2e Pelgrimstocht in Israël 2010 – 7

Dag 6. 8 mei 2010 – Bezoek aan Bethesda de Via Dolorosa volgen tot de Heilige Grafkerk. Daarna de Graftuin. Vandaag gaan we het grootste deel van de bezienswaardigheden lopend doen. Met extra flessen water voor onderweg, goede schoenen aan, moet het allemaal goed gaan.

Er werd weinig met elkaar gesproken toen we van het Hof van Gethsémané naar Jeruzalem liepen. Na zo’n stil moment was men toch nog in eigen gedachten verzonken.
We gingen de heuvel op naar de Lions Gate of de Stephanuspoort (voor de Christenen). Stephanuspoort, omdat Stephanus hier dicht in de buurt gestenigd zou zijn geweest. (Handelingen 7:54-60)
Door deze poort wandelden we eerst naar Bethesda en daarna vervolgden we onze tocht op de Via Dolorosa.

Badwater van Bethesda
Van de Stephanuspoort waren we binnen enkele minuten bij Bethesda.
Bethesda, waar de genezing in het badwater van Bethesda plaats vond. Zieken, blinden, misvormden zaten bij het bad te wachten totdat het water in beweging kwam, zodra ze dan in het water zijn, zouden ze genezen.
Jezus genas hier een man, die al 38 jaar verlamd was. Lees Joh. 5: 1-18. De resten van het Romeinse badhuis zijn nog te zien.

Hier staat ook de St Annakerk. Ze is gebouwd boven het onderaards gewelf, dat vereerd wordt als de geboorteplaats van Maria in het huis van haar ouders Joachim en Anne.
St Annakerk, een middeleeuwse kerk, bekend om haar mooie akoestiek. Een goede reden om eerst enkele liederen te zingen voordat we onze weg vervolgden.

Heilige Grafkerk – Steen waarop Jezus zou zijn gelegd …

Via Dolorosa
Via Dolorosa of de kruisweg is de weg, die Jezus zou zijn gegaan, toen Hij zijn kruis droeg van de plaats van de veroordeling, door Pontius Pilatus, naar de heuvel Calvaria of Golgotha.
In Golgotha werd Jezus gekruisigd en begraven. De gebeurtenissen, die op deze lijdensweg plaats vonden, worden door de Rooms Katholieke kerk in 14 staties herdacht.
Negen staties zijn gebaseerd op het Evangelie en vijf op de overlevering. De eerste twee bevinden zich binnen de burcht Antonia, zeven in de straten en de laatste vijf binnen de kerk van het Heilige Graf.

Het was erg druk op de Via Dolorosa, bepaalde delen van de weg zijn niet breder dan 2-3 meter. Vanaf de 4e tot en met 7e staties liepen we in de sjoek (overdekte ruimte met allemaal kleine winkeltjes aan beide kanten van de weg).

U kunt nu wel voorstellen hoe druk het geweest moest zijn, toen Jezus de Via Dolorosa moest oplopen, het was immers pascha.
Ondaks die drukte om me heen, probeerde ik bij sommige staties mij te focussen op waar het hier om gaat en waarvoor we hier zijn gekomen en ik verzeker u het is niet gemakkelijk.
Hoe zou de Here Jezus toen gevoeld hebben ? …. In de tuin van Gethsémané was Hij bang.
In Lucas 22:44 staat: “Hij werd overvallen door doodsangst, maar bleef bidden; zijn zweet viel in grote druppels als bloed op de grond”.
Hij bad : “Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbijgaan! Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt”.
Toch zette Jezus door Hij wist het.. Hij moest het doen ..Hij moest lijden om, om ons te redden.. wat een overwinning..wat een God hebben wij!.

Heilige Grafkerk.
Jezus droeg zijn kruis naar de plaats, die men Hoofdschedelplaats noemde, in het Hebreeuws Golgotha. Boven op Golgotha, de plaats van de kruisiging en op het graf, waarin het lichaam van Jezus gelegd werd bouwde men de Heilige Grafkerk.
De wandeling over de Via Dolorosa eindigde voor ons in de Heilige Grafkerk. In de kerk kon ik ondanks al mijn fantasie niet kunnen voorstellen dat Jezus hier was gekruisigd en begraven.
Ik was daarom ook zo snel mogelijk naar buiten gegaan om dit alles van een afstand te bekijken.

Indonesische pelgrimgangers

De Graftuin en de Heuvel van Golgotha
Net als ons bezoek aan de tuin van Gethsémané, spraken de Graftuin en de Heuvel van Golgotha mij wel tot mijn verbeelding.
Om hier te komen liepen we van de Heilige Grafkerk door de sjoek naar de Damaskuspoort, de Graftuin en de Heuvel van Golgotha staan slechts op enkele honderden meters vandaan.

Het was de Britse generaal Cordon, die in 1883 een rotsachtige heuvel ontdekte, die een merkwaardige gelijkenis vertoont met een menselijke schedel. Hij veronderstelde dat die heuvel de echte plaats van Golgotha zou zijn geweest.
Dit idee werd nog versterkt doordat men dichtbij een oud graf gevonden heeft, uitgehouwen in de rots en vermoedelijk daterend uit de eerste eeuw.
Ook de sterke overeenkomst met het terrein zoals dat in het Evangelie beschreven wordt, maakte dat vele vooraanstaande christenen van die tijd inderdaad aangenomen hebben dat hier de plaats is van het echte Calvaria.

De Graftuin geeft een duidelijk beeld hoe de plaats van de kruisiging en de begrafenis van Jezus er moet hebben uitgezien.
De eenvoud en de vredige sfeer maken de Graftuin tot een goede plaats voor gebed en overdenking. Er zijn nu ook plaatsen gemaakt, waar pelgrimsgroepen kunnen zitten om te bidden of overdenking houden.
Tegelijk met ons waren er 2 Indonesische groepen (één, uit Jakarta de andere uit Surabaya) ook in de Graftuin.
Geweldig, bekende liederen te horen zingen in de taal die je zelf spreekt.

Foto’s © Ahiolo
Via Dolorosa – Jeruzalem
Bethesda – Graftuin

Naar startpagina

2e Pelgrimstocht in Israël 2010 – 8

Dag 7. 9 mei 2010Te gast bij ds. Jossi Ben Zvi

Het is zondag 9 mei. Vanmorgen vroeg wandelden we van ons hotel naar de kerk van ds. Jossi Ben Zvi. Ds. Jossi Ben Zvi is een Messias belijdende Jood en leidt als predikant de kleine Bath-Sion gemeente in Jeruzalem.

Messias belijdende Joden behoren tot een godsdienstige groepering die Jezus als de door God in de Bijbel beloofde messias (christelijke opvatting) beschouwen en combineren in hun geloofsleven aspecten uit zowel het christendom als het jodendom. Door hun geloof in Jezus (Yeshua of Jesjoea) als de Messias zouden Messiasbelijdende Joden in strikte zin als christenen kunnen worden aangemerkt, maar deze term wordt door hen liever vermeden.

Van buitenaf is het niet te zien dat binnen een kerk is gevestigd

Formeel gesproken behoren ze echter tot het christendom. Zelf vinden ze dat ze (ook) tot het jodendom behoren, maar omdat Jezus door het jodendom niet als messias wordt erkend, beschouwt het jodendom hen als een christelijke sekte.

Het was een pittige wandeling van ongeveer 40 minuten. Toen we voor een kleine boekenwinkel stopten, zei een van onze reisgenoten: ‘We zijn er, hier is het’.
Van buitenaf is het niet te zien dat binnen een kerk is gevestigd. We moesten de boeken- cq souvenierwinkel door en dan de trap op en dan, dan kwamen we in een echte ‘huiskerk’. De kerkruimte is niet groot maar heel knus en goed genoeg voor ongeveer 60 mensen.

Ds. Jossi Ben Zvi is getrouwd met een Nederlandse vrouw, ook handig, want de dienst, die in het Hebreeuws werd gehouden, vertaalde ze vloeiend in het Nederlands. Het was een verrijking om de preek te horen vanuit de Joodse visie op de bijbel.
De liederen, die we zongen hadden we zelf gekozen uit onze meegenomen liedbundel ‘Zingend onderweg’. In een nog kleinere ruimte op de begane grond gebruikten we later onze lunch. Het was immers onze vrije dag waardoor na de lunch ieder zijn gang kon gaan.

The Rampartswalk
René onze, geestelijke reisleider, had voorgesteld om met de sportievelingen in de groep, een wandeling te maken op de muur van de Oude Stad van Jeruzalem. The Rampartswalk.
Deze wandeling staat nergens in reisgidsen vermeld.

Na onze (Ineke’s en mijn) wandeling op de Chinese Muur, tijdens de Olympische Spelen 2008 in Beijing, bezoek aan de Berlijnse Muur, 20 jaar na Die Wende, maakt de wandeling op de muur van de Oude Stad van Jeruzalem onze ‘Wall adventure’ compleet.

De huidige imposante muren van Jeruzalem zijn afkomstig uit verschillende bouwperioden. Zij werden in hun hedendaagse vorm door de Turken onder leiding van hun beroemde sultan Suleiman de Grote in 1542 herbouwd.
In deze muren, die een omtrek hebben van 4 km en gemiddeld 12m hoog zijn, bevinden zich 34 torens en 8 poorten. Binnen deze muren ligt de Oude Stad Jeruzalem.

Vanaf de Jaffa Poort wandelden we de Noordelijke route naar de Leeuwen Poort. Jaffa Poort, al eeuwenlang de belangrijkste ingang van de Oude Stad. Het is nu de ingang naar de Joodse Wijk. In het Arabisch wordt de poort Bab el-Khalil genoemd (poort van de geliefde), naar aartsvader Abraham.

Leeuwen Poort. Volgens een legende ontving Suleiman de Grote in een droom een bevel van twee leeuwen een muur om de Heilige Stad te bouwen voor de bescherming van de inwoners. Suleiman gehoorzaamde en liet de poort versieren met aan elke kant twee leeuwen.

Door de christenen wordt deze poort de Stephanuspoort genoemd, omdat Stephanus hier dicht in de buurt gestenigd zou zijn. (Handelingen 6:8-15 en 7:1-60)

Damascus poort

Onderweg passeerden we o.a. de Damascus Poort, Herodes Poort en de mooiste poort van het Oude Jeruzalem is de Damascus Poort. Zij diende vroeger als koninklijke toegangspoort tot de binnenstad. In het Arabisch heette zij Bab el-Na’asar, dat ‘Triomfpoort’ betekent.

Een brede weg leidde van hier naar Sichem, de oude hoofdstad van Samaria, en vandaar naar Damascus. In het Hebreeuws wordt de poort Sha’ar Schèm genoemd: Sichempoort). Herodes Poort. Deze poort leidt rechtstreeks naar de Arabische wijk van de Oude Stad. De naam kreeg de poort van christelijke pelgrims. De poort leidt namelijk naar een Arabisch huis waar volgens de overlevering koning Herodus gewoond zou hebben.

Tijdens deze muurwandeling kregen we een betere indruk van de Oude stad. De Oude stad behoort al sinds 1981 tot het werelderfgoed.

De buurt wordt opgedeeld in vier kwartieren: het Moslimkwartier, het Christelijk kwartier, het Joods kwartier en het Armeens kwartier.
In de Oude Stad staan verschillende gebouwen, die voor drie verschillende godsdiensten van groot belang zijn: de Klaagmuur, de Heilig Grafkerk, de Rotskoepel en de Al-Aqsamoskee.

Vanaf de muur hadden we mooi uitzicht op de rotsachtige heuvel, die heel erg lijkt op een menselijke schedel. De Britse generaal Cordon stond in 1883 ook op deze muur, toen hij deze rots zag. Hij veronderstelde dat die heuvel de echte plaats van Golgotha zou zijn geweest.
Boven op de Leeuwen Poort keken we op naar de Olijfberg met op de voorgrond de tuin van Gethsémané met de Kerk van alle Naties.

Een mooie ‘Wall adventure’ een echte aanrader. Het was al tegen de avond toen we van de Oude Stad naar ons hotel terug liepen.

Foto’s © Ahiolo
Te gast bij ds. Jossi Ben Zvi
The Rampartswalk

Naar startpagina

2e Pelgrimstocht in Israël 2010 – 9

Dag 8. 10 mei 2010Menora, Yad Vashem en Elahvallei

Een korte rondrit door West Jeruzalem bracht ons naar de menora voor de Knesset, het parlementsgebouw van de staat Israël.

Menora
Menora is een zevenarmige kandelaar. Het was het oude symbool voor het Hebreeuwse volk en één van de oudste symbolen voor het jodendom in het algemeen. De menora symboliseert het brandende braambos dat Mozes zag op de berg Sinai. (Zacharia 4). De traditionele menora heeft zeven armen. Tijdens het chanoeka feest gebruikt men een kandelaar met negen armen, de chanoekia.

Mozes moest van God volgens precieze voorschriften een zevenarmige kandelaar laten maken en plaatsen in de Tabernakel bij de Ark van het Verbond, waarin de stenen platen met de Tien Geboden lagen (Exodus 25).

In de Eerste Tempel, gebouwd door koning Salomo, brandden er tien menora’s. Natuurlijk moest er voor de menora een groepsfoto van ons gemaakt worden. Na de fotosessie reden we verder naar het holocaust museum Yad Vashem.

Yad Vashem
Het holocaust museum Yad Vashem. De naam is ontleend aan Jesaja 56: 5, ‘ik geef hun in mijn huis en binnen mijn muren een gedenkteken ( Yad) en een naam ( Vashem)’.

Yad Vashem ligt op de Har Hazikaron, dat letterlijk betekent de Berg van herinnering, in Jeruzalem.
Yad Vashem is gewijd aan het documenteren van de geschiedenis van de Joodse mensen tijdens de Holocaust periode.
Het is de herinnering, het verhaal van elk van de zes miljoen slachtoffers. Door de persoonlijke en emotionele betrokkenheid met de slachtoffers van de holocaust van onze gids Danja, had haar uitleg en persoonlijke verhalen een heel diepe indruk bij ons achtergelaten. Ook liet zij haar ring zien, die haar vader maakte van zijn vork die hij uit de concentratiekamp meenam.

De Driehoek
Het museum, dat veertig miljoen dollar heeft gekost en meer dan 4200 vierkante meter groot is, is ontworpen door de beroemde architect Moshe Safdie.
Het heeft de vorm van betonnen driehoek, die dwars door de ‘Berg van de Herinnering’ loopt en waarvan het begin en het einde uit de berg steken. Door het dak valt licht naar binnen, zodat de bezoekers overal, zo lang ze zich in driehoek bevinden, het daglicht kunnen zien.

Onder de grond, aan de zijden van de driehoekige corridor bevinden zich de galerijen waarin Yad Vashem aspecten van de Holocaust presenteert. De corridor wordt onderbroken door kloven, zodat de bezoekers via de galerijen door het museum zigzaggen. De kloven kondigen een keerpunt in de geschiedenis van de Holocaust aan.

In het begin van het museum maakten we kennis met het leven van de Joden in Europa en de discriminerende maatregelen die de Duitse nazi’s en hun collaborateurs tegen de Joden troffen.
Als wij verder door het museum liepen, werd de sfeer grimmig: de Joden werden weggevoerd uit alle delen van Europa of gedood op de plaatsen waar de nazi’s hen vonden. In het volgende deel van het museum staan de gruwelijke vernietigingskampen centraal.

Het Childrens Memorial
De diepste indruk maakte op ons allemaal de ruimte van het Childrens Memorial, daar kwamen de meesten stil en met natte ogen weer uit.

In de donkere ruimte branden er 5 kaarsen, die nooit gedoofd mogen worden. Door de reflectie in de spiegels, lijkt het alsof je in het heelal met duizenden sterren bevindt.
Langzaam liepen wij achter elkaar in het donker door de ruimte heen terwijl de namen, geboorteland en leeftijd van de, 16000 in de oorlog vermoorde kinderen, onafgebroken wordt genoemd…telkens weer…

Hal van namen
In de joodse religie is het heel belangrijk dat het lichaam na de dood begraven wordt, en dat het graf ongeschonden blijft. Van vele holocaustslachtoffers zijn geen stoffelijke resten overgebleven. Daarom is de “Hal van de Namen” bedoeld om niet alleen te laten zien welke kinderen zijn omgebracht, maar ook in de plaats te komen van een graf.

Immers in de Thorah staat: ‘Een mens is pas echt vergeten, als zijn naam vergeten is’.

Het museum terrein
Aan de Laan der Rechtvaardigen, worden mensen die veel voor het joodse volk hebben gedaan in de 2de wereldoorlog geëerd met een eigen boom. Zo ook de ons bekende Corrie ten Boom en Oskar Schindler. 3 dagen geleden hadden we steentjes gelegd op het graf van Oskar Schindler.

Er staan ook veel beeldengroepen en een oude wagon van een trein die joden vervoerde naar de concentratiekampen.

Na een indrukwekkend bezoek aan Yad Vashem, verlieten wij Jeruzalem richting Negev woestijn. Het was duidelijk te merken dat het bezoek aan Yad Vashem diepe indruk had achtergelaten bij de groep.

Elahvallei of de Terebintenvallei.
Vanmorgen bij het verlaten van het Caesar Hotel, hadden we ons uitgecheckt omdat we na ons bezoek aan Yad Vashem gelijk naar ons overnachtingsadres Negev Camel Ranch zouden gaan.

Het was erg stil in de bus na zo’n indrukwekkende ervaring in het Holocaust museum. De indrukken, verhalen, soms zeer emotioneel, die je in een korte tijd had opgenomen moesten ergens in je hersenen een plaats vinden.

Na een uur rijden, merkten we dat de natuur langzamerhand anders werd. Het werd hoe langer hoe droger, wat betekent dat we in het Negev woestijngebied kwamen.

Terebint behoort tot de oudste bomen die in de Negev woestijn of in Galilea groeien.

Echter, niet lang daarna kwamen we langs de Elahvallei, die zeker een bezoekje waard was. Een andere naam voor Elahvallei is Terebintenvallei. Terebint is een soort cederboom, waarvan het hout zeer duurzaam is. Elahvallei of de Terebintenvallei werd in de bijbel genoemd.

Saul sloeg zijn kamp op in de Terebintenvallei. Daar stelden de Israëlieten zich op tegenover de Filistijnen. Op de ene helling stonden de Filistijnen en op de andere de Israëlieten (1 Sam. 17:2).

Wat er hier eeuwen geleden gebeurde lezen we in 1 Samuel 17: 1-58. Hier versloeg David de schaapsherder de Filistijnse kampvechter Goliath.

Archeologische vondsten in de Terebintenvallei
Archeologen hebben in het westen van Judea in Khirbet Qeiyafa in de Terebintenvallei (Elahvallei) een potscherf gevonden met het oudste Hebreeuwse schrift.

Het wordt gedateerd begin 10e eeuw voor Christus. Het is uit de tijd van David of Saul. Ook had men een vesting blootgelegd uit die tijd waarin Israël strijd leverde tegen de Filistijnen.

Die vesting wordt nu genoemd Qeiyafa. Het bijzondere is ook dat die vesting een dubbele poort had. Sommige archeologen zeggen dat dit Shaaraim is (1 Sam. 17:52), omdat Shaaraim “dubbele poort” betekent en ook in het Terebintendal lag.

Hier beklommen we de heuvel, vanwaar we een weidse uitzicht hadden over de vallei. Staan onder de enige terebintboom, die op deze heuvel groeit, probeerde ik me voor te stellen van wat er eeuwen geleden hier afspeelde.

Foto’s © Ahiolo
Menora en Yad Vashem
Elahvallei

Naar startpagina

2e Pelgrimstocht in Israël 2010 – 10

Dag 9. 11 mei 2010 – Een dag in de Negev woestijnKibboets Sdeh BokerEin Evdat.
Gisteren, tegen de avond, kwamen we na een bezoek aan Elah vallei in de Negev Camel Ranch in Dimona aan.
In 1986 begon men met deze Camel Ranch, die op de Noordelijke wierookroute ligt, vlakbij de oude stad Nabatese Kurnub-Mamshit.
De kamelen worden hier verzorgd en getraind tot rijkamelen. Hier vandaan kan men kamelentochten in de Neghev-woestijn maken van 1 uur tot maximaal 2 dagen.

Toen we gisteren de ranch naderden, zagen we dat er iets aan de hand moest zijn. De lucht was niet zo helder, zoals het in de woestijn meestal hoort te zijn.
De bus reed stofwolk tegemoet, dat gaf aan dat er zandstorm was. Gelukkig, toen we bij de Camel Ranch aan kwamen, was storm nagenoeg voorbij.

Het diner op de Ranch was ondanks basic en vegetarisch best lekker. Na het diner gingen we samen om het kampvuur zitten en zingen kampvuurliederen. Ter plekke verzon en vertelde René zijn verhalen. Hij ontpopte zich als een echte verhalen verteller. Iedereen hing aan zijn lippen en genoot ervan. Na een uurtje was het mooi geweest voor vandaag.
In één van de 7 houten cabins sliep ik samen met nog andere 3 mannen. Na zo’n lange vermoeide dag was het niet moeilijk om in slaap te vallen.

Negev Camel Ranch

Opkomende zon spotten.
Om 04.30 uur werden we gewekt, tijdens het diner hadden we afgesproken om de opkomende zon te spotten.
Snel in de kleren gestoken, ons verzamelen en samen de rotsachtige heuvel op. Het was nog donker, we moesten heel goed uitkijken, waar we onze voeten neerzetten. Het begon langzaam lichter te worden. Toen we de top bereikten, konden we de lichten van het vrachtverkeer zien, die op de weg waren naar Eilat (het uiterst zuidelijk punt van Israël). Enkele kilometers van de weg vandaan loopt de grens met Jordanië, parallel aan de deze weg.
We waren erg benieuwd hoe mooi het opkomende zon zou zijn. Het werd hoe langer hoe lichter…geduldig zaten we op de rotsblokken kijkend naar de oostelijke richting. De lucht was niet helder zoals we verwachtten…het was heiig. Het droge woestijnlandschap was bedekt door blauwachtige sluier geen zonsopkomst zoals we verwachtten.
Lichtelijk teleurgesteld liepen we terug naar onze cabins om ons klaar te maken voor het ontbijt.

We werden zelf gespot.
Enkelen van ons bleven op de top van de heuvel nog zitten, toen ze plotseling verrast werden door 2 militairen in speciale heuvel-terreinwagen.
Met machinegeweren in de hand kwamen ze aan en wilden alles weten over waar onze medereizigers vandaan komen en wat ze hier doen.
De communicatie ging wat moeizaam, omdat deze 2 militairen geen Engels spreken. Enkele minuten later reden 3 militaire auto’s het terrein van de Camel Ranch binnen. 5 militairen in verschillende uniformen stapten uit hun auto’s en gingen hun verhaal halen bij de Ranch-beheerder.
Pas nadat de beheerder alles uitlegde gingen ze weg.
Achteraf bleek, dat wij zelf, vanuit een zeppelin, die in de lucht langs de grens zweefde gespot waren….. en dat gaf ons toch een veilig gevoel.

Na het ontbijt maakten we een kameeltocht van 1 uur door de Negev-woestijn.
We reden een heel klein stukje over de wierookroute. Zo konden we héél, héél klein beetje ervaren, wat de Israëlieten voelden, in die 40 jarenlange trektocht in de woestijn van Egypte naar het Beloofde land, in de hitte, stofwolken, heen en weer geschud te worden.

In de kibboets Sdeh Boker

Kibboets Sdeh Boker.
Onderweg naar het natuurreservaat Ein Avdat, stopten we bij de Kibboets Sdeh Boker. Deze kibboets is een ‘must’ omdat hier het houten huis van David en Paula Ben Gurion staat, waarin ze hun laatste levensjaren hadden doorgebracht.

David Ben Gurion vertelde waarom hij besloot om in deze kibboets te wonen: “Eind 1953 was ik eens op de terugweg van Eilat naar Jeruzalem toen ik plotseling een paar tenten en een groep jonge mensen zag waar nu Sdeh Boker is.
Ik stapte uit de auto. Ze vertelden mij, dat ze in de Onafhankelijkheids-oorlog (1948) in het gebied hadden gevochten en dat 2000 jaar geleden op dezelfde plek mensen hadden gewoond. Ze wilden er opnieuw een dorp bouwen. Dat raakte me diep, want ik wist hoe moeilijk het zou zijn: alles vanaf de grond opbouwen en ook nog op zouthoudende grond, zodat landbouw moeilijk zou ziin. Zonder het hen te zeggen besloot ik ter plekke dat ik me voor een of twee jaar bij hen zou voegen, want dat was altijd het ideaal geweest dat me naar dit land trok: eigenhandig opnieuw beginnen…”

In 1968 overleed Paula, en werd begraven op een plek die David Ben Gurion had uitgekozen.
In 1970, 84 jaar oud nam hij afscheid van de politiek. Op 1 december 1973 stierf David Ben Gurion en werd naast zijn vrouw begraven.
De graven van David en Paula Ben Gurion liggen op de top van een heuvel met hele mooie woestijnuitzicht over de diepe vallei van waddi Zin.

Hier klikken om te lezen over: David Ben Gurion en Het houten huis van David en Paula Ben Gurion.

Ein Avdat.
Ongeveeer 8 km ten zuiden van Sdeh Boker ligt het Ein Avdat Nationale Park . De oase Ein Avdat ligt aan beide kanten van het Nahal Zin ravijn.
De bergen liggen ongeveer 400-600 meter boven zeespiegel. Men schat dat de kloof in zijn huidige vorm ongeveer 45.000 jaar geleden is ontstaan, door natuurlijke erosie van water.
Ein Avdat ligt aan de voet van de 15 meter waterval.
Hier wandelden we in de kloof genietend van de rust en de bijzondere natuur.

Foto’s © Ahiolo
Negev Camel Ranch 1
Negev Camel Ranch 2
Het houten huis van David en Paula Ben Gurion en de graven van David en Paula Ben Gurion
National Park Ein Avdat en Leonardo City Tower Hotel in Tel Aviv

Naar startpagina

2e Pelgrimstocht in Israël 2010 – 11

Dag 10. 12 mei 2010 – Gisteren tegen de middag kwamen we aan in onze laatste overnachtingsplaats in Israel.. Na ons woestijn avontuur, was weer heerlijk in een luxe hotel te zijn. De 5 sterren Leonardo City Tower hotel in Tel Aviv, biedt ons alle luxe die je maar wensen kunt, zwembad met bubbelbad, fitnessruimte enz..
Het hotel staat in een moderne wijk van Tel Aviv, waar veel orthodoxe Joden wonen. Opvallend in ons hotel, dat het altijd gezellig druk was in de lobby. Overal zaten koppels van orthodoxe Joodse komaf, heel netjes gekleed, tegenover elkaar aan tafel, te praten.
Danja, onze gidse vertelde dat hotels en restaurants in deze buurt, favoriete dating locaties zijn voor veel aanstaande orthodoxe Joodse koppels.

Dating op de Joodse orthodoxe manier
Dating speelt in de Joodse traditie een erg belangrijke rol. Dating wordt gezien als een serieuze zaak en is niet bedoeld voor vermaak. Dating is bestemd voor volwassen mannen en vrouwen die de huwbare leeftijd (18 jaar) hebben bereikt en opzoek zijn naar een levenspartner.
De Talmoed stelt vast dat een man niet mag trouwen met een vrouw totdat hij haar ontmoet en zij hem bevalt. En een vrouw mag niet trouwen totdat zij volwassen genoeg is om haar eigen beslissing te maken.

De Joodse wet sluit uit dat man en vrouw, die niet getrouwd zijn, privé in één ruimte verblijven. Het zou makkelijk kunnen leiden tot handelingen waarvan men later spijt krijgt.
Het beste is om elkaar te ontmoeten in een openbare ruimte zoals een restaurant, hotel of een park.

Zwembad van Leonardo City Hotel Tel Aviv

Je zal vinden die je zoekt
De focus van de date is te bepalen of deze persoon die men ziet, de kwaliteiten en waarden heeft die de twee in staat stelt harmonieus en gelukkig met elkaar te leven voor de rest van hun leven.

Dating is echter een kunst. Het vereist dat de geest het hart controleert. Wanneer de geest en het hart met elkaar in overeenstemming zijn dan is de persoon die je zoekt geschikt.
Dit houdt in dat de ontmoeting met een uitgebreid gesprek moet plaatsvinden. Met andere woorden, géén date bij de bioscoop waarbij de emoties een grote rol spelen. Een serieuze date, waarbij je over jezelf en je familie praat, legt een sterke fundering voor een huwelijk.
Wanneer je op de romantische toer gaat voor het trouwen zal het huwelijk later snel uit elkaar vallen.

Kort samengevat: de succesformule voor dating is dat het hart de geest moet volgen. Wanneer de geest het hart volgt leidt dit vaak tot een mislukking.

Vandaag de 12e mei, staat onze terugreis gepland. Omdat we pas om 13.00 uur vanaf het hotel naar de luchthaven zouden vertrekken, grepen sommigen van ons de kans om in de ochtenduren nog e.e.a. in Tel Aviv te bezichtigen.
Wij echter, gebruikten deze ochtend om uit te rusten en in de buurt van het hotel te ‘hangen’.

Later, in de bus onderweg naar Ben Gurion Airport las René ons voor uit Psalm 134, een pelgrimslied.

“Zegen de Heer, u allen, die de dienst van de Heer verricht en in het huis van de Heer staat, nacht aan nacht.
Hef uw handen op naar het heiligdom en zegen de Heer.
Moge uit Sion de Heer u zegenen, die hemel en aarde gemaakt heeft”.

Daarna zongen we onze chauffeur David en gids Danja toe: dat ’s Heeren zegen op u daal.
Zo, namen we afscheid van onze chauffeur David, gids Danja en van het land, dat een bijzondere plaats inneemt in ons hart, het land Israël.

Foto’s © Ahiolo
Alle Foto’s Pelgrimage 2010 – Israël  

Naar startpagina

Het houten huis van David en Paula Ben Gurion

Toen in 1948 de staat Israël werd opgericht, werd David Ben Gurion de eerste minister-president. In 1953 trad hij uit de regering en vestigde hij zich in de Negev woestijn, die toen..nog vrijwel onbevolkt was.
Hij-werd lid-van de jonge kibboets Sdeh- Boker.
Al sinds de jaren dertig hield Ben Gurion het volk voor, dat het voor Israël van levensbelang was, zowel voor de veiligheid als voor de economie, de Negev te bevolken en te ontwikkelen.

Na zijn overlijden in 1973 werd besloten zijn eenvoudig huis in stand te houden als museum en als gedenkplaats, en als tastbaar bewijs van zijn visie op de Negev.
In overeenstemming met Ben Gurion’s testament, werd het huis geheel in de oorspronkelijke staat gelaten: meubels, boeken en zelfs kleren bleven op hun plaats.
De ingang is via de veranda, waarop Ben Gurion soms zijn gasten ontving. Vandaar komt men in de woonkamer, waarin zich veel souvenirs, illustraties en cadeautjes uit de hele wereld bevinden.

Links bevinden zich de gescheiden slaapkamers van David en Paula Ben Gurion.
David sliep gemiddeld 3 uur, wat voor Paula niet genoeg was. Het grootste deel van de nacht bracht Ben Gurion lezend door, van daar de stapel boeken-naast zijn bed.
De enige versiering in Ben Gurion’s slaapkamer is een foto van Mahatma Gandhi.

Tussen de twee slaapkamers ligt de keuken van Paula, die was voorzien van alle moderne gemakken.
De meest opvallende en indrukwekkende kamer is Ben Gurion’s werkkamer, waarvan alle muren verborgen zijn achter 5000 boeken in verschillende talen.
De onderwerpen zijn hoofdzakelijk Jodendom, filosofie, geschiedenis, en geografie.


Het houten huis van David en Paula Ben Gurion

Ben Gurion koesterde een diepe interesse in de Bijbel. Aan de oostkant van de kamer staat op de bovenste plank een buste van Mozes en daaronder een voorstelling van Ezekiel’s Verdroogde beenderen.
Ben Gurion besloot zelf om zich in de Negev te vestigen. Hij vertelde: “Eind 1953 was ik eens op de terugweg van Eilat naar Jeruzalem toen ik plotseling een paar tenten en een groep jonge mensen zag waar nu Sdeh Boker is.

Ik stapte uit de auto. Ze vertelden mij, dat ze in de Onafhankelijkheids-oorlog (1948) in het gebied hadden gevochten en dat 2000 jaar geleden op dezelfde plek mensen hadden gewoond. Ze wilden er opnieuw een dorp bouwen.
Dat raakte me diep, want ik wist hoe moeilijk het zou zijn: alles vanaf de grond opbouwen en ook nog op zouthoudende grond, zodat landbouw moeilijk zou zijn. Zonder het hen te zeggen besloot ik ter plekke dat ik me voor een of twee jaar bij hen zou voegen, want dat was altijd het ideaal geweest dat me naar dit land trok: eigenhandig opnieuw beginnen…”

Hierna schreef Ben Gurion een brief naar kibboets Sdeh Boker: “Nooit ben ik jaloers geweest op iemand of op een groep.
Niet om bezittingen en niet om titels, maar tijdens mijn ontmoeting met jullie had ik de grootste moeite mijn jaloezie te onderdrukken. “Waarom had ik niet het geluk aan zo’n daad deel te nemen?”
Een half jaar later voegde Ben Gurion zich bij kibboets Sdeh Boker.


Ben Gurion’s werkkamer

Naar Startpagina

David Ben Gurion

David Ben Gurion werd geboren als David Grün te Plonsk in Polen en verhuisde – als gedreven zionist – naar Palestina in 1906.
Daar werkte hij eerst als journalist en nam zijn Hebreeuwse naam Ben-Gurion , zoon van een jonge leeuw aan, toen hij de politiek in ging.

Ben Gurion speelde een hoofdrol in de politieke activiteiten van de Zionistische Arbeiders Organisatie in de formatieve jaren oplopend tot de stichting van de staat Israël in 1948. Hij leidde Israël gedurende haar Onafhankelijkheidsoorlog en diende daarna, met een onderbreking van twee jaar tussen 1953 en 1955 als premier van het land, van 25 januari 1948 tot 1963.
In 1953 kondigde Ben Gurion zijn voornemen aan om met pensioen en gaan en zijn dagen te slijten aan de kibboets Sdeh Boker, in de Israëlische Negev-woestijn.

Hoewel hij zijn regeringsverantwoordelijkheid niet geheel neerlegde, woonde hij er toch tot in 1954.
Ben-Gurion was medeoprichter van de Israëlische Partij van de Arbeid, die het land in de eerste drie decennia van zijn bestaan regeerde. Gedurende zijn jaren in Palestina, voor het ontstaan van Israël, vertegenwoordigde Ben-Gurion de hoofdmoot van het Joodse establishment en stond bekend als een gematigde leider met wiens Haganah de Britten vaak zaken deden (voornamelijk om radicalere groeperingen te arresteren die zich tegen hen verzetten).
Hij was ook betrokken bij een aantal daden van gewelddadig verzet gedurende de korte periode dat de Haganah samenwerkte met de radicalere Irgun van Menachem Begin. Gedurende de eerste weken van Israël’s bestaan werd echter besloten om alle ondergrondse cellen te ontbinden en te vervangen door een enkel, officieel leger. Daartoe gaf Ben-Gurion het bevel om het schip “Altalena” (dat munitie verscheepte voor de Irgun) te bombarderen en tot zinken te brengen. Dat bevel is tot op de dag van vandaag controversieel in Israël.

Bengurion.stamp

Bengurion.stamp

Ben Gurion werd door Time Magazine uitgeroepen tot één van de 100 mensen die het meest vorm hebben gegeven aan de twintigste eeuw. Naar de premier is in Israël onder meer de Luchthaven Ben Gurion en de Ben-Gurion-universiteit vernoemd.

Chronologie
David Ben Gurion werd geboren in Plonsk, Polen (toen nog onder Russische heerschappij) op 16 oktober 1886.
Paula Ben Gurion werd geboren in Minsk, Rusland, in april I892.
ln 1900, 14 jaar oud richtte Ben Gurion een zionistische jeugd-organisatie op, die als een van haar doelen had het doen spreken van Hebreeuws.
In 1906 kwam hij aan in Erets lsraël, dat onder Turkse heerschappij stond.
Tot l9l0 werkte hij als landarbeider, daarna werkte hij voor een socialistische krant in Jeruzalem.
In l912 vertrok hij naar Turkije om in Constantinopel Ottomaans recht te studeren, met de bedoeling met die kennis de belangen van de joden in Erets lsraël te verdedigen.
In 1915 kwam hij op bezoek in Jeruzalem en werd door de Turkse autoriteiten uitgewezen als onderdaan van een vijandige staat (Rusland) en als lid van een zionistische organisatie.
Hij vertrok naar de Verenigde Staten, alwaar hij prompt een socialistische arbeiders-beweging oprichtte.

In 1917 trouwde hij in New York met Paula Munweis.
In 1918 werd hij vrijwilliger in de Joods Brigade van het Britse leger, en kwam als soldaat Erets-Israël weer binnen toen Engeland het beheer over “Palestina” verkreeg. In 1921 was hij mede-oprichter van de nationale vakbond Histadrut en tot 1935 was hij daarvan de algemeen secretaris.
In 1930 was hij mede-oprichter van de Mapai-partij, nu een onderdeel van de Arbeiderspartij.
In 1935 werd hU voorzitter van The Jewish Agency en in l948 van een ondergronds, volksbestuur.
Op 14 mei 1948 verkondigde David Ben Gurion de oprichting van de staat lsraël.
In 1949 presenteerde hij de eerste Israëlische regering met hemzelf als premier en minister van buitenlandse zaken.

Eind 1953 trad hij af en sloot zich aan bij kibboets Sdeh Boker, op de leeftijd van 67 jaar.
In 1955 was de nationale veiligheids-situatie zorgwekkend. Ben Gurion keerde terug naar de regering: eerst als minister van defensie, later weer als premier. Hij bleef lid van zijn Kibboets.
In 1963 trad hij af als premier, maar bleef parlements-lid,
In 1968 overleed Paula, en werd begraven op een plek die Ben Gurion had uitgekozen.
In 1970, 84 jaar oud nam hij afscheid van de politiek. Op 1 december 1973 stierf David Ben Gurion en werd naast zijn vrouw begraven.

De graven van Paula en David Ben Gurion

Naar Startpagina