Reunion Tour: Jautefabay (Tobati-Engros-Metu Debi)

papua1 klMaandag18 juni 2012 – 09.00 uur. De lobby van hotel Swiss Belhotel in Dok 2 was nagenoeg vol. Niet alleen met de reünigangers, maar ook met de vele vertegenwoordigers uit verschillende plaatsen in Indonesië, die hier zijn om deel te nemen aan een seminar. We hoorden dat onze escorte ook present was. Ook de andere bussen, die onze, inmiddels geworden, vrienden van hun hotels ophaalden waren inmiddels aangekomen. Onze Reunion Tour naar de Jautefabaai kon beginnen… Een verrassing: we kregen eerst een sightseeing voordat we verder reden naar de opstapplaats in Abe Pura (Hollandia Binnen).

Sentimental sightseeing
Vanaf het SwissBelhotel in Dok 2 reden de bussen ‘op’ naar Dok 5 langs onze Mulo-school.  Vanuit de bus kon ik helaas niet veel van onze school zien. “Dan maar later op eigen gelegenheid terugkomen” dacht ik. Gelukkig zat mijn klasgenoot Hans van Nieuwenhuizen in onze bus, Hans wist ons heel veel over ‘toen’ te vertellen. We reden verder Dok 5 in en Hans wees ons waar de Christus Koningschool en voor de leerlingen, bekende ‘klaagmuur’ stonden. Veel van zijn dierbare herinneringen had hij met ons gedeeld. Het was aan hem te zien en horen hoe hij nu in zijn verhalen inleeft. waaauw…. wat een terugkomst… hij was immers hier opgegroeid. “Hans thanks for sharing”.

Het Gouverneursresidentie, iets verderop, heeft nu nog steeds haar zelfde functie.  Het ziet er goed verzorgd uit. Opvallend was dat het hier erg schoon is, geen enkele ‘warungs’ in de buurt te bekennen. Via de Hemelpoort reden we naar Base G. De naam Hemelpoort kwam hier tot haar recht. Hier vandaan hadden we een geweldig mooi uitzicht over de Humboltbaai, de haven, eiland Kayu Pulau en Pulau Babi (varkenseiland). Op het eiland Kayu Pulau, het eiland van Nic Jouwe, wapperde nog steeds de Nederlandse vlag.

IMG_1216 kl

De Humboltbaai was gekleurd in blauw in al haar schakeringen. Een waaauw…waard. De Humboltbaai dankte haar naam aan de Fransman Jules Dumont d’Urville. In 1827 bezocht hij deze baai met zijn schip Astrolabe en noemde de baai naar de Duitse ontdekkingsreiziger Alexander von Humbolt. Von Humbolt was echter nog nooit hier geweest. We reden verder op naar de hoog gelegen Dok 9.

In de verte zagen we het witte strand van Base G, helaas een strandwandelingetje stond niet op het programma. Onze escorte vond het niet verantwoord om naar toe te rijden, omdat enkele weken geleden een Duitse toerist, Dieter Helmut zwaargewond door kogels op het strand van Base G was gevonden. Base G is nog steeds dé plek om te zwemmen en te picknicken. In het weekend is het heel druk. Omdat dit gebied toebehoort aan de hier wonende Papua’s, moeten kaartjes worden gekocht om hier te mogen zijn. Hoe men aan de naam Base G kwam ?

Op 22 april 1944 voerden de Amerikanen in het toenmalige Nederlandse deel van Nieuw-Guinea een verrassingsaanval uit en veroverden Hollandia (Jayapura) van de Japanners. De kust bij Hollandia was verdeeld in diverse bases. Eén van de landingsstranden, met een mooi zandstrand, was Base G. Zo reden onze ‘sentimental’ bussen terug langs de HBS-school, door Hollandia Haven, Hamadi, Kota Raja met als einddoel  de opstapplaats aan de Jautefabaai om een boottocht te maken naar de eilanden Tobati en Engros.

IMG_1491 kl

Jautefabaai
Ons vervoer over het water van de Jautefabaai zijn boten met Johnsonmotor, waarmee per boot ongeveer 15 personen vervoerd kon worden. Het eerste eiland, dat we zouden aandoen was het eiland Tobati…. Onopvallend, voer een boot met onze bewakers als onze schaduw op een afstand mee. Op ons verzoek, voer onze boot langs de kust, zodat we het wrak van  een Japanse oorlogschip uit de 2e oorlog (1942-1945) konden bekijken. “Het is goed om ook de sporen van vernietiging te kunnen zien, om ons te doen beseffen, dat zoiets niet meer mag plaatsvinden”.

Tobati De ontvangst in Tobati was enorm, jongens en meisjes in traditionele dracht stonden in een rij om ons te begroeten, terwijl een fluitorkest, om ons thuis te laten voelen, bekende Nederlandse liederen speelde. Behalve de imposante kerk van de GKI (Gereja Kristen Injili) staan alle huizen in dit dorpje op palen. Natuurlijk waren de belangrijke personen van Tobati allemaal op de kade. Na het hand schudden nodigde het dorpshoofd iedereen uit om in het rumah karwar (adat huis) een verfrissing te gebruiken. IMG_1278 kl Bij aankomst had de kerk mijn aandacht getrokken. In plaats naar het dorpshuis te gaan liep ik naar de grote kerk, die tegen de heuvel aan was gebouwd. Voor de kerk stond een man, die mij de handen schudde en zich voorstelde als pendeta (predikant) Worobay. Hij is hier in zijn GKI (Gereja Kristen Injili) kerk Via Dolorosa de predikant. Pendeta Bastiaan Worabay gaf mij een rondleiding in zijn kerk en liep mij voor naar de consistorie. Aan de muur hingen 2 grote ‘posters’. Op de ene was de geschiedenis van de kerk te lezen en op de andere dankgebeden. Later vervoegde ik mij bij de anderen in het adat huis.  Natuurlijk waren in de tussentijd de nodige welkomst-speeches geweest en na het tekenen van het gastenregister voeren we af naar het eiland Engros, dat op enkele minuten varen van Tobati ligt.

Engros of Injros In Engros of Injros, dat 2e eiland betekent, wonen ongeveer 300 gezinnen. Het eerste eiland is het eiland Metu Debi. De ontvangst op Injros was even indrukwekkend als in Tobati.  Speciaal voor ons dansten ze, getooid in traditionele dracht, de mooie serme dans. Deze dans werd uitgevoerd om vissers die thuiskomen te begroeten. IMG_1291 klAlles op palen Het dorpje Injros stond helemaal op palen, zelfs de indrukwekkende kerk, die nog niet helemaal was afgebouwd. Toen de draagpalen van de kerk in de grond (in het water) geheid moesten worden had de gemeente urenlang gebeden zodat de eb langer bleef.. en zo geschiedde het. De huizen en de kerk zijn met elkaar verbonden met ‘straatjes op palen’…. een staaltje van bouwkunst. In de kerk vertelde de enige ooggetuige van de tsunami in 2010 zijn ervaring. “Ik kan natuurlijk naar het vasteland varen, maar had gekozen om terug te keren en in de kerk mijn veiligheid te zoeken evenals de meeste bewoners van de Injros”.

We wandelden verder door dit bijzondere dorpje over de even bijzondere ‘straatjes’. In het ondiepe water beneden ons stonden enkele varkens wroetend in de modder op zoek naar iets eetbaars. Ook zeesterren en zee-egels hadden hier hun plekje gevonden. Metu Debi Over de ‘straatjes op palen’ liepen we van het 2e eiland naar het 1e eiland Metu Debi. Metu Debi (= eiland Debi) is genoemd naar de dochter van guru Tuange, die jaren in Metu Debi evangelisatiewerk verrichtte. Op 10 maart 1910 werd het evangelie op deze eilanden gebracht door ds FJF van Hasselt. Een imposant monument op het eiland herinnert ons eraan. Op dit bijzondere eiland gebruikten we onze ‘lunch’. Kosten noch moeite waren gespaard om ons van een heerlijke lunch te voorzien. Het buffet stond in de schaduw van de vele, vele palmbomen. Onder de wuivende palmbomen genoten we met volle teugen van al het lekkers..

IMG_1348 kl

Muziek verbroederd Tijdens het eten klonken op de achtergrond de voor mij bekende liederen uit mijn jeugdjaren en dat riep natuurlijk herinneringen op. Vanaf dat we op Metu Debi waren, speelde Sarics Group uit Injros voor ons traditionele Maleise liederen op een speciale, eigen Papuase manier. Op deze muziek danste een dansgroep, deze keer niet in traditionele kledij maar in moderne outfit, de ‘katareji’.  Molukse invloeden was hier heel duidelijk te merken. Heel snel mengden zich, enkele muzikanten onder ons met de muzikanten van Sarics Group en in no time was…. een verbroedering… samen muziek maken…samen dansen… Iedereen danste en zong hartelijk mee.. weer een waauw…. wat een feest….

We zijn géén gasten uit verre Nederland meer, maar broeders (vissers) die thuis komen … Vissers, die op de kade met een serme dans werd begroet…. Na een fantastische, onvergetelijke middag met de bewoners van Metu Debi, namen we afscheid en voeren terug naar het vaste land. Op deze eilanden in de Jautefabaai, was de sterke emotionele band met het oude Nieuw-Guinea nog duidelijk te merken, het was alsof in al die jaren, hier de tijd was stil blijven staan…..

Foto’s © Ahiolo

Reunion Tour: Jautefabay (1)
Reunion Tour: Jautefabay (2) Tobati
Reunion Tour: Jautefabay (3) Injros
Reunion Tour: Jautefabay (4) Metu Debi
Reunion Tour: Jautefabay (5) Metu Debi

Naar Startpagina

Te gast bij de bupati (districtshoofd)

papua1 klNet als de andere keren haalde de bus ons om 09.00 uur op van ons hotel Le Premiere in Entrop.
Vandaag, zondag 17 juni 2012, stond een lange rit voor ons gepland helemaal naar Tablanusu. Tablanusu is een eiland in de Teluk Tanah Merah (Tanah Merah baai), in het Oostelijk deel van de Cycloop gebergte.

Van Jayapura (Hollandia Haven) reden we door Abepura (Hollandia Binnen) naar Sentani en verder in de oostelijke richting naar het dorp Depapre.

In de bussen heerste een fijne sfeer heel gemoedelijk. Immers, één dag na de rnie, men had elkaar nog steeds heel veel te vertellen en als het stil dreigde te worden dan, dan klonk ergens vandaan een lang vergeten Nederlands lied. Ik kreeg een schoolreis-achtig gevoel.
Toen onderweg zo druk was, zoals bijvoorbeeld in Abe Pura (Hollandia Binnen) …..
géén probleem, onze begeleiders zetten de zwaailichten en de  sirenes van hun auto’s aan….
Na anderhalf uur rijden kwamen we in Depapre aan, een vissersdorpje gelegen aan een prachtige baai met de traditionele vissershuisjes en fraai gekleurde vissersboten.

IMG_1323 kl

Tablanusu behoort tot distrikt Depapre. Vanuit het hoog gelegen uitzichtpunt genoten we van een geweldig uitzicht over de mooie Tanah Merah baai.
Depapre is door de overheid uitgeroepen tot een toeristisch dorp.
Vanaf Depapre kan je per boot varen naar een tropisch onbewoond eiland Tanah Merah met haar witte stranden, waar je in de zon kan verpozen of zwemmen en snorkelen in het heldere water.

Beneden, links van ons ligt het eiland Tablanusu met het gelijknamige dorp.
Tablanusu is het dorp van bupati Habel Suwae onze gastheer.
Hier, op dit eiland  gaan we een middagje doorbrengen in de Resort Suwae.
Via de organisatie nodigde bupati Suwae van district Jayapura ons uit om een bezoekje te brengen aan zijn dorp en resort.

Bupati Habel Melkias Suwae  en Yop Kogoya hebben zich als één van de 6 koppels
kandidaat gesteld voor de gouverneurs-verkiezing op 29 januari 2013.
Helaas, de keuze is niet op de koppel Habel Melkias Suwae – Yop Kogoya gevallen.

IMG_1197 kl

Onze Gastheer en zijn vrouw

Langzaam daalden we met de bus af naar het dorp.
Het viel me gelijk op, dat men hier oog heeft voor sport. Links voor de brug, die het eiland met het vaste land verbindt, was een voetbalveldje en een volleybalveld aangelegd.
Daartegenover staat een mooie kerk, die de naam Amos draagt.
‘Amos’ omdat de eerste ‘guru jemaat’ (vrij vertaald: zendeling) die hier in 1911 kwam, een Molukse guru jemaat Amos Pasalbessy was, opa van één van de reüniegangers.

Over Tablanusu
De bewoners van het dorp bestond uit tien families, die naar de naam Sumile, Danya, Suwae, Apaserai, Serantow, Wambena, Sumisu, Selli, Yufuwai, en Yakurimlen luisteren.
De voorouders van de bewoners van Tablanusu waren twee keer verhuisd.
Ze woonden eerst op twee eilanden in deze baai, niet ver van waar ze nu wonen. Door de tsunami vluchtten de overlevenden naar een veiliger plaats.
Hun nieuwe nederzetting noemden zij naar het ​​oude dorp Tablanusu.
Ze leefden van landbouw, knollen en bananen waren hun hoofdvoedsel. Omdat de bevolking bleef groeien, terwijl er steeds weinig grond voor de landbouw was, besloten ze om weer te verhuizen. Toen ze eindelijk een geschikte lokatie vonden noemden ze het dorp wederom Tablanusu. Tablanusu betekent: de plaats waar de zon ondergaat.
Ze leven nu niet alleen van wat ze op het land verbouwen maar ook van de visvangst en kweken zelf vissen in hun kweekvijvers.

IMG_1199 kl

Resort Suwae
We liepen over de brug, die het vasteland en het eiland verbindt. Zachte koele wind die door de klapperbomen bliezen, gaf ons een heerlijke verkoeling.
Onder de klapperbomen aan de waterkant, stonden romantische kleine open huisjes, waarin je heerlijk kon zitten of liggen terwijl je van de mooie zonsondergang genoot.
Tegen de bosrand aan, stond een grote homestay waar je kamers kon huren als je hier wou overnachten.
Voor de homestay stonden mooie gedekte tafels en stoelen uitnodigend op ons te wachten.

Heerlijke etensgeur roken we toen we het Restaurant Nusu Beach naderden. Maar liefst twee buffetten waren klaargezet. Uit deze zeer rijkelijk gevulde buffetten konden we onze lunch samenstellen.
We hadden de keuze uit het traditionele eten zoals: papeda (sago pap), ikan kua kuning (vis bereid in safraansaus), sagu lempeng (sago koek), verschillende soorten ubi’s (knolgewassen), ikan bakar (geroosterde vis) en natuurlijk de reguliere Indonesische rijsttafel.

IMG_1196a klMedia aandacht
Onze aanwezigheid op dit eiland was niet ongemerkt gebleven, de media –TV Mandiri Papua maakte van deze gelegenheid graag gebruik om de toerisme in Papua te promoten. Of… behoorde deze belangstelling niet tot een onderdeel van de verkiezingscampagne ?
Tussen het eten door, werd elke keer iemand uit de groep uitgenodigd voor een interview.

Het was heel erg relaxed en heel geanimeerd…. de rnie kreeg hier haar vervolg.
Natuurlijk werd er muziek gemaakt, waarop we konden dansen.
“Ieder doet wat hij/zij zelf wilt: zwemmen, wandelen of … gewoon niets doen”.
Sommigen voeren met een bootje uit, naar het onbewoonde bounty-eiland Tanah Merah, met haar mooie witte stranden..Tablanusu… géén betere plek om te toeven.

Foto’s © Ahiolo
Te gast bij de bupati (1)
Te gast bij de bupati (2)

Naar Startpagina

” I have a dream ! ” 50 jaar

Vandaag 28 augustus 2013 is het precies een halve eeuw geleden dat dr Martin Luther King zijn legendarische toespraak: “I have a dream” hield op het Lincoln Memorial in Washington DC, tijdens de massademonstratie op 28 augustus 1963 tegen rassenscheiding.
Het was het hoogtepunt van de strijd voor gelijke rechten voor zwarte Amerikanen. Met het afschaffen van de rassenwetten en de geboorte van de Civil Rights Act werd een begin gemaakt aan het uitkomen van ‘the dream’.

President Barack Obama houdt vanmiddag een toespraak op dezelfde plek waar Martin Luther King op 28 augustus 1963 zijn speech hield.

Ar, Kate en Roel staan op de plek waar dr King stond, toen hij zijn speech hield

Watch live: Barack Obama leads 50th anniversary celebrations of Martin Luthers King’s ‘I have a dream’ speech.

In 1964 ontving dr Martin Luther King de Nobelprijs voor de Vrede als geweldloze voorvechter van burgerrechten.
Op 39-jarige leeftijd is hij in Memphis doodgeschoten.
Ter nagedachtenis aan hem en zijn gedachtengoed, verklaart President Ronald Reagan in 1986 de 3e maandag in januari als de Dr Martin Luther King Memorial Day.
Scholen, kantoren en banken en zelfs Wallstreet zijn op deze dag gesloten.
Veel Amerikanen wonen herdenkingsdiensten bij en houden uitgebreide ceremonies om de legendarische voorvechter van rassengelijkheid te eren.

Lees ook:
De tekst van I have a dream
Dr Martin Luther King National Memorial.
5th FreedomWalk Festival 2

Naar Startpagina

Wandelen op het Godeneiland – 1e dag

Dinsdag 16 juli 2013
Niet alleen in Nederland, ook hier hebben we te maken met weersveranderingen. Telefoontje van Emmy gekregen, dat bij haar in Jl. Majapahit regent… terwijl bij ons in Tuban, de zon schijnt en dat op een  afstand van nog geen 5 km van elkaar.

De wijk Tuban, waar wij logeren, ligt tussen Kuta Centrum en de internationale luchthaven Ngurah Rai (DPS – Den Pasar).
Een zeer levendige, toeristische deel van Kuta, waar niet alleen luxueuze hotels en resorts en vele, vele restaurants staan maar ook Guesthouses en Home Stays.
Maar liefst 2 grote malls hebben hier hun locatie gevonden. Malls hebben een sterke aantrekkingskracht niet alleen voor toeristen, die hier hun slag kunnen slaan, maar ook voor mensen die in de heetste uren van de dag verkoeling zoeken.

Vandaag hebben we een ‘late’ start. De Nijmeegse 40 km-wandelaars hebben soms moeite met ‘vroege’ en ‘late’ start, vooral als je samen met je vrienden wilt lopen en verschillende startkaarten hebben. Als je een ‘vroege’ startkaart heb en ‘laat’ wil starten dan moet je iemand zien te vinden die andersom wil en met hem/haar  je startkaart proberen te ruilen.
Dat probleem hebben we hier gelukkig niet, de organisatie en wandelaars (dat zijn wijzelf) bepalen de starttijd, de route, duur van de wandeling, hoe lang we rusten enz …

IMG_4122 kl

10 minuten na Emmy’s telefoontje belt ze met de mededeling dat ze geen taxi kan vinden om naar de start in Dedy Home Stay te komen, omdat het verkeer niet door de Jl. Majapahit komt.
De weg is namelijk afgesloten omdat er aan het begin van de Jl. Majapahit ‘Upacara lomba desa adat kebupaten Badung’* plaats vindt en de weg daardoor afgesloten is voor het verkeer.

(* een competitie tussen de dorpen van district Badung om welk dorp tot de schoonste dorp van 2013 wordt gekozen).

Emmy zal op ons in Jl.Majapahit wachten tot dat we haar (lopend) komen ophalen.
Ineke en ik startten op onze  1ewandeldag om 10.10 uur. Het was heerlijk wandelweer met een temperatuur van boven 20 graden Celcius. We liepen de straat waar onze Home Stay staat uit richting strand. Op een afstand van 100 meter van het strand roken we de zeelucht al.

Langzaam kwam het strandleven op gang. De verkopers zochten, voor hun de meest strategische plekjes op om hun waar uit te stallen. Velen hadden een plek onder de ‘ketapang boom’ gevonden.
Ketapang bomen met haar brede bladeren zijn schaduwrijke bomen, die heel goed groeien op zanderige bodem.
Terreinen van hotels en resorts zijn verboden gebieden voor de verkopers. Ze mogen buiten deze gebieden op gepaste afstand wel staan.

IMG_4120 kl

Tot Kuta Centrum wandelden we op het strand, dan nemen we Jl. Pantai Kuta in de Westelijke richting. We kwamen langs een Hindoe-tempel, waar de ‘upacara lomba desa’ volop aan gang was.
Binnen, op het tempelplein zaten heel veel mannen gekleed in Balinese dracht te luisteren naar verschillende sprekers. Ik kan helaas niets van verstaan…want ze spreken de Balinese taal. ‘Of ik binnen mag kijken’ vroeg ik aan een omstaander.
“Om binnen te mogen komen moet u een sarong omdoen” antwoordde hij.
We bleven een paar minuten voor de tempel staan en liepen dan verder naar Jl. Majapahit.

Samen met Emmy en nicht Do vervolgden we onze wandeling. Inmiddels is het al 12.00 uur… Do liep met ons mee omdat ze naar het strand wou. Ze zou op het Kuta-Strand blijven tot dat we haar, op de terugweg kwamen ophalen.
De temperatuur was inmiddels  flink gestegen… hoe warm het precies was, wist ik het niet, in elk geval warmer dan tijdens de 4-daagse in 2006, toen de 4-daagse na de 1e dag werd “afgeblazen”.

We liepen door de drukke Jl. Pantai Kuta…..de verleidingen op deze straat zijn ontzettend…. koele winkeltjes… mooie kleren…. de verkopers die je zo vriendelijk uitnodigen om binnen te komen….. Dit alles hadden we kunnen doorstaan… we bleven doorstappen en natuurlijk ook drinken…veel drinken…heel veel drinken…

IMG_4215 kl

Op strand lieten we Do achter en wandelden in de Noordelijke richting. Het was nu vloed, de waterlijn was omhoog gekropen. We werden gedwongen om op ‘mulle’ zand te gaan lopen om geen natte voeten te krijgen… Na een tijdje besloot ik om mijn schoenen uit te trekken en in het water te lopen…wat was dat heerlijk.. een verkoeling…. en de zon, de zon bleef enthousiast boven onze hoofden ‘branden’.
Vele zonaanbidders, de strandverkopers, zochten de schaduw op… het strand was lang niet meer zo vol als 2 uren geleden..

Ondanks de hitte was het wel uit te houden, dankzij de ‘lauwe’ zeewind en natuurlijk door regelmatig te blijven drinken…drinken…drinken…
De laatste kilometers van onze terugweg namen we de Jl.Pantai Kuta, die evenwijdig met het strand loopt. De overwinning op deze 1wandeldag vierden we met koffie en gebak van Starbucks in de anderhalf jaar nieuwe mall de Beachwalk…. Op naar de 2e dag….

Foto’s © Ahiolo
Wandelen op het Godeneiland – 1e dag

Naar Startpagina

Wandelen op het Godeneiland – 2e dag

Woensdag 17 juli 2013
Voor de meestIMG_4136 kle Nijmeegse 4-daagse wandelaars is de 2e dag de zwaarste etappe.
Op deze dag loopt men enkele kilometers meer dan de verplichte loopafstand, de 3e dag daarentegen is de afstand enkele kilometers minder ter compensatie van de 7 heuvelen, die de wandelaars moeten overwinnen.

Hier in de Gordel van Smaragd houdt de organisatie ook rekening mee.
Het wordt een zware tocht over het strand… van Tuban naar Seminyak en terug.
Bewust, is gekozen voor een late start….. dat om te zorgen dat de wandelaars, wanneer de zon op z’n hoogste punt staat, nog onderweg zijn en daarom moeten afzien.
Ja, het gevoel van afzien dat moet ervaren worden…omdat de door ons af te leggen afstand korter is dan in Nijmegen.

Evenals de 1e dag starten we van Dedy Home Stay. Om 10.00 uur precies wandelen we naar het strand.
Een andere reden voor de keuze van een late start, heeft te maken met de thema van de dag. Nijmegen heeft haar Roze Woensdag. Hier is de thema van de dag: ”actief bruin worden
Het eerste half uurtje wandelen we over de wandelboulevard, daarna kiezen we om langs de vloedlijn te lopen in plaats van over het mulle zand.
Al is het nog zo vroeg, de warmte dringt langzaam door mijn shirt naar binnen en dat geeft me een lekker gevoel.

IMG_4146 kl

Plotseling trekken de dames hun bloesjes uiten daar staan ze dan …. in hun badpak.
Hun korte broek, die ze over de badpak hadden getrokken houden ze aan.
Dat hebben ze erg slim bedacht…. omdat we op de heenweg tegen de zon in lopen, worden hun ‘voorste bovenlichaam’ lekker gebakken en op de terugweg hun ‘achterste bovenlichaam’.
Zo kunnen ze al lopend bruin worden m.a.w. actief bruin worden.
Als het voor mij te heet wordt langs de waterlijn, ga ik onder de vele schaduwrijke bomen lopen.
Immers… ik hoef niet bruin te worden !

Als we bijna bij finish zijn geven de dames te kennen dat ze de tocht willen voortzetten in het warenhuis Matahari en Discovery Mall. “Misschien is deze dag voor hun nog niet zwaar genoeg ?” vraag ik mij af.
Ik vervolg mijn wandeling naar Dedy Home Stay en zoek verkoeling in het zwembad.
2e dag…. een zware dag…. we zijn op de helft…..

Foto’s © Ahiolo
Wandelen op het Godeneiland – 2e dag

Naar Startpagina

Wandelen op het Godeneiland – dag 3

Donderdag 18 juli 2013
Dag 3, de dag van de 7 heuvelen. Veel wandelaars zien op tegen deze dag. Het is op zich niet zo vreemd vooral als je in het Westen van Nederland woont waar alles zo vlak is. Zeven flinke klim zijn in deze etappe opgenomen.

Het push gevoel
Echter, op deze dag heerst een heel aparte sfeer.
Het gevoel om “samen deze 7 heuvelen te nemen”. Gesteund door gezang en ritme (…push-push-push a little harder…..) cq tempo, die de groepen en militairen aangeven kan je dit obstakel overwinnen. Het push gevoel !
Dit push gevoel willen we hier in Kuta ook ervaren…. voor wie ooit in Kuta geweest is, weet dat in Kuta nergens een heuveltje te bekennen is.
Dit wordt voor ons een ‘mission impossible’.

IMG_4172 klRondje Tukad mati
Voor deze dag heeft de Kuta 4-daagse organisatie bedacht om ons eerst een rondje Tukad Mati te laten lopen, daarna richting Kuta Beach en over het strand naar de finish in Dedy Home Stay.
Tukad Mati is een rivier, die in Gunung Agung ontspringt en door Kuta naar de zee stroomt onder andere tussen Jl. Majapahit en Jl. Raya Kuta. De Balinesen noemen haar Tukad Mati (Dode rivier). Echt ‘dood’ is de Tukad Mati niet, het waterniveau is wel flink gedaald.

Vandaag een ‘vroege’ start. Vanaf de Teges Inn aan de Jl. Majapahit lopen we in de Zuidelijke richting. Daar waar de Jl Majapahit eindigt slaan we links af over de brug over de rivier ‘Tukad Mati’ en vervolgen onze weg op de Jl.Raya Kuta.
Na een tijdje zien we aan onze rechter hand een trap, dienaar KFC leidt…. Wauw een kans om ‘het push gevoel’ te krijgen…. dus lopen we deze trap enkele keren op en af….
Dat push gevoel proberen we ook te vinden door de vele hoge trottoirbanden aan de Jl Raya Kuta op en af te stappen.
Via de Jl. Patih Jelantik lopen we over de brug over de rivier ‘Tukad Mati’ die ons verder leidt langs de Jl. Majapahit in de richting van Kuta Beach.

De laatste kilometers
De zon heeft inmiddels haar hoogste punt bereikt als we op het strand komen. Onze benen zijn zwaar geworden en de wandeltempo is flink gezakt, ondanks dat we onder de vele schaduwrijke bomen wandelen.
Ook de activiteiten van de strandverkopers en –bezoekers zijn gedaald tot haar laagste punt.
Langzaam wandelen we over het mulle zand naar de finish, totdat we bij de Discovery Mall aankomen….. ha, de vele trappen naar het winkelcentrum..

Onze laatste kans om ‘het push gevoel’ te vinden… daarna lopen we vermoeid maar met een voldaan gevoel verder naar de finish in Dedy Home Stay…. morgen de gladiolen !

Foto’s © Ahiolo
Wandelen op het Godeneiland – dag 3

Naar Startpagina

Wandelen op het Godeneiland – 4e (laatse) dag

Vrijdag19 juli 2013
In Nijmegen is de 4e dag van de Internationale Wandel 4-Daagse het hoogtepunt van dit wandelfestijn. Vanaf ’s morgens vroeg staan al mensen langs de routes om hun helden aan te moedigen.De helden die later op de dag door duizenden en duizenden mensen worden toegejuicht als ze de Via Gladiola betreden….
Op weg naar hun verdiende wandelkruis.

Hier in de Gordel van Smaragd hebben we met z’n drieen al 4 dagen opzitten. Vandaag is onze 5e wandeldag. Onze beloning is geen gladiolen en of wandelkruis maar van mentale aard.
We hebben ondanks alle verleidingen van dit geliefd vakantie eiland, de kracht kunnen opbrengen om elke ochtend vroeg op te staan en onze wandelschoenen aan te trekken.
Een overwinning op onszelf.

IMG_4239 klOm dat te vieren hebben we voor deze laatste wandeldag een ‘korte’ wandelroute uitgestippeld. We hebben het verdiend.
Van onze startplaats Dedy Home Stay wandelen we heel ontspannen, genietend van de natuur, de zee en haar koele zeewind, mensen op strand en van de altijd zo vriendelijke verkopers, die graag willen weten waar je vandaan komt: “where you from ?”

Als afsluiting hiervan trakteren we ons op koffie met gebak… tot volgend jaar in Nijmegen (mijn jubileumjaar).. see you there !

Foto’s © Ahiolo
Wandelen op het Godeneiland – 4e dag

Naar Startpagina