verz.kosten in Ned
E-mail: ……..

Naar Startpagina

Mijmeren over ‘Pesta Maroke’

Nu, bijna 2 weken na een geweldige “Pesta (*)Maroke” geniet ik nog steeds na van deze dag.
Zaterdag 2 juli 2016 vierden mensen uit  Merauke (Voormalige Ned. Nw-Guinea) feest.
Een feest omdat ze 54 jaar in Nederland wonen. Een feest als dank dat ze het hier goed hebben… om elkaar te ontmoeten… elkaars herinneringen en verhalen te delen..

(*) zo werd Merauke door ons genoemd

13585028_504017829809102_4041473119601328963_o (1)

Showman Ulis Turiai

Enkele dagen na het feest, flitsen honderden foto’s middels sociale media de wereld in.
Bij het bekijken van deze mooie foto’s, beleef ik deze dag opnieuw. De meeste foto’s komen uit de camera van ‘onze’ Joop Wonmaly. “Onze” omdat Joop ook uit Merauke kwam.
Joop weet op zijn ‘eigen’ wijze, de sfeer van de dag in zijn foto’s weer te geven.

Deze foto’s geven mij een blij gevoel, blij om de vele lieve ontmoetingen.
Ontmoetingen, die altijd blijdschap met zich meebrengen.
Blij dat er zoveel mensen uit Maroke zijn gekomen.
Bijna alle bevolkingsgroepen, die voor 1962 in Maroke woonden zijn vertegenwoordigd.
De begroetingen, omhelzigen zijn heel hartverwarmend.

Naast het blije gevoel ben ik ook emotioneel geraakt. Met weemoed en trots denk ik terug aan onze ouders, die in 1962 kozen om naar Nederland te verhuizen. Onze ouders, die met de weinige kennis die ze hebben over het land. De meesten verstaan en spreken de taal niet eens, toch, toch weten ze een goede plaats in de Nederlandse samenleving te verwerven.
Van hen zijn er helaas maar nog een paar vrouwen bij ons.
De anderen zijn terug geroepen naar hun eeuwige vaderland.
We zullen ze zeker niet vergeten.
Want veel van hun kinderen zijn vandaag aanwezig. Als je ze ziet, weet je gelijk wie hun ouders zijn. Zolang we hun namen weten, zullen we ze niet vergeten.
Immers: “Een mens is pas echt vergeten, als zijn naam vergeten is”

"Re Selection Band"

“Re Selection Band”

Voor mij is het feest nu al geslaagd. De organisatie heeft ervoor gezorgd dat alle ingredienten voor een geweldig feest aanwezig zijn.
Een hele goede band “Re Selection Band” speelt afwisseld de muziek uit 60 en 70-tiger jaren. Afgewisseld met Ulis Turiai Show.
Goede ketering “Merauke” die verantwoordelijk is voor de lekkere hapjes en maaltijd.
En natuurlijk al de mensen uit Merauke… die ervoor zorgen dat Pesta Maroke hun feest wordt….
Mijn dank en lof aan de organisatie van A tot Z(eth), die deze dag heeft gerealiseerd… chapeau..

Lees ook: Papua Molukkers 45-jaar in Nederland

Faceboek Merauke

Foto’s © Joop Wonmaly  klikken om de foto’s te bekijken

Naar Startpagina

Herinneringen achter deze foto’s

Ouder worden betekent ook dat je meer kijkt in het verleden, meer en meer interesse heb in ervaringen en herinneringen uit het verleden. Ervaringen delen geven mij veel plezier en krijg ik daardoor ook nieuwe contacten en dat geeft nieuwe energie. Maar bovenal helpt het mij om te blijven wie ik ben. Daarom bekijk ik regelmatig mijn oude foto’s, dan borrelen de herinneringen die bij de foto’s horen omhoog. Dat gebeurt ook bij het bekijken van deze bijzondere foto’s. Deze foto’s dateren uit de jaren 1949 en 1950. Ze komen uit de ‘oude familie-doos. Ze werden gemaakt op de Europese Lagere School in Merauke (voormalige Ned. Nw-Guinea, nu Papua). U ziet Nederlandse, Indisch-Nederlandse en Inlandse kinderen en hun ouders zo harmonieus bij elkaar, dat is heel bijzonder. Een ‘multiculti’ school in de koloniale tijd was natuurlijk ondenkbaar (Ned. Nw- Guinea behoorde toen tot de Nederlandse kolonie). Toch, toch was het mogelijk … zie hier het bewijs.
(Op de foto klikken om te vergroten)

49 6 49 5 50 1

Andere koers
Na de onafhankelijkheid van Republiek Indonesia in 1949, heeft Nederland een andere politieke koers genomen met betrekking tot Ned. Nw-Guinea, mede doordat Indonesië aanspraak maakt op dit land. Nederland wil er voor zorgen dat de Papua’s ‘klaargestoomd’ worden voor een eigen zelfstandige staat. Nederland vindt dit een ‘goede’ oplossing om de vele, vele Nederlanders, Indisch-Nederlanders en hun gezinnen, die uit Indonesië weg moeten naar Ned. Nw-Guinea te halen zodat ze het land ook kunnen helpen opbouwen. Bovendien wordt Nederland hiermee ontlast van de stroom Indische repatrianten.

Lagere scholen in Merauke
Voor 1949 zijn in Merauke slechts 2 lagere scholen, namelijk de Openbare – en Rooms Katholieke lagere school. Op beide scholen is Maleis de voertaal. Echter door de komst van vele Nederlands sprekenden en hun gezinnen rijst de behoefte aan een Nederlandse Lagere school ( ELS – Europese Lagere School). Slechts kinderen waarvan de ouders thuis Nederlands spreken worden op deze school toegelaten. Zo krijgt Merauke haar 3e lagere school, de ELS…. Maar dan, dan komt het meest belangrijke probleem om de hoek kijken: “hoe moet je de dure Nederlandse onderwijzers betalen ?”   De school krijgt namelijk geen Rijkssubsidie, geen rijkssubsidie omdat er te weinig leerlingen zijn om de quorum te halen.

49 2 49 1

De koppen worden bij elkaar gestoken…. Het schoolbestuur ziet een mogelijke oplossing: door ook de kinderen van de niet Nederlands sprekende ouders tot de school toe te laten, maar ze moeten wel uit een bepaald milieu komen. “Eén van de ouders moet werkzaam zijn bij het gouvernement, politie of als inlands onderwijzer/ predikant” Kinderen van de Maleise Lagere School, die aan de gestelde eisen voldoen, worden gevraagd om de overstap te maken naar de Europese Lagere School. Natuurlijk willen ze dit al te graag. Binnen zeer korte tijd is de quorum ruim overschreden en de Rijkssubsidie is een feit.

Enkele jaren later
In de jaren daarna komen steeds meer en meer Nederlands sprekende gezinnen in Merauke wonen. De ELS breidt zich uit, het aantal leerlingen stijgt met rasse schreden… Zelfs zonder de kinderen van de niet Nederlands sprekende ouders wordt de quorum ruimschoots gepasseerd, met andere woorden de ELS heeft deze kinderen niet meer nodig om de quorum te halen. Dan, dan krijgen de ouders een brief van het schoolhoofd in het Maleis dat ze hun kinderen van de ELS moeten laten uitschrijven en dat ze terug moeten naar de Maleise school. En zo gebeurt het ook. Waaauw… dit bericht slaat als een donderslag bij heldere hemel, niet alleen bij deze ouders maar ook bij de Ambonese gemeenschap. (‘Ambonese” omdat in de koloniale periode worden mensen uit de Molukken, Ambonezen genoemd). Natuurlijk zijn ze teleurgesteld en boos, temeer omdat Ambonezen Nederland altijd een warm hart toedragen en trouw zijn aan de drie kleuren.

Protestbrief
Gelukkig, één van de Ambonese vaders, accepteert de situatie niet en schrijft een protestbrief aan de Inspecteur van Onderwijs en de Resident met een kanttekening, dat wanneer er geen actie wordt genomen, er een briefje naar de koningin zal worden gestuurd. Het antwoord daarop komt heel snel: “deze éénmansactie van het ELS-schoolhoofd moet worden teruggedraaid. De ‘weggestuurde’ kinderen mogen weer terugkomen” Tegen de schoolhoofd zelf is niets ondernomen! Echter het is te laat… de weggestuurde kinderen komen niet terug, ze houden de eer aan zichzelf.

61 001

Jacoba de Lima

Verdriet in huis Bij ons thuis komt de klap extra hard aan. Niet alleen omdat mijn 2 broers en zus de ELS moeten verlaten, maar ook een hele grote klap voor mijn moeder. Al haar leerlingen, die de overstap maakten moeten terug. Dat doet haar heel veel verdriet, omdat zij in die tijd schoolhoofd was van de Maleise school. Ik schrijf in die tijd omdat mijn moeder enkele maanden later door de Inspecteur van onderwijs “vriendelijk verzocht” wordt haar functie als schoolhoofd af te staan aan een Nederlandse leerkracht. In de koloniale tijd is het natuurlijk ondenkbaar, dat een Inlandse onderwijzeres schoolhoofd is op een school waarvan de helft van de leerkrachten uit Nederlanders bestaat. Thuis wordt er heel weinig hierover gesproken. Het verdriet en teleurstellingen worden nauwelijks gedeeld. Soms zie ik mijn vader en moeder met betraande ogen uit de slaapkamer komen. Dan weet ik dat ze samen in gebed zijn gegaan. Later, heel veel later vertelt mijn moeder dat ze in hun gebeden, elke keer weer, God om vergiffenis vragen voor hen die ze dit allemaal hebben aangedaan.

Naar Startpagina