Een bijzondere verjaardag

Uit: Een noken vol herinneringen

Dit Noken-verhaal, speelt zich af, tijdens onze 3-daagse jungle-trekking ten Noord-Oosten van de stad Chiang Mai (Thailand). Chiang Mai of Chiengmai, is de hoofdstad van de provincie Chiang Mai. De plaats Chiang Mai ligt zo’n 700 km ten noorden van Bangkok tussen de hoogste bergen van het land. De trekking was van 3 tot en met 5 maart 2003.

Na drie uren lopen, met vol bepakte rugzak, camera tas komen wij eindelijk aan, in het Karendorp waar wij zullen overnachten. De Karen is een bergvolk dat in onder andere Thailand, Birma (Myanmar) en Laos woont. Vanmorgen vroeg, de dag voor mijn verjaardag in 2003, werden wij in ons hotel in Chiang Mai door onze gids Joe opgehaald.

In het boekingskantoor krijgen wij te horen hoe groot de groep is die mee gaat met de trekking. 3 dagen en twee nachten in het Samueng gebied.  Samen met ons vieren (Mieke, Fred, Ineke en ik) gaan ook mee een Oostenrijks paar, drie Duitsers en een Amerikaan.

Klikken om de route te bekijken

Onderweg naar de plaats van waar onze tocht zal beginnen, doen wij eerst onze boodschappen op de plaatselijke markt. Groenten, meloenen, vlees enz… worden ingekocht.
Vanaf de plaats, waar de bus niet verder kan, moeten wij naar ons overnachtingsdorp lopen.
De twee gidsen en één extra sjouwer annex kok, dragen onze proviand mee in hun rugzakken.

Karendorp Khun Toh
De blaffende honden en nieuwsgierige kinderen verwelkomen ons in het karendorp Khun Toh.
Het is een dorpje met nog geen tien huizen. De meeste huizen zijn op palen gebouwd.
De dakbedekking is van palmbladeren (Ind. atap) gemaakt, de muur van platgemaakte bamboe’s (Ind. pelupuh). Ik voel mij hier gelijk thuis, omdat dit bergdorp mij  doet denken aan mijn geboortedorp Ahiolo  op Seram Indonesia.

Khun Toh ligt in de tropen, en in de hitte is het onder de huizen op palen, een plek voor verademing. Niet alléén voor mensen maar ook een favoriete plaats voor de huisdieren. Huisdieren zijn hier, honden, kippen, eenden, poezen, varkens enz..
Onbegrijpelijk dat deze dieren met en naast elkaar kunnen leven, wij, mensen moeten maar hier een voorbeeld van nemen.
Omdat hier vaker trekkers komen, heeft men in het dorp waterleiding aangelegd.
Op strategische punten plaatst men kranen.

…een kijkje in de keuken…

Zodra wij in het dorp zijn, ongeveer om 17.00 uur, helpen de gidsen de kok,  annex sjouwer  met wokken, om ons te voorzien van lekkere Thaise maaltijd. Zoals in de tropen altijd gebruikelijk is, is het om klokslag zes gelijk donker. In het licht van de olielampen en kampvuur  gebruiken wij ons diner in het duizend sterren restaurant.

Vermoeid van een zware tocht en verzadigd van lekker  eten, vallen wij heel snel in slaap. Wij slapen met z’n allen in één grote kamer. Op de houten vloer zijn matrassen gelegd en overheen hangen de klamboes, om ons te beschermen tegen de muggen en ons een beetje privacy te gunnen.

Heel vroeg in de ochtend schrik ik wakker omdat ik naar toilet moet. Pak mijn zaklantaarn trek in het donker mijn schoenen aan en sluip langzaam naar beneden het huis uit.
In de kamer  ernaast zie ik licht branden en hoor ik zacht gepraat.
Het toilet staat ongeveer vijftien meter van het huis vandaan. Het geroezemoes in de kamer ernaast is nog steeds hetzelfde  als ik weer op mijn matras lig en verder in slaap val.

De hanen kraaien…. de varkens onder het huis snurken…. de honden blaffen…. een teken dat de dag aanbreekt. Iedereen slaapt nog, ik sta op en ga naar buiten.
Het is vandaag 4 maart 2003 ‘mijn verjaardag’.
Ik loop naar de rand van het dorp. Vanaf hier begint het tropisch regenwoud.
Ik draai me om en neem het dorp in me op. “Ja, zo zou het geweest moeten zijn, in Ahiolo toen ik geboren werd. Vredige rust terwijl er oorlog plaatsvond in Europa en in Azië. De 2e wereldoorlog was volop aan de gang. Ahiolo was geïsoleerd van de rest van de wereld. Het was maar goed ook. Wie weet wat er met ons was gebeurd als de Japanners toen daar waren”


Anna’s geboortehuis (voor) daarachter onze gemeenschappelijke slaapvertrek

Het is een meisje
Uit ons verblijf, zie ik onze reisgenoten één voor één naar buiten komen. Langzaam wandel ik weer terug, het dorp in. Als ik dichterbij kom, merk ik dat iederéén rondom Joe zijn gaan staan. “Wat zal er aan de hand zijn? Is er iets ernstigs gebeurd?” vraag ik mij af.

“Vanmorgen vroeg , is in de kamer naast die van jullie een meisje geboren” zegt Joe onze gids. “Het gaat heel goed met moeder en dochter”.
Iedereen begint in de handen te klappen en  door elkaar heen te praten. Ze spreken hun bewondering uit, omdat niemand het in de gaten heeft dat in de kamer ernaast een bevalling plaatsvond, hier midden in de oerwoud, zonder medische hulp….
En… juist, op mijn verjaardag, in een vergelijkbare dorp als Ahiolo is een meisje geboren en ik mag dat allemaal meemaken.
De reisgenoten komen mij ook feliciteren en wij vragen Joe om onze gelukwensen over te brengen aan de ouders. Joe gaat de kraamkamer binnen en vijf minuten later komt hij naar buiten met een brede smile op zijn gezicht.

Namens de ouders bedankt hij ons voor de felicitatie en vertelt dat het meisje Anna zal heten. Zij wordt naar mij vernoemd (als verjaardagskado) en zo zullen de ouders haar officieel laten registreren.
Nog nooit is iemand naar mij vernoemd, op mijn verjaardag hier in een Karendorp Khun Toh in Thailand ….. waauw  wat een eer! wat een verjaardagskado !


ons ‘kamp’ Waterfall 2

Naar kamp Waterfall 2
Na het ontbijt trekken wij verder. De Amerikaan Mike, gaat met ons 4-en en Joe mee.
Wij hebben nog één overnachting in de jungle. De anderen gaan via de olifantenschool terug naar Chiang Mai.
Naar ons volgende overnachtingsplaats is het ongeveer zes uren lopen. De tocht is door de hitte en de niet te onderschatten stijgingspercentage van de weg ‘aardig’ zwaar. Halverwege de route hebben de dames hun rugzakken aan Joe en mij overgedragen.
Een koddig gezicht: één rugzak voor, één achter op de rug.

Ons kamp ligt aan de rivier, met een waterval (op de kaart Waterfall 2). De huizen zijn  gebouwd volgens de Karen bouwstijl (dezelfde als in Khun Toh) beschut onder het bamboebos.
De rivier voorziet ons van drinkwater en is de plaats waar we kunnen afwassen, baden en toiletteren.

Thaise Verjaardagsceremonie
‘s- Avonds na het eten, als wij om het kampvuur zitten, komt Joe ons roepen.
Twee meter verder, op een tafel staat een bord met gekookte rijst, een gekookte kip, glas water en een bos gekleurde touwen.
Joe zei: “Mister Annis, omdat u vandaag jarig bent, wil ik u op een traditionele Thaise manier feliciteren”

Hij begint in het Thais gebeden op te zeggen, zoals ik ooit in de film “The King and I” door de monniken had zien doen.
Joe heeft vanaf zijn negende jaar immers in het klooster gewoond. Zijn ouders waren arm en op deze manier kon hij in het klooster naar school gaan en later de universiteit volgen.

Zijn gebed duurt wel minstens vijf minuten. Daarna pakt hij een handvol gekookte rijst en geeft het aan mij met het verzoek om het op te eten. Zo ook met de gekookte kip.
Als laatste geeft hij mij het glas water om te drinken.
Dan pakt hij drie gekleurde touwtjes en bindt ze prevelend om mijn linker pols.
Als hij ermee klaar is vraagt hij iedereen om ieder drie gekleurde touwtjes om mijn pols vast te maken en een wens uit te spreken. Te beginnen met Ineke dan de rest van het gezelschap.
Dit is een ceremonie, die hier bij het Karenvolk wordt gedaan als één van hun kinderen thuis komt na lange tijd afwezig te zijn.

Een onbeschrijfelijk gevoel gaat door mij heen. Een heel warm gevoel, gevoel dat ik opgenomen wordt bij het Karenvolk. Vanmorgen, werd een  meisje naar mij vernoemd en nu, zo’n verjaardagsceremonie wat een bijzondere verjaardag

Naar Startpagina

Film: Melody Kota Rusa

Productie: Production Enterprice Merauke (Irham Acho Bahtiar)

De film Melody Kota Rusa (**) gaat over de strijd van sommige jongeren en nieuwkomers in Marind cultuur. Door vormen van een muziekgroep willen deze jongeren uit het dorpje Muting, hun leven verbeteren.
Ondanks de verschillende hindernissen en mislukkingen, blijven ze met hart en ziel hun droom najagen.

De spelers bestaan uit een verzameling van jong talent van Merauke (Spikdion Baransano / Kanib, Vicky Egu / ENOB, John Mnumumes / Minggus, Dodi Mahuze / Dody, Joseph Gebze / Joseph, Edi Hariyanto / Suroso, Fuji Indah Lestari / Santi, tot 2008 Runner Up Miss Papua, Endang Triastuti Gebze / Selvi).
Zij groeien uit tot de belangrijkste personages in de film Melody Kota Rusa.

De inhoud van de film ?…. dat moet u zelf maar bekijken. Eén ding wil ik wel verklappen, ik, ik krijg daardoor heimwee naar Merauke.
De film is in Youtube te bekijken.  Melody Kota Rusa

De DVD is te verkrijgen (te koop):
Agen DVD original Melody Kota Rusa – Jayapura
Jl. Hamadi Rawa 2 – Kios Aman Jayapura

DVD wordt geleverd met een ondertiteling Indonesische taal die kan of niet worden ingesteld. Bonus hoofdstuk en de toevoeging van de Documentatie Film screenings op verschillende evenementen en videoclips movie soundtrack.

(**) Kota Rusa
Merauke, Zuidelijk deel van nu Papua is een gebied dat rijk is aan wild. Wilde zwijnen en kangoeroes en kasuarissen behoren tot de oorspronkelijke bewoners. De herten (rusa) waren begin 20ste eeuw uitgezet. Omdat in Nieuw-Guinea geen wilde dieren leven, die voor de herten een bedreiging zijn, kunnen deze in een zeer korte tijd goed gedijen.
De stad Merauke wordt daarom ook genoemd “Kota Rusa” (Stad van de herten).

Naar startpagina