“Herenigd na 62 jaar” (tijdens Nw-Guinea reünie ).

10 dagen lang… overdag genieten van de warme zon en even warme ontmoetingen, ‘s avonds  dansen op muziek van de meegereisde bands.
Dit jaar van 17 tot 26 juni, heeft de organisatie met de manager van Hotel Indalo Park in Santa Susanna (Spanje), overeen gekomen om gedurende deze dagen: “Nieuw Guinea reünie dagen” te houden.

Voor de muziekale noten, zijn 2 bekende Bands: The Tools en No Commotion gecontracteerd. Sommige bandleden hebben ooit in Nieuw Guinea gewoond. Ook heeft een catering zich bereid gevonden om voor de lekkere Indische hapjes te zorgen. Al 4 jaren achter elkaar laten we ons verleiden om in de maand mei of juni 10 dagen lang in Santa Susanna te verblijven. Samen met onze schoolgenoten en vrienden uit Hollandia, de hoofdstad van voormalige Ned. Nw-Guinea nu Papua.

De reünie  echter begint al bij de opstapplaats Marhese in Limburg. Hier vandaan rijden de Solmartours bussen vol met reünie gangers door het mooie natuurlijke landschap van Limburg Belgie en Frankrijk naar Costa Brava In Noord Oost Spanje. Na een middag en een nacht rijden komen we in de vroege ochtend aan op onze bestemming: “Hotel Indalo Park” te Santa Susanna. In de maanden mei en juni kan men de naam van ons hotel beter omdopen tot “Hotel Indo Park” . Immers in deze maanden wordt het hotel voor meer dan 80% bezet door “Indische” gasten en hun meegereisde bands uit Nederland. 

De ontmoeting

Op één van de ochtenden na het ontbijt, ontmoet ik een klasgenoot en zijn vrouw in de loby van het hotel. Tijdens ons gesprek vraagt ze opeens of ik uit Merauke (zuid Nw Guinea ) kom. Ik zeg dat het zo is en vraag gelijk waarom deze vraag.

 “Gisteren spraken we met een echtpaar, die meneer komt uit Merauke”, zei ze. “Hij vindt hier heel erg leuk maar  helaas is hij nog niemand uit Merauke tegengekomen”
Op mijn vraag hoe die man heet weet ze jammer genoeg géén antwoord op te geven.

De volgende dag na het diner  zitten we weer in de loby te chillen. Plotseling stoot ze op mijn arm en zei “daar is hij, daar is hij met zijn vrouw”…… ik kijk naar het paar dat dichterbij komt maar……. ze komen mij helemaal niet bekend voor. Als we ongeveer 1 meter afstand van elkaar staan,  kijk ik hem aan en vraag naar zijn achternaam. Als hij zijn naam zegt, stap ik op hem af en vraag: “ben je Senny ?” en zeg gelijk achteraan “ik ben Annis”. 

 Het moment van elkaar herkennen is heel kort… en we vliegen elkaar in de armen… een geweldig maar ook een emotioneel moment….  “Senny” zo wordt hij door zijn familie en vrienden genoemd … Jeugdvrienden, die sinds 1957 elkaar uit het oog zijn verloren en geen enkel contact met elkaar hebben ….. waauw…wat een zegendit is pas een echte reünie

In Muli (wijkje in Merauke) woonden we tegenover elkaar en speelden, knikkerden vaak samen. Op paard naar school rijden. lang vergeten herinneringen, die weer tot leven komen ….  In 1957 vertrok Senny en familie naar Nerderland. In 1958 ging ik naar Hollandia (hoofdstad van voormalige Ned. Nw-Guinea ) om de middelbare school te volgen en in 1962 naar Nederland gegaan… Senny vertelde dat ze in de afgelopen jaren regelmatig met hun camper ook hier in Santa Susanna  waren en kwamen dan ’s avonds in Hotel Indalo Park Hotel als er Indische bands uit Nederland spelen… 

 “Herenigd na 62 jaar” in Santa Susanna (Spanje) tijdens Nieuw Guinea reunie in Santa Susanna.

Naar Startpagina

Pesta Merauke (55 jaar in Nederland)

De maanden augustus en september 1962 brengen voor veel mensen uit  Merauke, in de voormalige Nederlandse kolonie Nieuw Guinea, een complete verandering in hun leven.

De sfeer is erg gespannen, niet alleen door de toenemende Indonesische infiltraties uit de lucht, maar ook door de vele, vele verspreidde Indonesische propaganda’s.
De spanning bereikt haar hoogtepunt als het bekend gemaakt wordt dat Nederlands Nieuw Guinea moet overgedragen worden aan Republiek Indonesië.

Sommigen praten er opgewonden en enthousiast erover, anderen daarentegen zwijgen in alle talen en durven hun emoties en meningen niet kenbaar te maken. Het is immers oorlog en niet iedereen is te vertrouwen !

“Zij, die in gouvernementsbetrekking zijn, mogen kiezen om te blijven of naar Nederland te gaan” klinkt door de RONG (Radio Omroep Nieuw Guinea).
Kiezen tussen 2 ‘onzekerheden’….
Een keuze om de rustige, bijna dorpsachtig gemeenschapsleven met ‘onzekere’ toekomst te verruilen voor een totaal onbekend leven in Nederland.
Nederland, een land dat ze slechts van verhalen kennen, de taal begrijpen ze amper, laat staan spreken…..en de anderen ?
Uitvoerig relaas hierover kunt u lezen als u HIER klikt.

En toch, toch kiezen onze ouders ervoor om naar Nederland te gaan. Met vol vertrouwen in hun Schepper treden ze dit nieuw avontuur in.

Nu, 55 jaar later kunnen we met blijdschap en dankbaarheid terugkijken en beamen, dat onze ouders toen een goede keuze hadden gemaakt.
De 2e en 3e generatie van deze Meraukezen hebben het hier goed, sommigen héél goed zelfs.
Een hele goede reden om onze ouders uit respect te gedenken en bedanken met een KNAL FEEST.

Samen willen we dit doen met alle andere mensen uit Nieuw Guinea en onze ‘nieuwe’ vrienden en familie.
U bent allen van harte welkom !

Noteer alvast in uw agenda zaterdag 23 september 2017.
FLYER Pesta Merauke

Als u mijn herinneringen over Merauke wilt lezen: HIER klikken.

Foto © Ahiolo –  Strand van Buti bij Lampu Satu

Naar Startpagina

Wat is thuis ?

“Moeilijk om alles achter te laten? Helemaal niet!”

Herdachten we vorig jaar dat de grote groep van voornamelijk KNIL-militairen 65 jaar geleden in Nederland aankwam, dit jaar is het 55 jaar geleden dat er ca. 1600 Molukkers uit Nieuw-Guinea als evacué in Nederland werden opgevangen. Dat was na de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië in het najaar van 1962. De groep bestond o.a. uit gouvernementsambtenaren en RMS-sympathisanten. Annis Lekransy was vooral nieuwsgierig naar Nederland: “Ik vond het spannend. Ik was echt benieuwd hoe het zou zijn, hoe de mensen zouden zijn en hoe het land zou zijn. Dat overtrof alles.”

Interview met Annis Lekransy (1944), Capelle aan de IJssel


Lees het hele interview

Door Anneke Savert

Dit interview hoort bij de reeks ‘Wat is thuis’ en is afgenomen door beeldend kunstenaar en fotograaf Anneke Savert. In deze serie vertellen eerste en tweede generatie Molukkers hoe zij het leven in Nederland hebben opgepakt en hier ondanks alles een nieuw thuis hebben gecreëerd.

Naar Startpagina

 

Di Timur Matahari

Di Timur Matahari ( In het oosten van de Zon ) is een Indonesische dramafilm, die op14 juni 2012 werd uitgebracht . De film was geregisseerd door Ari Sihasale .

De hoofdrolspelers zijn o.a. Laura BasukiLukman Sardi, Ririn Ekawati en Michael Jakarimilena .

Producer Ari Sihasale
Producer Ari Sihasale,wint met zijn film Denias, singing on the cloud (Denias, senandung di atas awan) een prijs als de Best Children’s Feature Film tijdens The Asia Pacific Screen Award 2007.

Acteur, musicus en producer van Molukse komaf: Juharson Estrella Sihasale, beter bekent als Ari of Ale Sihasale is geboren in Tembagapura, Papua op 5 oktober 1973.
Samen met zijn echtgenote Nia Zulkarnaen hebben zij een filmproductiebedrijf Alenia Production.
In 2009 produceerde Ari Sihasale de 1e badminton-film ter wereld: Bulutangkis “King”.

aa32-1

Het is een ochtend net als elke andere ochtenden. De zon komt op in het oosten en straalt haar eertse stralen op het eiland. ‘Papua’ de meest Oostelijke eiland van Indonesië.

De zon die het licht brengt voor de mensen.
Echter, niet voor Mazmur, Thomas en hun vrienden. Die ochtend zijn ze nog steeds aan het wachten op de komst van het “licht”, het “licht” dat zal stralen in de duisternis van kennis. Maar dagen gaan voorbij en, en het “licht” is niet gekomen … GURU (onderwijzer)

Elke dag gaat Mazmur naar de het oude vleigveld om op nieuwe onderwijzer te wachten. Slechts per vliegtuig zijn deze dorpen in Centrale hooglanden van Papoea’s te bereiken. Al 6 maanden lang hebben ze geen onderwijzer.
Hoopvol kijkt hij naar de hemel en bidt op de komst van de onderwijzer.
Toen de oude man Jacob vertelde dat de onderwijzer niet meer zal komen,
zoeken Pendeta Samuel, dokter Fatimah, Jolex Ucok naar een manier om de kinderen wat bij te leren over de natuur en omgeving.

img_1231

Mazmur in gesprek met de oude man Jacob

Echter, een incident verandert dat allemaal, als de vader van Mazmur (Blasius) door Joseph, de vader van Agnes en oom van Yokim en Syrisch wordt gedood.
Geschillen tussen de dorpen kunnen niet worden vermijden.
Het bericht over de dood van Blasius bereikt Michael, de broer van Blasius.
Michael is van jongs af aan meegenomen door zijn Javaanse moeder naar Jakarta en woont en studeert aldaar. Michael was woest toen hij dat hoorde en besloot om samen met zijn vrouw Vina, terug te keren naar Papua om dit probleem proberen op te lossen.
Maar hei is niet zo gemakkelijk als hij denkt, omdat zijn jongere zus Alex, Michaels moderne manier van denken tegenwerkt.

“Oorlog!” Dat is de enige manier voor hem om de dood van zijn broer Blasius te wreken. Volwassenen willen vechten…. maar niet voor Mazmur, Thomas en zijn drie vrienden, ondanks dat hun dorpen vijandig zijn,
Mazmur vader wordt gedood door de vader van Agnes, maar de kinderen zijn nog steeds vrienden en proberen om deze twee dorpen met elkaar te laten verzoenen.

Via deze LINK komt u in Youtube.com, waar u de film kunt bekijken.
Ondertiteling: Engels, maar als U Maleis verstaat of kan spreken dan is de film goed te volgen.

Naar Startpagina

Een brandvlek op mijn ziel

Pierre Quanjel heeft een boeiend boek geschreven ” Een brandvlek op mijn ziel ” deze mag u niet missen .

boek-merauke-1Van oktober 1961 tot aan de overdracht in 1962 was Pierre Quanjel als dienstplicht militair gelegerd in Merauke, dat gelegen is aan de zuidwestkust van voormalig Nederlands Nieuw Guinea, nu Papoea genoemd.

In het eerste gedeelte van het boek beschrijft hij op openhartige wijze niet alleen zijn ervaringen en gebeurtenissen uit die periode, maar ook zijn gevoelens en emoties.

Ook diegenen die niet in Merauke gelegerd waren zullen veel hierin herkennen en beamen.

In het tweede gedeelte van het boek beschrijft hij zijn terugkeer naar Merauke in 1995.

Na ruim 35 jaar blijkt er maar weinig in positieve zin te zijn veranderd, voor de Papoea’s althans.
Samen met zijn vriend en Nieuw Guinea veteraan Albert Limpens bezoeken zij met gemengde gevoelens verschillende plaatsen uit de tijd van weleer. Voormalig Nederlands Nieuw Guinea is nu een provincie van Indonesië waar de Papoea’s gast in eigen land zijn met alle gevolgen van dien.

Uitgave in eigen beheer.
Het boek kunt u bestellen: P. Quanjel, Ledderkenstraat 30, 6171 HE Stein.
€ 15,50 incl. verz.kosten in Ned
E-mail: ……..

Naar Startpagina

Mijmeren over ‘Pesta Maroke’

Nu, bijna 2 weken na een geweldige “Pesta (*)Maroke” geniet ik nog steeds na van deze dag.
Zaterdag 2 juli 2016 vierden mensen uit  Merauke (Voormalige Ned. Nw-Guinea) feest.
Een feest omdat ze 54 jaar in Nederland wonen. Een feest als dank dat ze het hier goed hebben… om elkaar te ontmoeten… elkaars herinneringen en verhalen te delen..

(*) zo werd Merauke door ons genoemd

13585028_504017829809102_4041473119601328963_o (1)

Showman Ulis Turiai

Enkele dagen na het feest, flitsen honderden foto’s middels sociale media de wereld in.
Bij het bekijken van deze mooie foto’s, beleef ik deze dag opnieuw. De meeste foto’s komen uit de camera van ‘onze’ Joop Wonmaly. “Onze” omdat Joop ook uit Merauke kwam.
Joop weet op zijn ‘eigen’ wijze, de sfeer van de dag in zijn foto’s weer te geven.

Deze foto’s geven mij een blij gevoel, blij om de vele lieve ontmoetingen.
Ontmoetingen, die altijd blijdschap met zich meebrengen.
Blij dat er zoveel mensen uit Maroke zijn gekomen.
Bijna alle bevolkingsgroepen, die voor 1962 in Maroke woonden zijn vertegenwoordigd.
De begroetingen, omhelzigen zijn heel hartverwarmend.

Naast het blije gevoel ben ik ook emotioneel geraakt. Met weemoed en trots denk ik terug aan onze ouders, die in 1962 kozen om naar Nederland te verhuizen. Onze ouders, die met de weinige kennis die ze hebben over het land. De meesten verstaan en spreken de taal niet eens, toch, toch weten ze een goede plaats in de Nederlandse samenleving te verwerven.
Van hen zijn er helaas maar nog een paar vrouwen bij ons.
De anderen zijn terug geroepen naar hun eeuwige vaderland.
We zullen ze zeker niet vergeten.
Want veel van hun kinderen zijn vandaag aanwezig. Als je ze ziet, weet je gelijk wie hun ouders zijn. Zolang we hun namen weten, zullen we ze niet vergeten.
Immers: “Een mens is pas echt vergeten, als zijn naam vergeten is”

"Re Selection Band"

“Re Selection Band”

Voor mij is het feest nu al geslaagd. De organisatie heeft ervoor gezorgd dat alle ingredienten voor een geweldig feest aanwezig zijn.
Een hele goede band “Re Selection Band” speelt afwisseld de muziek uit 60 en 70-tiger jaren. Afgewisseld met Ulis Turiai Show.
Goede ketering “Merauke” die verantwoordelijk is voor de lekkere hapjes en maaltijd.
En natuurlijk al de mensen uit Merauke… die ervoor zorgen dat Pesta Maroke hun feest wordt….
Mijn dank en lof aan de organisatie van A tot Z(eth), die deze dag heeft gerealiseerd… chapeau..

Lees ook: Papua Molukkers 45-jaar in Nederland

Faceboek Merauke

Foto’s © Joop Wonmaly  klikken om de foto’s te bekijken

Naar Startpagina