Pesta Merauke (55 jaar in Nederland)

De maanden augustus en september 1962 brengen voor veel mensen uit  Merauke, in de voormalige Nederlandse kolonie Nieuw Guinea, een complete verandering in hun leven.

De sfeer is erg gespannen, niet alleen door de toenemende Indonesische infiltraties uit de lucht, maar ook door de vele, vele verspreidde Indonesische propaganda’s.
De spanning bereikt haar hoogtepunt als het bekend gemaakt wordt dat Nederlands Nieuw Guinea moet overgedragen worden aan Republiek Indonesië.

Sommigen praten er opgewonden en enthousiast erover, anderen daarentegen zwijgen in alle talen en durven hun emoties en meningen niet kenbaar te maken. Het is immers oorlog en niet iedereen is te vertrouwen !

“Zij, die in gouvernementsbetrekking zijn, mogen kiezen om te blijven of naar Nederland te gaan” klinkt door de RONG (Radio Omroep Nieuw Guinea).
Kiezen tussen 2 ‘onzekerheden’….
Een keuze om de rustige, bijna dorpsachtig gemeenschapsleven met ‘onzekere’ toekomst te verruilen voor een totaal onbekend leven in Nederland.
Nederland, een land dat ze slechts van verhalen kennen, de taal begrijpen ze amper, laat staan spreken…..en de anderen ?
Uitvoerig relaas hierover kunt u lezen als u HIER klikt.

En toch, toch kiezen onze ouders ervoor om naar Nederland te gaan. Met vol vertrouwen in hun Schepper treden ze dit nieuw avontuur in.

Nu, 55 jaar later kunnen we met blijdschap en dankbaarheid terugkijken en beamen, dat onze ouders toen een goede keuze hadden gemaakt.
De 2e en 3e generatie van deze Meraukezen hebben het hier goed, sommigen héél goed zelfs.
Een hele goede reden om onze ouders uit respect te gedenken en bedanken met een KNAL FEEST.

Samen willen we dit doen met alle andere mensen uit Nieuw Guinea en onze ‘nieuwe’ vrienden en familie.
U bent allen van harte welkom !

Noteer alvast in uw agenda zaterdag 23 september 2017.
FLYER Pesta Merauke

Als u mijn herinneringen over Merauke wilt lezen: HIER klikken.

Foto © Ahiolo –  Strand van Buti bij Lampu Satu

Naar Startpagina

Oratorium Jozef – door CGKC

Het is bijna zover …… “U bent van harte uitgenodigd om op 10 juni 2017 onze uitvoering “Oratorium Jozef” van Marco den Toom bij te wonen.

Vanaf januari waren we (het koor CGKC) hard bezig het oratorium ons  eigen te maken.
Het CGKC – “Christelijk Gemengd Koor Capelle” heeft momenteel 72 leden en repeteert op dinsdagavond van 20.00 tot 22.00 uur in de monumentale ‘Oude Dorpskerk” aan de Kerklaan in Capelle aan den IJssel.
Voor alle informaties over het concert: “ Op de foto van de flyer klikken

Oratorium
Behalve dat oratorium de benaming is voor een gebedsruimte in een klooster, is oratorium ook een omvangrijk vocaal werk met meestal geestelijke inhoud. Voor orkest, zangsolisten en koor, waarbij veelal een verteller de drager van de handeling wordt.

In tegenstelling tot een opera heeft een oratorium geen decor en speciale kostuums en wordt er in een oratorium niet geacteerd op een scène.
Als een Oratorium het Lijdensverhaal van Christus als onderwerp heeft, spreekt men van een passie. Het bekendste oratorium is waarschijnlijk Messiah van Händel.

 Oratorium Jozef in de media
Ook de IJssel en Lekstreek (regionale) krant heeft uitvoerig haar aandacht besteed aan dit bijzondere uitvoering.

Op het ‘stuk’ klikken om te vergroten

Naar Startpagina 

4 mei – dodenherdenking

Twee minuten stilte – door:  Titia Geertman

Foto’s © Ahiolo

Eén dag per jaar, zijn wij stil in Nederland
en in die paar minuten, smeden wij een band.
Een band met ons verleden, met mensen, die er niet meer zijn,
met mensen, die wij niet kennen, maar die ons dierbaar zijn.

Eén dag per jaar, zijn wij stil in Nederland
en met hen die ons verlieten, smeden wij een band.
Want door hun moedig dragen,
kunnen wij, in vrijheid alles doen.

Twee minuten stilte, is alles wat zij vragen,
twee minuten stilte, voor wat zij hebben verdragen.
Twee minuten stilte, voor de mensen van toen.

Loods 24 – Rotterdam (zie foto onder)
Achter deze muur van de voormalige gemeentelijke handelsinrichtingen stond Loods 24.
Vanaf 30 juli 1942 diende Loods 24 als eerste verzamelplaats voor de in Rotterdan en op de Zuid Hollandse eilanden opgeroepen of opgepakte Joden.
In de jaren 1942-1943 verdwenen via Loods 24 vele duizenden mensen uit de Nederlandse samenleving omdat zij Joden waren.
Zij werden naar het verzamelkamp Westerbork in Drente getransporteerd en van daaruit naar Auschwitz, Sobibor, Bergen-Belsen, Theresienstadt en andere vernietigings- en concentratiekampen in Midden- en Oost Europa.
Slechts enkelen keerden terug.

“Sta stil en gedenk de onschuldigen, die aan waanzin en onverdiende haat ten offer vielen”.

“Om deze oorlogsslachtoffers niet te vergeten, bedacht de Duitste kunstenaar Gunter Demnig om voor de huizen van de slachtoffers Stolpersteine te plaatsen.

Wat is een Stolpersteine ?
Stolpersteine, in het Nederlands ‘struikelstenen’, zijn kleine betonnen stenen van 10x10x10 centimeter, bedekt met een bronskleurig metalen plaatje.
In het plaatje is met eenvoudige letters de volgende tekst geslagen:
– naam van het slachtoffer
– geboortedatum van het slachtoffer
– datum en plaats van deportatie van het slachtoffer
– datum en plaats waar het slachtoffer is vermoord

De stenen worden gefabriceerd in het atelier van deze   kunstenaar.
Ze worden vervolgens door hemzelf of met de hulp van de jeugd aangebracht in het trottoir voor het huis waar het slachtoffer als laatste heeft gewoond.
De stenen worden ook wel eens “Stenen des Aanstoots” genoemd.
De slachtoffers hebben immers geen graf en de Struikelstenen brengen de namen van onze medeburgers weer terug naar hun laatste (t)huis.
Dit opdat hun namen niet worden vergeten.

Een mens is pas echt vergeten, als zijn naam vergeten is”
Het staat in de Thorah: ‘“Een mens is pas echt vergeten, als zijn naam vergeten is’”
In de bijbel (Jesaja 56:5)  ‘Ik zal hen ook in Mijn huis en binnen Mijn muren een plaats en een naam geven, beter dan der zonen en dan der dochteren; een eeuwigen naam zal Ik een ieder van hen geven, die niet uitgeroeid zal worden.’

Kunstenaar Gunter Demnig begon in 1997 met het leggen van de eerste Stolperstein in de Berlijnse wijk Kreuzberg.
Het is een herinnering aan de Holocaust in de Tweede Wereldoorlog.

Inmiddels zijn er meer dan 40.000 stenen geplaatst over Duitsland, Polen, Oostenrijk, Tsjechië, Hongarije, België en Nederland.  Op 3 juli 2013 plaatste Gunter Demnig in Drieborg zijn 40.000ste struikelsteen.
In Nederland werd de eerste struikelsteen gelegd op 29 november 2007 in Borne.

Gunter Demnig geeft zo ieder slachtoffer een eigen monument.

Naar Startpagina

Paasgroet 2017

“God heeft ons lief”

Geschreven door Mina Mulder-Zuur
Foto © Ahiolo

Gelovigen hebben niet altijd een perfect leven
die hen vrij en blij in het leven doet staan
Zij zijn niet boven ziekten en depressies verheven
het aardse lijden hoort ook bij hun bestaan

Wat zijn er veel ziekten met dodelijke afloop
ook psychische zieken die dodelijk kunnen zijn
De zware last brengt hun vaak tot wanhoop
lijden naar lichaam en geest doet veel pijn

De Heer kent de weg die wij hebben te gaan
een weg door lijden naar heerlijkheid
Welke moeiten wij hier ook ondergaan
blijf bidden om Zijn zorg en nabijheid

Wij weten dat God ons leven lief heeft
Hij laat ons uit Zijn liefde leven
Hij die ons onvoorwaardelijke liefde geeft
zal ons eens voor eeuwig uitkomst geven

Zij, die Jezus gevangengenomen hadden, leidden hem voor aan Kajafas, de hogepriester bij wie de schriftgeleerden en de oudsten bijeengekomen waren. (Matheus 26:57)

Sesudah mereka menangkap Yesus, mereka membawa-Nya menghadap Kayafas, Imam Besar. Di situ telah berkumpul ahli-ahli Taurat dan tua-tua (Matius 26:57)

“GEZEGENDE PAASDAGEN”

“Selamat merenungkan hari Jumat Agung dan merayakan Paskah.
Semoga kemenangan dan sukacita Paskah senantiasa beserta kita semua”.

“Easter brings God Endless Blessings, Easter brings fresh love… Happy Easter to You, with all best wishes!”

Naar Startpagina

Wandelen in drie dimensies

(Marijn van Zon)

Wandelen…
in de natuur met beide benen
stevig op de grond
in gezelschap van een ander
in het teken van de Ander

Wandelen…
met open ogen
met open oren
met een ontvankelijk hart

Wandelen…
is vertragen
is vereenvoudigen
is verdichten van ervaringen

Wandelen… is loslaten
is verstillen, is vertrouwen

Wandelen…
leidt op een natuurlijke wijze tot verwondering en dankbaarheid
leidt tot het besef van verbondenheid met alle schepselen en de Schepper
leidt tot het activeren van jouw verbeelding

Wandelen…
is de haast uit je hoofd halen
is het natuurlijke tempo van de ziel volgen
is open komen voor wat er zich in het hier en nu aandient
… en als het ons gegeven wordt onderweg misschien iets van de Ander ervaren

Een wens voor jou in drie dimensies:
Vrede met wat was
Vreugde met wat is
Alle goeds voor de toekomst

Naar Startpagina

Mijmerend in de lentezon.

Nog maar 4 dagen voordat de lente begint, toch mogen we nu al proeven wat ons te wachten staat. Uit het slaapkamerraam kijk ik recht in het vrolijk gezicht van de ochtend zon.
Het is nog zo vroeg … dat belooft een prachtige dag te worden.
Snel maak ik me klaar voor een ochtend wandeling. Bewapend met mijn 100ste editie wandelrugzak met de nodige inhoud trek ik de deur achter me dicht.

Voordat ik een stapje maak voel ik de warme ochtend-zonnestraal op mijn gezicht.
Ik laat mij helemaal leiden door mijn benen, die mij de komende 2 uren zullen brengen.
De wandel- en fietspaden in Capelle Schollevaar, Rotterdam Ommoord, Zevenhuizerplas, Nesselande en Nieuwerkerk kunnen mijn wandelbenen blindelings vinden.

Langs de grote waterpartijen zijn meerkoeten bezig hun ontbijt te zoeken, terwijl er in een sloot een reiger heel stil, geconcentreerd staat te turen of hij misschien ergens een visje kan scoren.

Nijlganzen
Even verderop staan twee Nijlganzen parmantig van de zon te genieten.
De naam Nijlgans zegt het al dat deze ganzen van oorsprong in de Nijlgebied in Egypte thuis horen.
Deze ganzen stammen af van de ontvluchtte exemplaren, die naar Nederland zijn ingevoerd. Hier kunnen ze met gemak uitdijen. Immers het land is erg voedselrijk en natuurlijke vijanden hebben ze niet.
Ik realiser me dat ik in het afgelopen uurtje nauwelijks de “Hollandse” eenden tegen kom.
De populatie van de Nijlganzen is nu zo groot geworden dat ze heel veel overlast en bedreiging vormen voor de natuur in Nederland

Volksverhuizing
Het is voor hen als het ware een volksverhuizing. Ze hebben hier hun thuis gevonden.
Zo gaat het ook bij mensen. Ze trekken weg naar gebieden (landen) waar ze denken in vrede en betere leven te kunnen opbouwen.
Reeds eeuwen lang vindt volksverhuizing plaats en anno 2017 is het nog steeds niet anders.
Ook Nederland heeft met volksvehuizingen te maken…
Na de 2e Wereld Oorlog verlieten veel Nederlanders vrijwillig het land om in Amerika, Canada of Australie een nieuw leven op te bouwen.

Toen Nederlandsch Indië in 1945-1949 onafhankelijk werd als Republiek Indonesië,
verlieten mensen vrijwillig en onvrijwillig Indonesië om in Nederland te vestigen.
“Onvrijwillig” zijn de Ambonese KNIL militairen in Nederland terecht gekomen.
In 1962, bij de overdracht van de Voormalige Ned. Nw-Guinea aan Indonesie, hadden veel mensen gekozen om naar Nederland te komen.
Zo ook in 1975 toen Suriname onafhankelijk werd.
Nu heeft Nederland (Europa) te maken met vluchtelingen uit Midden-Oosten en Afrika

.

Gezien de heel grote stroom vluchtelingen, die Europa binnen willen komen,
levert dat heel veel problemen op voor de regeringen zowel in Nederland als in de andere landen in Europa.
Inmiddels wandel ik op het wandelpad langs de oever van de Zevenhuizerplas.
De zon schijnt mooi over de weidse plas, waardoor het verschil in waterdiepte heel goed kan waarnemen.
Het water is rijk aan leven zoals baars, karper, paling, snoek, voorn, zoetwaterkreeft.
Het is bijna niet te geloven dat een groot deel van deze plas slechts enkele jaren geleden is aangelegd.
Geweldig dat ik nu in zo’n mooie omgeving zo maar vrij kan wandelen, terwijl er duizenden, vele, vele duizenden mensen …..
Stil sta ik over het water te turen en zachtjes fluister ik de Schepper om hulp. Om wijsheid te geven aan de regeringen opdat zij oplossingen kunnen vinden voor dit immens-probleem.

Foto’s © Ahiolo

Naar Startpagina

Wat is thuis ?

“Moeilijk om alles achter te laten? Helemaal niet!”

Herdachten we vorig jaar dat de grote groep van voornamelijk KNIL-militairen 65 jaar geleden in Nederland aankwam, dit jaar is het 55 jaar geleden dat er ca. 1600 Molukkers uit Nieuw-Guinea als evacué in Nederland werden opgevangen. Dat was na de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië in het najaar van 1962. De groep bestond o.a. uit gouvernementsambtenaren en RMS-sympathisanten. Annis Lekransy was vooral nieuwsgierig naar Nederland: “Ik vond het spannend. Ik was echt benieuwd hoe het zou zijn, hoe de mensen zouden zijn en hoe het land zou zijn. Dat overtrof alles.”

Interview met Annis Lekransy (1944), Capelle aan de IJssel


Lees het hele interview

Door Anneke Savert

Dit interview hoort bij de reeks ‘Wat is thuis’ en is afgenomen door beeldend kunstenaar en fotograaf Anneke Savert. In deze serie vertellen eerste en tweede generatie Molukkers hoe zij het leven in Nederland hebben opgepakt en hier ondanks alles een nieuw thuis hebben gecreëerd.

Naar Startpagina